Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.



ROZDZIAŁ II

POLITYKA GOSPODARCZA I PIENIĘŻNA

ARTYKUŁ III-177

Do celów artykułu I-3, działania Państw Członkowskich i Unii obejmują, na warunkach

przewidzianych w Konstytucji, przyjęcie polityki gospodarczej opartej na ścisłej koordynacji

polityk gospodarczych Państw Członkowskich, rynku wewnętrznym i ustaleniu wspólnych celów

oraz prowadzonej w poszanowaniu zasady otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją.

Równolegle, na warunkach i zgodnie z procedurami przewidzianymi w Konstytucji, działania te

obejmują jedną walutę, euro, jak również określenie oraz prowadzenie jednolitej polityki pieniężnej

i polityki wymiany walut, których głównym celem jest utrzymanie stabilności cen, oraz, bez

uszczerbku dla tego celu, wspieranie ogólnych polityk gospodarczych w Unii, zgodnie z zasadą

otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją.



Te działania Państw Członkowskich i Unii zakładają poszanowanie następujących zasad

przewodnich: stabilnych cen, zdrowych finansów publicznych i warunków pieniężnych

oraz stabilnej równowagi płatniczej.

SEKCJA 1

POLITYKA GOSPODARCZA

ARTYKUŁ III-178

Państwa Członkowskie prowadzą swoje polityki gospodarcze, mając na względzie przyczynianie

się do osiągania celów Unii określonych w artykule I-3 i w kontekście ogólnych kierunków,

o których mowa w artykule III-179 ustęp 2. Państwa Członkowskie i Unia działają w poszanowaniu

zasady otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją, sprzyjając efektywnej alokacji

zasobów, zgodnie z zasadami przewidzianymi w artykule III-177.

ARTYKUŁ III-179

1. Państwa Członkowskie uznają swoje polityki gospodarcze za przedmiot wspólnego

zainteresowania i koordynują je w ramach Rady, zgodnie z artykułem III-178.

2. Rada na zalecenie Komisji opracowuje projekt ogólnych kierunków polityk gospodarczych

Państw Członkowskich i Unii oraz składa sprawozdanie Radzie Europejskiej.



Rada Europejska, na podstawie sprawozdania Rady, debatuje nad konkluzją w sprawie ogólnych

kierunków polityk gospodarczych Państw Członkowskich i Unii. Na podstawie tej konkluzji Rada

przyjmuje zalecenie określające ogólne kierunki. Informuje o nim Parlament Europejski.

3. W celu zapewnienia ściślejszej koordynacji polityk gospodarczych i trwałej konwergencji

dokonań gospodarczych Państw Członkowskich, Rada, na podstawie sprawozdań przedstawionych

przez Komisję, nadzoruje rozwój sytuacji gospodarczej w każdym z Państw Członkowskich

i w Unii, jak również zgodność polityk gospodarczych z ogólnymi kierunkami określonymi

w ustępie 2 oraz regularnie dokonuje oceny całościowej.

Dla potrzeb tego wielostronnego nadzoru Państwa Członkowskie przesyłają Komisji informacje

o ważnych środkach, które przyjęły w dziedzinie swej polityki gospodarczej oraz wszelkie inne

informacje, które uznają za niezbędne.

4. W przypadku gdy w ramach procedury, o której mowa w ustępie 3, zostanie stwierdzone, że

polityki gospodarcze Państwa Członkowskiego nie są zgodne z ogólnymi kierunkami określonymi

w ustępie 2 lub zagrażają należytemu funkcjonowaniu unii gospodarczej i walutowej, Komisja

może skierować do danego Państwa ostrzeżenie. Rada, na zalecenie Komisji, może kierować

do danego Państwa Członkowskiego niezbędne zalecenia. Rada, na wniosek Komisji, może

zadecydować o podaniu swoich zaleceń do publicznej wiadomości.

W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę głosu członka Rady

reprezentującego dane Państwo Członkowskie.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% pozostałych członków Rady reprezentujących

Państwa Członkowskie obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw

Członkowskich.



Mniejszość blokująca musi obejmować co najmniej minimalną liczbę pozostałych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

5. Przewodniczący Rady i Komisja składają sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu

dotyczące rezultatów wielostronnego nadzoru. Przewodniczący Rady może być wezwany

do stawienia się przed właściwą komisją Parlamentu Europejskiego, jeśli Rada podała swoje

zalecenia do publicznej wiadomości.

6. Ustawy europejskie mogą ustanowić szczegółowe zasady procedury wielostronnego nadzoru,

o której mowa w ustępach 3 i 4.

ARTYKUŁ III-180

1. Bez uszczerbku dla innych procedur przewidzianych w Konstytucji, Rada, na wniosek

Komisji, może przyjąć decyzję europejską ustanawiającą środki odpowiednie do sytuacji

gospodarczej, zwłaszcza jeśli pojawią się poważne trudności w zaopatrzeniu w niektóre produkty.

2. W przypadku gdy Państwo Członkowskie ma trudności lub jest istotnie zagrożone

poważnymi trudnościami z powodu klęsk żywiołowych lub nadzwyczajnych okoliczności

pozostających poza jego kontrolą, Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć decyzję europejską

przyznającą danemu Państwu Członkowskiemu, pod pewnymi warunkami, pomoc finansową Unii.

Przewodniczący Rady informuje Parlament Europejski o przyjętej decyzji.



ARTYKUŁ III-181

1. Zakazane jest udzielanie przez Europejski Bank Centralny lub banki centralne Państw

Członkowskich, (zwane dalej „krajowymi bankami centralnymi”), pożyczek na pokrycie deficytu

lub jakichkolwiek innych kredytów instytucjom, organom lub innym jednostkom organizacyjnym

Unii, rządom centralnym, władzom regionalnym, lokalnym lub innym władzom publicznym, innym

jednostkom organizacyjnym lub przedsiębiorstwom publicznym Państw Członkowskich. Zakazane

jest również nabywanie bezpośrednio od nich przez Europejski Bank Centralny lub krajowe banki

centralne ich papierów dłużnych.

2. Ustęp 1 nie ma zastosowania do publicznych instytucji kredytowych, które, w ramach

utrzymywania rezerw przez banki centralne, korzystają ze strony krajowych banków centralnych

i Europejskiego Banku Centralnego z takiego samego traktowania jak prywatne instytucje

kredytowe.

ARTYKUŁ III-182

Zakazany jest każdy środek nieoparty na względach o charakterze ostrożnościowym, ustanawiający

uprzywilejowany dostęp instytucji, organów lub innych jednostek organizacyjnych Unii, rządów

centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz publicznych, innych jednostek

organizacyjnych lub przedsiębiorstw publicznych Państw Członkowskich do instytucji

finansowych.



ARTYKUŁ III-183

1. Unia nie odpowiada za zobowiązania rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub

innych władz publicznych, innych jednostek organizacyjnych lub przedsiębiorstw publicznych

Państwa Członkowskiego, ani nie przejmuje takich zobowiązań, z zastrzeżeniem wzajemnych

gwarancji finansowych dla wspólnego wykonania określonego projektu. Państwo Członkowskie nie

odpowiada za zobowiązania rządów centralnych, władz regionalnych, lokalnych lub innych władz

publicznych, innych jednostek organizacyjnych lub przedsiębiorstw publicznych innego Państwa

Członkowskiego, ani nie przejmuje takich zobowiązań, z zastrzeżeniem wzajemnych gwarancji

finansowych dla wspólnego wykonania określonego projektu.

2. Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie

precyzujące definicje w celu stosowania zakazów przewidzianych w artykule III-181 i III-182

oraz w niniejszym artykule. Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

ARTYKUŁ III-184

1. Państwa Członkowskie unikają nadmiernego deficytu budżetowego.

2. Komisja nadzoruje rozwój sytuacji budżetowej i wysokość długu publicznego w Państwach

Członkowskich w celu wykrycia oczywistych błędów. Komisja bada w szczególności

przestrzeganie dyscypliny budżetowej na podstawie poniższych dwóch kryteriów:

a) czy stosunek między planowanym lub rzeczywistym deficytem budżetowym a produktem

krajowym brutto przekracza wartość odniesienia, chyba że:



i) stosunek ten zmniejszył się znacznie oraz w sposób stały i osiągnął poziom bliski

wartości odniesienia lub,

(ii) przekroczenie wartości odniesienia ma charakter wyjątkowy oraz tymczasowy i

stosunek ten pozostaje bliski wartości odniesienia,

b) czy stosunek między długiem publicznym a produktem krajowym brutto przekracza wartość

odniesienia, chyba że stosunek ten zmniejsza się dostatecznie i zbliża do wartości odniesienia

w zadowalającym tempie.

Wartości odniesienia są sprecyzowane w Protokole w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego

deficytu.

3. Jeżeli Państwo Członkowskie nie spełnia wymogów jednego lub obu tych kryteriów, Komisja

sporządza sprawozdanie. Sprawozdanie Komisji uwzględnia również to, czy deficyt budżetowy

przekracza publiczne wydatki inwestycyjne, a także uwzględnia wszelkie inne istotne czynniki,

w tym średniookresową sytuację gospodarczą i budżetową Państwa Członkowskiego.

Komisja może także sporządzić sprawozdanie, jeśli mimo spełnienia wymagań wynikających z tych

kryteriów uzna, że istnieje ryzyko nadmiernego deficytu w Państwie Członkowskim.

4. Komitet Ekonomiczno-Finansowy ustanowiony w artykule III-192 wydaje opinię

w odniesieniu do sprawozdania Komisji.

5. Jeśli Komisja uzna, że w Państwie Członkowskim istnieje nadmierny deficyt lub że taki

deficyt może wystąpić, kieruje opinię do danego Państwa Członkowskiego i informuje o tym Radę.



6. Rada, na wniosek Komisji i po rozważeniu ewentualnych uwag danego Państwa

Członkowskiego oraz po dokonaniu ogólnej oceny decyduje, czy istnieje nadmierny deficyt.

W takim przypadku Rada, na zalecenie Komisji, bez nieuzasadnionej zwłoki przyjmuje zalecenia

skierowane do danego Państwa Członkowskiego, aby położyło ono kres tej sytuacji w oznaczonym

terminie. Z zastrzeżeniem ustępu 8, zalecenia te nie zostają podane do publicznej wiadomości.

W zakresie niniejszego ustępu, Rada stanowi nie biorąc pod uwagę głosu członka Rady

reprezentującego dane Państwo Członkowskie.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% pozostałych członków Rady reprezentujących

Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw

Członkowskich.

Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę pozostałych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

7. Rada, na zalecenie Komisji, przyjmuje decyzje europejskie i zalecenia europejskie określone

w ustępach 8 – 11.

Rada stanowi nie biorąc pod uwagę głosu członka Rady reprezentującego dane Państwo

Członkowskie.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% pozostałych członków Rady reprezentujących

Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw

Członkowskich.



Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę pozostałych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

8. W przypadku gdy Rada przyjmie decyzję europejską stwierdzającą, że w odpowiedzi na jej

zalecenia żadne skuteczne działanie nie zostało podjęte w oznaczonym terminie, może podać

zalecenia do publicznej wiadomości.

9. Jeżeli Państwo Członkowskie w dalszym ciągu nie wykonuje zalecenia Rady, może ona

przyjąć decyzję europejską wzywającą to Państwo do przyjęcia w wyznaczonym terminie środków

zmierzających do ograniczenia deficytu w zakresie uznanym przez Radę za niezbędny

do zaradzenia sytuacji.

W takim przypadku Rada może zażądać od danego Państwa Członkowskiego przedstawienia

sprawozdań według precyzyjnego harmonogramu, aby móc zbadać wysiłki dostosowawcze podjęte

przez to Państwo Członkowskie.

10. Tak długo jak Państwo Członkowskie nie stosuje się do decyzji europejskiej przyjętej na

podstawie ustępu 9, Rada może zadecydować o zastosowaniu lub, zależnie od przypadku,

zaostrzeniu jednego lub kilku z następujących środków:

a) zażądania od danego Państwa Członkowskiego, aby opublikowało dodatkowe informacje,

które określi Rada, przed emisją obligacji i papierów wartościowych,

b) wezwania Europejskiego Banku Inwestycyjnego do ponownego rozważenia polityki

udzielania pożyczek wobec danego Państwa Członkowskiego,



c) zażądania złożenia w Unii przez dane Państwo Członkowskie nieoprocentowanego depozytu

w stosowanej wysokości do czasu stwierdzenia przez Radę, że nadmierny deficyt został

skorygowany,

d) nałożenia grzywien w stosownej wysokości.

Przewodniczący Rady informuje Parlament Europejski o podjętych środkach.

11. Rada uchyla wszystkie lub niektóre środki, o których mowa w ustępie 6, 8, 9 i 10,

w miarę jak nadmierny deficyt został, w ocenie Rady, skorygowany. Jeżeli Rada uprzednio podała

zalecenia do publicznej wiadomości, to z chwilą uchylenia decyzji europejskiej przewidzianej

w ustępie 8 oświadcza publicznie, że nie ma już nadmiernego deficytu w tym Państwie

Członkowskim.

12. Prawo wniesienia skargi przewidziane w artykułach III-360 i III-361 nie mogą być

wykonywane w ramach ustępów 1-6, 8 i 9.

13. Uzupełniające przepisy dotyczące stosowania procedury opisanej w niniejszym artykule

znajdują się w Protokole w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu.

Ustawa europejska Rady ustanawia właściwe środki, które zastąpią ten Protokół. Rada stanowi

jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Europejskim Bankiem Centralnym.

Z zastrzeżeniem innych postanowień niniejszego ustępu, Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje

rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie określające szczegółowe warunki i definicje

w celu zastosowania tego Protokołu. Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim.



SEKCJA 2

POLITYKA PIENIĘŻNA

ARTYKUŁ III-185

1. Głównym celem Europejskiego Systemu Banków Centralnych jest utrzymywanie stabilności

cen. Bez uszczerbku dla tego celu, Europejski System Banków Centralnych wspiera ogólne polityki

gospodarcze w Unii, mając na względzie przyczynianie się do osiągnięcia celów Unii

zdefiniowanych w artykule I-3. Europejski System Banków Centralnych działa zgodnie z zasadą

otwartej gospodarki rynkowej z wolną konkurencją, sprzyjając efektywnej alokacji zasobów

oraz zgodnie z zasadami przewidzianymi w artykule III-177.

2. Podstawowe zadania Europejskiego Systemu Banków Centralnych polegają na:

a) definiowaniu i wprowadzaniu w życie polityki pieniężnej Unii,

b) przeprowadzaniu operacji walutowych zgodnie artykułem III-326,

c) utrzymywaniu i zarządzaniu oficjalnymi rezerwami walutowymi Państw Członkowskich,

d) popieraniu należytego funkcjonowania systemów płatniczych.

3. Ustęp 2 lit. c) stosuje się bez uszczerbku dla utrzymywania i zarządzania przez rządy Państw

Członkowskich dewizowymi środkami obrotowymi.



4. Europejski Bank Centralny jest konsultowany:

a) w sprawie każdego projektowanego aktu Unii w dziedzinach należących do jego uprawnień,

b) przez władze krajowe w sprawie każdego projektu regulacji w dziedzinach należących

do jego uprawnień, lecz w granicach i na warunkach określonych przez Radę zgodnie

z procedurą przewidzianą artykule III-187 ustęp 4.

Europejski Bank Centralny może, w dziedzinach należących do jego uprawnień, przedkładać opinie

instytucjom, organom lub jednostkom organizacyjnym Unii bądź władzom krajowym.

5. Europejski System Banków Centralnych przyczynia się do należytego wykonywania polityk

prowadzonych przez właściwe władze w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego nad

instytucjami kredytowymi i do stabilności systemu finansowego.

6. Ustawa europejska Rady może powierzyć Europejskiemu Bankowi Centralnemu specyficzne

zadania dotyczące polityk w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi

i innymi instytucjami finansowymi, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych. Rada stanowi

jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Europejskim Bankiem Centralnym.

ARTYKUŁ III-186

1. Europejski Bank Centralny ma wyłączne prawo do upoważniania do emisji banknotów euro

w Unii. Banknoty takie może emitować Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne.

Banknoty emitowane przez Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne są jedynym

legalnym środkiem płatniczym w Unii.



2. Państwa Członkowskie mogą emitować monety euro, z zastrzeżeniem zgody Europejskiego

Banku Centralnego co do wielkości emisji.

Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć rozporządzenia europejskie ustanawiające środki

w celu zharmonizowania nominałów i specyfikacji technicznych wszystkich monet przeznaczonych

do obiegu, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia należytego ich obiegu w Unii.

Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Europejskim Bankiem Centralnym.

ARTYKUŁ III-187

1. Europejski System Banków Centralnych jest kierowany przez organy decyzyjne

Europejskiego Banku Centralnego, którymi są Rada Prezesów i Zarząd.

2. Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych jest ustanowiony w Protokole w sprawie

Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

3. Artykuł 5 ustępy 1, 2 i 3, artykuły 17 i 18, artykuł 19 ustęp 1, artykuły 22, 23, 24 i 26, artykuł

32 ustępy 2, 3, 4 i 6, artykuł 33 ustęp 1 lit. a) i artykuł 36 Statutu Europejskiego Systemu Banków

Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego mogą zostać zmienione przez ustawy europejskie:

a) na wniosek Komisji i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym, lub

b) na zalecenie Europejskiego Banku Centralnego i po konsultacji z Komisją.



4. Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie ustanawiające środki,

o których mowa w artykule 4, artykule 5 ustęp 4, artykule 19 ustęp 2, artykule 20, artykule 28 ustęp

1, artykule 29 ustęp 2, artykule 30 ustęp 4 i artykule 34 ustęp 3 Statutu Europejskiego Systemu

Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego. Rada stanowi po konsultacji

z Parlamentem Europejskim:

a) na wniosek Komisji i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym

albo

b) na zalecenie Europejskiego Banku Centralnego i po konsultacji z Komisją.

ARTYKUŁ III-188

W wykonywaniu uprawnień oraz zadań i obowiązków, które zostały im powierzone na mocy

Konstytucji i Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku

Centralnego, ani Europejski Bank Centralny, ani krajowy bank centralny, ani członek

któregokolwiek z ich organów decyzyjnych nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują

od instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, rządów Państw Członkowskich, ani

jakiegokolwiek innej jednostki organizacyjnej. Instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii,

jak również rządy Państw Członkowskich zobowiązują się szanować tę zasadę i nie dążyć

do wywierania wpływu na członków organów decyzyjnych Europejskiego Banku Centralnego

lub krajowych banków centralnych przy wykonywaniu ich zadań.

ARTYKUŁ III-189

Każde Państwo Członkowskie zapewnia zgodność swojego ustawodawstwa krajowego, w tym

statutu krajowego banku centralnego, z Konstytucją i Statutem Europejskiego Systemu Banków

Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.



Artykuł III-190

1. W celu wykonania zadań powierzonych Europejskiemu Systemowi Banków Centralnych,

Europejski Bank Centralny, zgodnie z Konstytucją i na warunkach określonych w Statucie

Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego:

a) przyjmuje rozporządzenia europejskie w zakresie niezbędnym do wykonania zadań

określonych w artykule 3 ustęp 1 lit. a), artykule 19 ustęp 1, artykule 22 i artykule 25 ustęp 2

Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, jak

również w przypadkach przewidzianych w rozporządzeniach europejskich

i decyzjach europejskich, o których mowa w artykule III-187 ustęp 4,

b) przyjmuje decyzje europejskie niezbędne do wykonania zadań powierzonych Europejskiemu

Systemowi Banków Centralnych na mocy Konstytucji i Statutu Europejskiego Systemu

Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego,

c) wydaje zalecenia i opinie.

2. Europejski Bank Centralny może zadecydować o opublikowaniu swych decyzji europejskich,

zaleceń i opinii.

3. Rada, zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule III-187 ustęp 4, przyjmuje

rozporządzenia europejskie ustanawiające granice i warunki, w ramach których Europejski Bank

Centralny jest upoważniony, w przypadku nieprzestrzegania jego rozporządzeń europejskich

i decyzji europejskich, do nakładania na przedsiębiorstwa grzywien i okresowych kar pieniężnych.



ARTYKUŁ III-191

Bez uszczerbku dla uprawnień Europejskiego Banku Centralnego, środki niezbędne do używania

euro jako jednej waluty są ustanawiane w ustawach europejskich lub europejskich ustawach

ramowych. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe są przyjmowane po konsultacji z

Europejskim Bankiem Centralnym.

SEKCJA 3

POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE

ARTYKUŁ III-192

1. W celu wspierania koordynacji polityk Państw Członkowskich w pełnym zakresie

niezbędnym do funkcjonowania rynku wewnętrznego, niniejszym ustanawia się Komitet

Ekonomiczno-Finansowy.

2. Zadania Komitetu obejmują:

a) wydawanie opinii na żądanie Rady lub Komisji bądź z inicjatywy własnej dla tych instytucji,

b) śledzenie sytuacji gospodarczej i finansowej Państw Członkowskich i Unii oraz regularne

składanie Radzie i Komisji sprawozdań na ten temat, w szczególności w sprawie stosunków

finansowych z państwami trzecimi i z instytucjami międzynarodowymi,



c) bez uszczerbku dla artykułu III-344, przyczynianie się do przygotowania prac Rady, o

których mowa w artykule III-159, artykule III-179 ustępy 2, 3, 4 i 6, artykułach III-180,

III-183 i III-184, artykule III-185 ustęp 6, artykule III-186 ustęp 2, artykule III-187 ustępy 3

i 4, artykułach III-191 i III-196, artykule III-198 ustępy 2 i 3, artykule III-201, artykule

III-202 ustępy 2 i 3 i w artykułach III-322 i III-326, oraz wykonywanie innych zadań

doradczych i przygotowawczych, które są mu powierzane przez Radę,

d) badanie, przynajmniej raz w roku, sytuacji w dziedzinie przepływów kapitału i swobody

płatności wynikających ze stosowania Konstytucji i aktów Unii; badanie to dotyczy

wszystkich środków odnoszących się do przepływów kapitału i płatności; Komitet składa

sprawozdanie w sprawie wyników tego badania Komisji i Radzie.

Państwa Członkowskie, Komisja i Europejski Bank Centralny mianują nie więcej niż po dwóch

członków Komitetu.

3. Rada, na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję europejską ustalającą szczegóły dotyczące

składu Komitetu Ekonomiczno-Finansowego. Rada stanowi po konsultacji z Europejskim Bankiem

Centralnym oraz z Komitetem. Przewodniczący Rady informuje Parlament Europejski o przyjętej

decyzji.

4. Oprócz zadań określonych w ustępie 2 jeśli i tak długo jak istnieją Państwa Członkowskie

objęte derogacją na mocy artykułu III-197, Komitet śledzi sytuację pieniężną i finansową

oraz ogólny system płatności tych Państw Członkowskich i regularnie składa Radzie i Komisji

sprawozdania na ten temat.



ARTYKUŁ III-193

W sprawach objętych zakresem zastosowania artykułu III-179 ustęp 4, artykułu III-184 z wyjątkiem

ustępu 13, artykułów III-191, III-196, artykułu III-198 ustęp 3 i artykułu III-326, Rada lub Państwo

Członkowskie może wystąpić z wnioskiem do Komisji o sformułowanie, w zależności

od przypadku, zalecenia lub propozycji. Komisja niezwłocznie rozpatruje ten wniosek i przedstawia

konkluzje Radzie.

SEKCJA 4

POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE DLA PAŃSTW CZŁONKOWSKICH, KTÓRYCH

WALUTĄ JEST EURO

ARTYKUŁ III-194

1. W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej oraz zgodnie

z odpowiednimi postanowieniami Konstytucji, Rada, zgodnie z odpowiednią procedurą spośród

tych, o których mowa w artykułach III-179 i III-184, z wyjątkiem procedury przewidzianej

w artykule III-184,ustęp 13, przyjmuje środki w odniesieniu do Państw Członkowskich,

których walutą jest euro, aby:

a) wzmocnić koordynację i nadzór ich dyscypliny budżetowej,

b) określić kierunki, w zakresie w jakim ich to dotyczy, polityki gospodarczej, zapewniając

zgodność tych kierunków z kierunkami przyjętymi dla całej Unii oraz nadzór nad nimi.



2. W odniesieniu do środków, o których mowa w ustępie 1, w głosowaniu biorą udział tylko

członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie, których walutą jest euro.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% tych członków Rady reprezentujących Państwa

Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw Członkowskich.

Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę tych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

ARTYKUŁ III-195

Szczegóły dotyczące spotkań ministrów Państw Członkowskich, których walutą jest euro

są ustalone w Protokole w sprawie Eurogrupy.

ARTYKUŁ III-196

1. W celu zapewnienia pozycji dla euro w międzynarodowym systemie walutowym, Rada, na

wniosek Komisji, przyjmuje decyzję europejską ustanawiającą wspólne stanowiska w kwestiach

szczególnego zainteresowania dla unii gospodarczej i walutowej, w ramach właściwych

międzynarodowych instytucji i konferencji finansowych. Rada stanowi po konsultacji

z Europejskim Bankiem Centralnym.



2. Rada, na wniosek Komisji, może podjąć odpowiednie środki w celu zapewnienia jednolitej

reprezentacji w międzynarodowych instytucjach i konferencjach finansowych. Rada stanowi po

konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym.

3. W odniesieniu do środków, o których mowa w ustępach 1 i 2, w głosowaniu biorą udział

tylko członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie, których walutą jest euro.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% tych członków Rady reprezentujących Państwa

Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw Członkowskich.

Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę tych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

SEKCJA 5

POSTANOWIENIA PRZEJŚCIOWE

ARTYKUŁ III-197

1. Państwa Członkowskie, w odniesieniu do których Rada zadecydowała, że nie spełniają

warunków niezbędnych do przyjęcia euro, zwane są dalej „Państwami Członkowskimi objętymi

derogacją”.



2. Następujące postanowienia Konstytucji nie mają zastosowania do Państw Członkowskich

objętych derogacją:

a) uchwalanie części ogólnych kierunków polityk gospodarczych dotyczących ogólnie strefy

euro (artykuł III-179 ustęp 2),

b) środki przymusowe mające na celu zaradzenie nadmiernemu deficytowi (artykuł III-184

ustępy 9 i 10),

c) cele i zadania Europejskiego Systemu Banków Centralnych (artykuł III-185 ustępy 1, 2, 3

i 5),

d) emisja euro (artykuł III-186),

e) akty Europejskiego Banku Centralnego (artykuł III-190),

f) środki dotyczące używania euro (artykuł III-191),

g) porozumienia walutowe i inne środki dotyczące polityki kursowej (artykuł III-326),

h) mianowanie członków Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (artykuł III-382 ustęp 2),

i) decyzje europejskie ustanawiające wspólne stanowiska w kwestiach szczególnie istotnych dla

unii gospodarczej i walutowej, w ramach właściwych międzynarodowych instytucji

i konferencji finansowych (artykuł III-196 ustęp 1),



j) środki w celu zapewnienia jednolitej reprezentacji w międzynarodowych instytucjach

i konferencjach finansowych (artykuł III-196 ustęp 2).

W związku z tym, w artykułach, o których mowa w lit. a)-j), przez „Państwa Członkowskie”

rozumie się Państwa Członkowskie, których walutą jest euro.

3. Państwa Członkowskie objęte derogacją i ich krajowe banki centralne są wyłączone z praw

i obowiązków w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych, zgodnie z rozdziałem IX

Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

4. Prawa głosu członków Rady reprezentujących Państwa Członkowskie objęte derogacją

są zawieszone podczas przyjmowania przez Radę środków, o których mowa w artykułach

wymienionych w ustępie 2 oraz w następujących przypadkach:

a) zaleceń kierowanych do Państw Członkowskich, których walutą jest euro w ramach

wielostronnego nadzoru, w tym programów stabilności i ostrzeżeń (artykuł III-179 ustęp 4),

b) środków odnoszących się do nadmiernych deficytów dotyczących Państw Członkowskich,

których walutą jest euro (artykuł III-184 ustępy 6, 7, 8 i 11).

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% pozostałych członków Rady reprezentujących

Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności uczestniczących Państw

Członkowskich.



Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę pozostałych członków Rady

reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden

członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

ARTYKUŁ III-198

1. Co najmniej co dwa lata lub na wniosek Państwa Członkowskiego objętego derogacją,

Komisja i Europejski Bank Centralny składają Radzie sprawozdania w sprawie postępów

dokonanych przez Państwa Członkowskie objęte derogacją w wypełnianiu ich zobowiązań

w zakresie urzeczywistnienia unii gospodarczej i walutowej. Sprawozdania określają, czy

ustawodawstwo krajowe każdego Państwa Członkowskiego, w tym statuty jego krajowego banku

centralnego, jest zgodne z artykułami III-188 i III-189 oraz ze Statutem Europejskiego Systemu

Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego. Sprawozdania określają również,

czy osiągnięty został wysoki poziom trwałej konwergencji, analizując, w jakim stopniu każde

Państwo Członkowskie spełniło następujące kryteria:

a) osiągnięcie wysokiego stopnia stabilności cen; wynika to ze stopy inflacji zbliżonej

do istniejącej w co najwyżej trzech Państwach Członkowskich, które mają najlepsze rezultaty

w dziedzinie stabilności cen,

b) stabilna sytuacja finansów publicznych; wynika to z sytuacji budżetowej, która nie wykazuje

nadmiernego deficytu budżetowego w rozumieniu artykułu III-184 ustęp 6,

c) poszanowanie zwykłych marginesów wahań kursów przewidzianych mechanizmem kursów

wymiany walut europejskiego systemu walutowego przez co najmniej dwa lata, bez

dewaluacji w stosunku do euro,



d) trwały charakter konwergencji osiągniętej przez Państwo Członkowskie objęte derogacją

i jego udziału w mechanizmie wymiany walut, co odzwierciedla się w poziomach

długoterminowych stóp procentowych.

Cztery kryteria, o których mowa w niniejszym ustępie, i odpowiednie okresy, podczas których

każde z nich ma być przestrzegane, są sprecyzowane w Protokole w sprawie kryteriów

konwergencji. Sprawozdania Komisji i Europejskiego Banku Centralnego biorą również pod uwagę

wyniki integracji rynków, sytuację i rozwój równowagi płatności bieżących oraz ocenę rozwoju

jednostkowych kosztów pracy i innych wskaźników cen.

2. Po konsultacji z Parlamentem Europejskim i dyskusji w ramach Rady Europejskiej, Rada,

stanowiąc na wniosek Komisji, przyjmuje decyzję europejską stwierdzającą, które Państwa

Członkowskie objęte derogacją spełniają niezbędne warunki, na podstawie kryteriów, o których

mowa w ustępie 1, i uchyla derogacje w stosunku do tych Państw Członkowskich.

Rada stanowi po otrzymaniu zalecenia od kwalifikowanej większości jej członków

reprezentujących Państwa Członkowskie, których walutą jest euro. Członkowie ci stanowią w ciągu

6 miesięcy od dnia otrzymania przez Radę wniosku Komisji.

Większość kwalifikowaną, o której mowa w akapicie drugim, stanowi co najmniej 55% tych

członków Rady reprezentujących Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności

uczestniczących Państw Członkowskich. Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną

liczbę tych członków Rady reprezentujących więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw

Członkowskich, plus jeden członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana

została osiągnięta.



3. Jeśli decyduje się, zgodnie z procedurą przewidzianą w ustępie 2, o uchyleniu derogacji,

Rada, na wniosek Komisji przyjmuje rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie ustalające

nieodwołalnie kurs, po jakim euro zastępuje walutę danego Państwa Członkowskiego, oraz

ustanawiające inne środki niezbędne do wprowadzenia euro jako jednej waluty w danym Państwie

Członkowskim. Rada stanowi jednomyślnie głosami członków reprezentujących Państwa

Członkowskie, których walutą jest euro oraz danego Państwa Członkowskiego, po konsultacji

z Europejskim Bankiem Centralnym.

ARTYKUŁ III-199

1. Jeżeli i tak długo jak istnieją Państwa Członkowskie objęte derogacją oraz bez uszczerbku dla

artykułu III-187 ustęp 1, Rada Ogólna Europejskiego Banku Centralnego, o której mowa w artykule

45 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, jest

ukonstytuowana jako trzeci organ decyzyjny Europejskiego Banku Centralnego.

2. Jeżeli i tak długo jak istnieją Państwa Członkowskie objęte derogacją, Europejski Bank

Centralny w odniesieniu do tych Państw Członkowskich:

a) umacnia współpracę między krajowymi bankami centralnymi,

b) umacnia koordynację polityk pieniężnych Państw Członkowskich, dążąc do zapewnienia

stabilności cen,

c) nadzoruje funkcjonowanie mechanizmu kursów wymiany walut,



d) udziela konsultacji w kwestiach, które podlegają kompetencji krajowych banków centralnych

i wpływają na stabilność instytucji i rynków finansowych,

e) wykonuje dawne funkcje Europejskiego Funduszu Współpracy Walutowej, które zostały

wcześniej przejęte przez Europejski Instytut Walutowy.

ARTYKUŁ III-200

Każde Państwo Członkowskie objęte derogacją traktuje swoją politykę kursową jako przedmiot

wspólnego zainteresowania. Czyniąc to, Państwa Członkowskie uwzględniają doświadczenia

zdobyte dzięki współpracy w ramach mechanizmu kursów walut.

ARTYKUŁ III-201

1. W przypadku trudności lub poważnego zagrożenia trudnościami w bilansie płatniczym

Państwa Członkowskiego objętego derogacją wynikających bądź z ogólnego zachwiania bilansu

płatniczego, bądź z charakteru walut, jakimi dysponuje, zwłaszcza gdy trudności te mogą narazić na

niebezpieczeństwo funkcjonowanie rynku wewnętrznego lub realizację wspólnej polityki

handlowej, Komisja niezwłocznie bada sytuację tego państwa, jak również działanie, jakie państwo

to podjęło lub może podjąć zgodnie z Konstytucja, odwołując się do wszelkich dostępnych

środków. Komisja wskazuje środki, których przyjęcie zaleca danemu państwu.



Jeśli działanie podjęte przez Państwo Członkowskie objęte derogacją i środki sugerowane przez

Komisję nie okazują się wystarczające do przezwyciężenia trudności lub zagrożeń trudnościami,

Komisja zaleca Radzie, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, przyznanie

wzajemnej pomocy i właściwe jej metody.

Komisja regularnie informuje Radę o sytuacji i jej rozwoju.

2. Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie przyznające wzajemną

pomoc oraz określające jej warunki i szczegóły. Wzajemna pomoc może przyjąć w szczególności

formę:

a) uzgodnionego działania w ramach innych organizacji międzynarodowych, do których mogą

zwrócić się Państwa Członkowskie objęte derogacją,

b) środków niezbędnych do uniknięcia zakłóceń w handlu, w przypadku gdy Państwo

Członkowskie objęte derogacją, które znajduje się w trudnej sytuacji, utrzymuje lub

przywraca ograniczenia ilościowe w stosunku do państw trzecich,

c) udzielenia ograniczonych kredytów przez inne Państwa Członkowskie, z zastrzeżeniem ich

zgody.

3. Jeśli wzajemna pomoc zalecona przez Komisję nie została przyznana przez Radę lub jeśli

przyznana wzajemna pomoc i przyjęte środki są niewystarczające, Komisja upoważnia mające

trudności Państwo Członkowskie objęte derogacją do podjęcia środków ochronnych, których

warunki i szczegóły określa Komisja.

Takie upoważnienie może zostać odwołane, a powyższe warunki i szczegóły zmienione przez Radę.



ARTYKUŁ III-202

1. W przypadku nagłego kryzysu w bilansie płatniczym i jeżeli decyzja europejska, o której

mowa w artykule III-201 ustęp 2 nie zostaje niezwłocznie przyjęta, Państwo Członkowskie objęte

derogacją może podjąć, w charakterze środków zapobiegawczych, niezbędne środki ochronne.

Środki te powinny powodować możliwie jak najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu rynku

wewnętrznego i nie mogą wykraczać poza to, co jest ściśle konieczne do pokonania powstałych

nagle trudności.

2. Komisja i pozostałe Państwa Członkowskie powinny być informowane o środkach

ochronnych, o których mowa w ustępie 1 najpóźniej w chwili ich wejścia w życie. Komisja może

zalecić Radzie udzielenie wzajemnej pomocy na podstawie artykułu III-201.

3. Rada, na zalecenie Komisji i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, może

przyjąć decyzję europejską ustalającą , że zainteresowane Państwo Członkowskie powinno zmienić,

zawiesić lub znieść środki ochronne, o których mowa w ustępie 1.