Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.



ROZDZIAŁ IV

PRZESTRZEŃ WOLNOŚCI, BEZPIECZEŃSTWA I SPRAWIEDLIWOŚCI

SEKCJA 1

POSTANOWIENIA OGÓLNE

ARTYKUŁ III-257

1. Unia stanowi przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w poszanowaniu praw

podstawowych oraz różnych systemów i tradycji prawnych Państw Członkowskich.

2. Unia zapewnia brak kontroli osób na granicach wewnętrznych i rozwija wspólną politykę

w dziedzinie azylu, imigracji i kontroli granic zewnętrznych, opartą na solidarności między

Państwami Członkowskimi i sprawiedliwą wobec obywateli państw trzecich. Do celów niniejszego

rozdziału, bezpaństwowcy są traktowani jak obywatele państw trzecich.



3. Unia dokłada starań, aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa za pomocą środków

zapobiegających i zwalczających przestępczość, rasizm i ksenofobię oraz za pomocą środków

służących koordynacji i współpracy organów policyjnych i sądowych oraz innych właściwych

organów, a także wzajemnego uznawania orzeczeń w sprawach karnych i, w miarę potrzeby,

poprzez zbliżanie przepisów karnych.

4. Unia ułatwia dostęp do wymiaru sprawiedliwości, w szczególności poprzez zasadę

wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i decyzji pozasądowych w sprawach cywilnych.

ARTYKUŁ III-258

Rada Europejska określa strategiczne wytyczne planowania ustawodawczego i operacyjnego

w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

ARTYKUŁ III-259

Parlamenty narodowe zapewniają zgodność wniosków i inicjatyw ustawodawczych przedłożonych

na mocy sekcji 4 i 5 z zasadą pomocniczości, zgodnie ze szczegółowymi zasadami przewidzianymi

w Protokole w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.



ARTYKUŁ III-260

Bez uszczerbku dla artykułów III-360 – III-362, Rada może przyjąć, na wniosek Komisji,

rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie ustanawiające warunki dokonywania przez

Państwa Członkowskie, we współpracy z Komisją, obiektywnej i bezstronnej oceny wprowadzania

w życie przez władze Państw Członkowskich polityk Unii, o których mowa w niniejszym rozdziale,

w szczególności w celu sprzyjania nieograniczonemu stosowaniu zasady wzajemnego uznawania.

Parlament Europejski oraz parlamenty narodowe są informowane o treści i wynikach tej oceny.

ARTYKUŁ III-261

W ramach Rady ustanawia się stały komitet w celu zapewnienia wewnątrz Unii wspierania

i wzmacniania współpracy operacyjnej w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego. Bez uszczerbku

dla artykułu III-344, ułatwia on koordynację działań właściwych władz Państw Członkowskich.

Przedstawiciele zainteresowanych organów i jednostek organizacyjnych Unii mogą uczestniczyć

w pracach komitetu. Parlament Europejski jak również parlamenty narodowe są informowane

o pracach komitetu.

ARTYKUŁ III-262

Niniejszy rozdział nie narusza wykonywania przez Państwa Członkowskie obowiązków

dotyczących utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.



ARTYKUŁ III-263

Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie w celu zapewnienia współpracy administracyjnej

między właściwymi służbami Państw Członkowskich w dziedzinach, o których mowa w niniejszym

rozdziale, jak również między tymi służbami a Komisją. Rada stanowi na wniosek Komisji,

z zastrzeżeniem artykułu III-264 i po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Artykuł III-264

Akty, o których mowa w sekcjach 4 i 5, jak również rozporządzenia europejskie, o których mowa

w artykule III-263, które zapewniają współpracę administracyjną w dziedzinach, o których mowa

w tych sekcjach są przyjmowane:

a) na wniosek Komisji, lub

b) z inicjatywy jednej czwartej Państw Członkowskich.

SEKCJA 2

POLITYKI DOTYCZĄCE KONTROLI GRANICZNEJ,

AZYLU I IMIGRACJI

ARTYKUŁ III-265

1. Unia rozwija politykę mającą na celu:



a) zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich przynależności

państwowej, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych,

b) zapewnienie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych,

c) stopniowe wprowadzanie wspólnego systemu zintegrowanego zarządzania granicami

zewnętrznymi.

2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki

dotyczące:

a) wspólnej polityki w zakresie wydawania wiz i innych dokumentów uprawniających

do krótkiego pobytu,

b) kontroli, której podlegają osoby przekraczające granice zewnętrzne,

c) warunków swobodnego przemieszczania się obywateli państw trzecich, w krótkim okresie,

na terytorium Unii,

d) wszelkich środków niezbędnych dla stopniowego wprowadzania wspólnego systemu

zintegrowanego zarządzania granicami zewnętrznymi,

e) braku kontroli osób, niezależnie od ich przynależności państwowej, przy przekraczaniu granic

wewnętrznych.

3. Niniejszy artykuł nie narusza kompetencji Państw Członkowskich w dziedzinie

geograficznego wytyczania ich granic, zgodnie z prawem międzynarodowym.



ARTYKUŁ III-266

1. Unia rozwija wspólną politykę w dziedzinie azylu, dodatkowej ochrony i tymczasowej

ochrony, mającą na celu przyznanie odpowiedniego statusu każdemu obywatelowi państwa

trzeciego wymagającemu międzynarodowej ochrony oraz mającą na celu zapewnienie

przestrzegania zasady non–refoulement. Polityka ta musi być zgodna z Konwencją Genewską

z dnia 28 lipca 1951 roku i Protokołem z dnia 31 stycznia 1967 roku dotyczącymi statusu

uchodźców, jak również z innymi odpowiednimi traktatami.

2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki

dotyczące wspólnego europejskiego systemu azylowego obejmujące:

a) jednolity status azylu dla obywateli państw trzecich, obowiązujący w całej Unii,

b) jednolity status dodatkowej ochrony dla obywateli państw trzecich, którzy nie uzyskawszy

azylu europejskiego, wymagają międzynarodowej ochrony,

c) wspólny system tymczasowej ochrony dla wysiedleńców, na wypadek masowego napływu,

d) wspólne procedury przyznawania i pozbawiania jednolitego statusu azylu lub ochrony

dodatkowej,

e) kryteria i mechanizmy ustalania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu lub dodatkowej ochrony,

f) normy dotyczące warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl lub o ochronę

dodatkową,



g) partnerstwo i współpracę z państwami trzecimi w celu zarządzania napływem osób

ubiegających się o azyl lub o ochronę dodatkową lub tymczasową.

3. W przypadku gdy jedno lub więcej Państw Członkowskich znajdzie się w nadzwyczajnej

sytuacji charakteryzującej się nagłym napływem obywateli państw trzecich, Rada może przyjąć, na

wniosek Komisji, rozporządzenia europejskie lub decyzje europejskie zawierające środki

tymczasowe na korzyść zainteresowanego Państwa lub Państw Członkowskich. Rada stanowi

po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

ARTYKUŁ III-267

1. Unia rozwija wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zagwarantowanie, na każdym

etapie, skutecznego zarządzania napływem uchodźców, sprawiedliwego traktowania obywateli

państw trzecich przebywających legalnie w Państwach Członkowskich oraz zapobieganie

nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi i wzmocnione ich zwalczanie.

2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki

w następujących dziedzinach:

a) warunki wjazdu i pobytu jak również normy dotyczące procedur wydawania przez Państwa

Członkowskie długoterminowych wiz i dokumentów pobytowych, w tym dla celów łączenia

rodzin,

b) określenie praw obywateli państw trzecich legalnie przebywających w Państwie

Członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu

w innych Państwach Członkowskich,



c) nielegalna imigracja i nielegalny pobyt, w tym wydalenie i odsyłanie osób przebywających

nielegalnie;

d) zwalczanie handlu ludźmi, w szczególności kobietami i dziećmi.

3. Unia może zawrzeć z państwami trzecimi umowy o ponownym przyjęciu do państw

pochodzenia lub państw z których oni przybywają, obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają

warunków wjazdu, obecności lub pobytu na terytorium jednego z Państw Członkowskich lub

przestali je spełniać.

4. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić środki zachęcające

i wspierające działania Państw Członkowskich, podejmowane w celu popierania integracji

obywateli państw trzecich przebywających legalnie na ich terytoriach, z wyłączeniem jakiejkolwiek

harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.

5. Niniejszy artykuł nie narusza prawa Państw Członkowskich do ustalania wielkości napływu

obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na ich terytorium w poszukiwaniu

pracy najemnej lub prowadzonej na własny rachunek.

ARTYKUŁ III-268

Polityki Unii, o których mowa w niniejszej sekcji oraz ich wprowadzanie w życie, podlegają

zasadzie solidarności i sprawiedliwego podziału odpowiedzialności między Państwami

Członkowskimi, w tym również na płaszczyźnie finansowej. Akty Unii przyjęte na podstawie

niniejszej sekcji zawierają, w miarę potrzeby, odpowiednie środki w celu zastosowania tej zasady.



SEKCJA 3

WSPÓŁPRACA SĄDOWA W SPRAWACH CYWILNYCH

ARTYKUŁ III-269

1. Unia rozwija współpracę sądową w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne,

w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych oraz decyzji pozasądowych.

Współpraca ta może obejmować przyjmowanie środków w celu zbliżenia przepisów ustawowych

i wykonawczych Państw Członkowskich.

2. Do celów ustępu 1 ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe określają środki,

zwłaszcza jeśli jest to niezbędne do należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego, mające na

celu zapewnienie:

a) wzajemnego uznawania i wykonywania przez Państwa Członkowskie orzeczeń sądowych

oraz decyzji pozasądowych,

b) transgranicznego doręczania i zawiadamiania o aktach sądowych i pozasądowych,

c) zgodności norm mających zastosowanie w Państwach Członkowskich w dziedzinie kolizji

ustaw i sporów o właściwość,

d) współpracy w zakresie gromadzenia dowodów,

e) skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości,



f) usuwania przeszkód utrudniających należyty bieg procedur cywilnych, wspierając

w razie potrzeby zgodność norm dotyczących procedury cywilnej mających zastosowanie

w Państwach Członkowskich,

g) rozwoju alternatywnych metod rozstrzygania sporów,

h) wspierania szkolenia sędziów i innych pracowników wymiaru sprawiedliwości.

3. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 2, środki dotyczące prawa rodzinnego mające skutki

transgraniczne są ustanawiane na mocy ustawy europejskiej lub europejskiej ustawy ramowej Rady.

Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Rada, na wniosek Komisji, może przyjąć decyzję europejską wskazującą te aspekty prawa

rodzinnego o skutkach transgranicznych, które mogą być przedmiotem aktów zgodnie ze zwykłą

procedurą ustawodawczą. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

SEKCJA 4

WSPÓŁPRACA SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH

ARTYKUŁ III-270

1. Współpraca w sprawach karnych w Unii opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania

orzeczeń i decyzji sądowych oraz obejmuje zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych

Państw Członkowskich w dziedzinach, o których mowa w ustępie 2 i w artykule III-271.

Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki mające na celu:



a) ustanowienie zasad i procedur zapewniających uznawanie w całej Unii wszystkich form

orzeczeń i decyzji sądowych,

b) zapobieganie i rozstrzyganie sporów o właściwość pomiędzy Państwami Członkowskimi,

c) wspieranie szkolenia sędziów i innych pracowników wymiaru sprawiedliwości,

d) ułatwianie współpracy pomiędzy sądowymi lub równoważnymi organami Państw

Członkowskich w odniesieniu do postępowania w sprawach karnych i wykonywania decyzji.

2. W zakresie niezbędnym dla ułatwienia wzajemnego uznawania orzeczeń i decyzji sądowych

jak również współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych o wymiarze transgranicznym,

europejskie ustawy ramowe mogą ustanawiać minimalne normy. Normy takie uwzględniają różnice

między tradycjami i systemami prawnymi Państw Członkowskich.

Dotyczą one:

a) wzajemnego dopuszczania dowodów pomiędzy Państwami Członkowskimi,

b) praw jednostek w postępowaniu karnym,

c) praw ofiar przestępstw,



d) innych szczególnych aspektów postępowania karnego, określonych uprzednio przez Radę

w decyzji europejskiej. Przyjmując decyzję europejska, Rada stanowi jednomyślnie po

uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

Przyjęcie minimalnych norm, o których mowa w niniejszym ustępie, nie stanowi przeszkody

dla Państw Członkowskich w utrzymaniu lub ustanowieniu wyższego poziomu ochrony osób.

3. W przypadku gdy członek Rady uzna, że projekt europejskiej ustawy ramowej, o której mowa

w ustępie 2, naruszałby podstawowe aspekty jego systemu sądownictwa karnego, może wystąpić

z wnioskiem, aby projekt ustawy ramowej został przekazany do rozpatrzenia Radzie Europejskiej.

W takim przypadku, procedura, o której mowa w artykule III-396, zostaje zawieszona.

Po przeprowadzeniu dyskusji, w terminie 4 miesięcy od takiego zawieszenia, Rada Europejska:

a) odsyła projekt do Rady, co oznacza zakończenie zawieszenia procedury, o której mowa

w artykule III-396, lub

b) występuje z wnioskiem, aby Komisja lub grupa Państw Członkowskich, od których pochodzi

projekt, przedstawiły jego nową wersję; w tym przypadku, akt przedstawiony początkowo

uważa się za nieprzyjęty.

4. Jeżeli do końca okresu, o którym mowa w ustępie 3, Rada Europejska nie podjęła żadnego

działania lub, jeżeli w terminie 12 miesięcy od przedłożenia nowego projektu na mocy ustępu

3 lit. b), europejska ustawa ramowa nie została przyjęta, a co najmniej jedna trzecia Państw

Członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu ustawy

ramowej, informują one o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.



W takim przypadku, uznaje się, że zezwolenie na wprowadzenie wzmocnionej współpracy, o której

mowa w artykułach I-44 ustęp 2 i III-419 ustęp 1, zostało udzielone i zastosowanie mają

postanowienia w sprawie wzmocnionej współpracy.

ARTYKUŁ III-271

1. Europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania

przestępstw oraz kar w dziedzinach szczególnie poważnej przestępczości o wymiarze

transgranicznym, wynikające z rodzaju lub skutków tych przestępstw lub ze szczególnej potrzeby

wspólnego ich zwalczania.

Powyższe dziedziny przestępczości obejmują: terroryzm, handel ludźmi, seksualne

wykorzystywanie kobiet i dzieci, nielegalny handel narkotykami, handel bronią, pranie pieniędzy,

korupcję, fałszowanie środków płatniczych, przestępczość komputerową i przestępczość

zorganizowaną.

W zależności od rozwoju przestępczości Rada może przyjąć decyzję europejską określającą inne

dziedziny przestępczości spełniające kryteria wymienione w niniejszym ustępie. Rada stanowi

jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

2. W przypadku, gdy zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich

w sprawach karnych okaże się niezbędne w celu zapewnienia skutecznego wprowadzania w życie

polityki Unii w dziedzinie, która stała się przedmiotem środków harmonizujących, europejskie

ustawy ramowe mogą ustanowić normy minimalne odnoszące się do określania przestępstw

oraz kar w danej dziedzinie. Europejskie ustawy ramowe zostają przyjęte zgodnie

z tą samą procedurą co odnośne środki harmonizujące, bez uszczerbku dla artykułu III-264.



3. W przypadku, gdy członek Rady uzna, że projekt europejskiej ustawy ramowej, o której

mowa w ustępie 1 lub 2, naruszałby podstawowe aspekty jego systemu sądownictwa karnego, może

wystąpić z wnioskiem, aby projekt ustawy ramowej został przekazany do rozpatrzenia Radzie

Europejskiej. W takim przypadku, jeżeli zastosowanie ma procedura, o której mowa w artykule

III-396, zostaje ona zawieszona. Po przeprowadzeniu dyskusji i w terminie 4 miesięcy od takiego

zawieszenia, Rada Europejska:

a) odsyła projekt do Rady, co oznacza zakończenie zawieszenia procedury, o której mowa

w artykule III-396 w stosownych przypadkach, lub

b) występuje z wnioskiem, by Komisja lub grupa Państw Członkowskich, od których pochodzi

projekt, przedstawiły jego nową wersję; w tym przypadku, akt przedstawiony początkowo uważa

się za nieprzyjęty.

4. Jeżeli do końca okresu, o którym mowa w ustępie 3, Rada Europejska nie podjęła żadnego

działania lub, jeżeli w terminie 12 miesięcy od przedłożenia nowego projektu na mocy ustępu

3 lit. b), europejska ustawa ramowa nie została przyjęta, a co najmniej jedna trzecia Państw

Członkowskich pragnie ustanowić wzmocnioną współpracę na podstawie danego projektu ustawy

ramowej, informują one o tym Parlament Europejski, Radę i Komisję.

W takim przypadku uznaje się, że zezwolenie na wprowadzenie wzmocnionej współpracy, o której

mowa w artykułach I-44 ustęp 2 i III-419 ustęp 1, zostało udzielone i zastosowanie mają

postanowienia w sprawie wzmocnionej współpracy.

ARTYKUŁ III-272

Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić środki w celu promowania

i popierania działania Państw Członkowskich w dziedzinie zapobiegania przestępczości,

z wyłączeniem harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.



ARTYKUŁ III-273

1. Zadaniem Eurojust jest wspieranie oraz wzmacnianie koordynacji i współpracy między

krajowymi organami śledczymi i ścigania w odniesieniu do poważnej przestępczości, która dotyczy

dwóch lub więcej Państw Członkowskich lub która wymaga wspólnego ścigania, w oparciu

o operacje przeprowadzane i informacje dostarczane przez organy Państw Członkowskich

i Europol.

W związku z tym ustawy europejskie określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań

i zadań Eurojust. Zadania te mogą obejmować:

a) wszczynanie śledztwa karnego oraz występowanie z wnioskiem o wszczęcie ścigania

prowadzonego przez właściwe organy krajowe, w szczególności dotyczącego przestępstw

przeciwko interesom finansowym Unii,

b) koordynację śledztw i ścigania, o których mowa w lit. a),

c) wzmacnianie współpracy sądowej, w tym poprzez rozstrzyganie sporów o właściwość

i ścisłą współpracę z Europejską Siecią Sądową.

Ustawy europejskie określają także warunki uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i parlamentów

narodowych w ocenie działalności Eurojust.

2. W ramach ścigania, o którym mowa w ustępie 1 i bez uszczerbku dla artykułu III-274,

czynności urzędowe w postępowaniu sądowym są dokonywane przez właściwych urzędników

krajowych.



ARTYKUŁ III-274

1. W celu zwalczania przestępstw przeciwko interesom finansowym Unii, ustawa europejska

Rady może ustanowić Prokuraturę Europejską w oparciu o Eurojust. Rada stanowi jednomyślnie

po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

2. Prokuratura Europejska jest właściwa do spraw dochodzenia, ścigania i stawiania przed

sądem, w razie potrzeby w powiązaniu z Europolem, sprawców i współsprawców przestępstw

przeciwko interesom finansowym Unii, określonym w ustawie europejskiej przewidzianej

w ustępie 1. Prokuratura Europejska jest właściwa do wnoszenia przed właściwymi sądami Państw

Członkowskich publicznego oskarżenia w odniesieniu do tych przestępstw.

3. Ustawa europejska, o której mowa w ustępie 1, określa statut Prokuratury Europejskiej,

warunki wypełniania jej funkcji, zasady proceduralne mające zastosowanie do jej działań,

jak również warunki dopuszczalności dowodów oraz zasady sądowej kontroli czynności

procesowych podjętych przez nią przy wypełnianiu jej funkcji.

4. Rada Europejska może, jednocześnie lub później, przyjąć decyzję europejską zmieniającą

ustęp 1 w celu rozszerzenia uprawnień Prokuratury Europejskiej, aby obejmowały poważne

przestępstwa o wymiarze transgranicznym oraz odpowiednio zmieniającą ustęp 2 w odniesieniu

do sprawców i współsprawców poważnych przestępstw, dotykających więcej niż jedno Państwo

Członkowskie. Rada Europejska stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu

Europejskiego i po konsultacji z Komisją.



SEKCJA 5

WSPÓŁPRACA POLICYJNA

Artykuł III-275

1. Unia rozwija współpracę policyjną obejmującą wszystkie właściwe organy Państw

Członkowskich, w tym służby policji, służby celne oraz inne organy ścigania wyspecjalizowane

w zapobieganiu, wykrywaniu i ściganiu przestępstw.

2. Do celów ustępu 1, ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić

środki dotyczące:

a) gromadzenia, przechowywania, przetwarzania, analizowania i wymiany istotnych informacji,

b) wspierania szkolenia pracowników i współpracy w zakresie wymiany pracowników

oraz wyposażenia i badań w dziedzinie kryminalistyki,

c) wspólnych technik śledczych dotyczących wykrywania poważnych form przestępczości

zorganizowanej.

3. Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa Rady może ustanowić środki dotyczące

współpracy operacyjnej między organami, o których mowa w niniejszym artykule. Rada stanowi

jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.



ARTYKUŁ III-276

1. Zadaniem Europolu jest wspieranie i wzmacnianie działań organów policyjnych i innych

organów ścigania Państw Członkowskich, jak również ich wzajemnej współpracy w zapobieganiu

i zwalczaniu poważnej przestępczości dotykającej dwa lub więcej Państw Członkowskich,

terroryzmu oraz form przestępczości naruszających wspólne interesy objęte polityką Unii.

2. Ustawy europejskie określają strukturę, funkcjonowanie oraz zakres działań i zadań Europolu.

Zadania te mogą obejmować:

a) gromadzenie, przechowywanie, przetwarzanie, analizę i wymianę informacji,

przekazywanych zwłaszcza przez organy Państw Członkowskich, państw trzecich

lub instytucji spoza Unii,

b) koordynowanie, organizowanie i prowadzenie działań dochodzeniowych i operacyjnych

realizowanych wspólnie z właściwymi organami Państw Członkowskich lub w ramach

wspólnych zespołów dochodzeniowych, w miarę potrzeb w powiązaniu z Eurojust.

Ustawy europejskie określają również procedury kontroli działań Europolu przez Parlament

Europejski, w której uczestniczą parlamenty narodowe .

3. Działania operacyjne Europolu są prowadzone w powiązaniu i w porozumieniu z organami

Państwa lub Państw Członkowskich, których terytorium obejmują. Użycie środków przymusu

należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów krajowych.



ARTYKUŁ III-277

Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa Rady określa warunki i granice, w jakich

właściwe organy Państw Członkowskich, o których mowa w artykułach III-270 i III-275, mogą

podejmować działania na terytorium innego Państwa Członkowskiego, w powiązaniu i za zgodą

organów tego Państwa. Rada stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim.