Konstytucje >> Konstytucja Niemiec >>

Artykuł 12a

(1) Mężczyźni po ukończeniu osiemnastego roku życia mogą być

zobowiązani do służby w siłach zbrojnych, w Federalnej Straży Granicznej albo w

formacji obrony cywilnej.

(2) Kto ze względu na sumienie odmawia służby wojennej z bronią w ręku,

może być zobowiązany do służby zastępczej. Czas trwania służby zastępczej nie

może przekraczać okresu trwania służby wojskowej. Szczegóły reguluje ustawa,

która nie może naruszać swobody kierowania się sumieniem przy podejmowaniu

decyzji i musi także przewidywać możliwość służby zastępczej, nie pozostającej w

żadnym związku z formacjami sił zbrojnych i Federalnej Straży Granicznej.

(3) W stanie obrony osoby objęte obowiązkiem służby wojskowej, które nie są

powołane do służby według ustępu 1 albo 2, mogą być ustawą lub na podstawie

ustawy zobowiązane w ramach stosunku pracy do cywilnych świadczeń

służbowych dla celów obrony, włącznie z ochroną ludności cywilnej; zobowiązania

z publiczno-prawnych stosunków służbowych są dopuszczalne tylko dla

wypełnienia zadań policyjnych lub takich władczych działań administracji

publicznej, które mogą być wypełniane tylko w publiczno-prawnym stosunku

służbowym. Stosunki pracy, o których mowa w zdaniu 1, mogą być ustalone wobec

sił zbrojnych w zakresie ich zaopatrzenia, jak również wobec administracji

publicznej; zobowiązania w ramach stosunków pracy w zakresie zaopatrzenia

ludności cywilnej są dopuszczalne tylko do pokrycia jej koniecznych potrzeb

życiowych albo do zapewnienia jej ochrony.

(4) Jeśli w stanie obrony zapotrzebowanie na cywilne świadczenia służbowe

w cywilnych sprawach sanitarnych i zdrowia, jak również w stałej wojskowej

organizacji szpitalnictwa nie może być pokryte na zasadzie dobrowolności, to

mogą zostać ustawą na podstawie ustawy pociągnięte do tego rodzaju świadczeń

służbowych kobiety od ukończonego osiemnastego do ukończenia pięćdziesiątego

piątego roku życia. W żadnym przypadku nie mogą one pełnić służby z bronią w

ręku.

(5) W okresie poprzedzającym stan obrony zobowiązania, o których mowa w

ustępie 3, mogą być ustalone tylko stosownie do artykułu 80a ust. 1. Do

przygotowania do świadczeń służbowych z ustępu 3, do których konieczna jest

szczególna wiedza lub w prawa, można ustawą lub na podstawie ustawy

zobowiązać do udziału w szkoleniu. Zdanie 1 nie ma w tym przypadku

zastosowania.

(6) jeśli w stanie obrony zapotrzebowanie na siłę roboczą w dziedzinach

wymienionych w ustępie 3 zdanie 2 nie może być pokryte na zasadzie

dobrowolności, to może zostać dla zaspokojenia tej potrzeby ograniczona ustawą

lub na podstawie ustawy wolność Niemców do rezygnacji z wykonywania zawodu

lub z miejsca pracy. Przed wprowadzeniem stanu obrony obowiązuje odpowiednio

ustęp 5 zdanie 1.