Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.



ROZDZIAŁ V

DZIEDZINY, W KTÓRYCH UNIA MOŻE PODEJMOWAĆ DZIAŁANIA WSPIERAJĄCE, KOORDYNUJĄCE LUB UZUPEŁNIAJĄCE

SEKCJA 1

ZDROWIE PUBLICZNE

ARTYKUŁ III-278

1. Przy określaniu i wprowadzaniu w życie wszystkich polityk i działań Unii zapewnia

się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.

Działanie Unii, które uzupełnia polityki krajowe, ukierunkowane jest na poprawę zdrowia

publicznego jak również zapobieganie chorobom i dolegliwościom ludzkim oraz usuwanie źródeł

zagrożeń dla zdrowia fizycznego i umysłowego. Działanie to obejmuje:



a) zwalczanie epidemii, poprzez wspieranie badań nad ich przyczynami, sposobami ich

rozprzestrzeniania się oraz zapobiegania im, jak również informacji i edukacji zdrowotnej,

b) monitorowanie poważnych transgranicznych zagrożeń dla zdrowia, wczesne ostrzeganie w

przypadku takich zagrożeń oraz ich zwalczanie.

Unia uzupełnia działanie Państw Członkowskich w celu zmniejszenia szkodliwych dla zdrowia

skutków narkomanii, włącznie z informacją i profilaktyką.

2. Unia zachęca do współpracy między Państwami Członkowskimi w dziedzinach, o których

mowa w niniejszym artykule oraz, jeżeli to konieczne, wspiera ich działania. Unia zachęca

w szczególności do współpracy między Państwami Członkowskimi w celu zwiększenia

komplementarności ich usług zdrowotnych w regionach transgranicznych.

Państwa Członkowskie, w powiązaniu z Komisją, koordynują między sobą własne polityki

i programy w dziedzinach określonych w ustępie 1. Komisja może podjąć, w ścisłym kontakcie

z Państwami Członkowskimi, każdą użyteczną inicjatywę w celu wsparcia tej koordynacji,

w szczególności, poprzez inicjatywy mające na celu określenie kierunków i wskaźników,

organizowanie wymiany najlepszych praktyk i przygotowanie elementów niezbędnych

dla prowadzenia okresowego nadzoru i oceny. Parlament Europejski jest w pełni informowany.

3. Unia i Państwa Członkowskie sprzyjają współpracy w dziedzinie zdrowia publicznego

z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi.



4. Na zasadzie odstępstwa od artykułu I-12 ustęp 5, i artykułu I-17 lit. a), oraz zgodnie

z artykułem I-14 ustęp 2 lit. k), ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe przyczyniają się

do osiągnięcia celów, o których mowa w niniejszym artykule, ustanawiając następujące środki

w celu rozwiązania wspólnych problemów w dziedzinie bezpieczeństwa:

a) środki ustanawiające wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa organów i substancji

pochodzenia ludzkiego, krwi i pochodnych krwi; środki te nie stanowią przeszkody dla

Państwa Członkowskiego w utrzymaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków

ochronnych,

b) środki w dziedzinach weterynaryjnej i fitosanitarnej, mające bezpośrednio na celu ochronę

zdrowia publicznego,

c) środki ustanawiające wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa produktów leczniczych

i wyrobów medycznych,

d) środki dotyczące monitorowania poważnych transgranicznych zagrożeń dla zdrowia,

wczesnego ostrzegania w przypadku takich zagrożeń oraz ich zwalczania.

Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe są przyjmowane po konsultacji z Komitetem

Regionów i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym.

5. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe mogą również ustanowić środki

zachęcające, zmierzające do ochrony i poprawy zdrowia ludzkiego, a w szczególności zwalczania

epidemii transgranicznych, jak również środki, których bezpośrednim celem jest ochrona zdrowia

publicznego w związku z tytoniem i nadużywaniem alkoholu, z wyłączeniem harmonizacji

przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich. Ustawy europejskie i europejskie

ustawy ramowe są przyjmowane po konsultacji z Komitetem Regionów i Komitetem

Ekonomiczno-Społecznym.



6. Do celów niniejszego artykułu, Rada, na wniosek Komisji, może również przyjąć zalecenia.

7. Działanie Unii jest prowadzone w poszanowaniu odpowiedzialności Państw Członkowskich

w zakresie określania ich polityki dotyczącej zdrowia, jak również organizacji i świadczenia usług

zdrowotnych i opieki medycznej. Do obowiązków Państw Członkowskich należy zarządzanie

usługami zdrowotnymi i opieką medyczną, a także podział środków, które zostały im przyznane.

Środki, o których mowa w ustępie 4 lit. a), nie naruszają przepisów krajowych dotyczących

pozyskiwania organów i krwi lub ich wykorzystywania do celów medycznych.

SEKCJA 2

PRZEMYSŁ

ARTYKUŁ III-279

1. Unia i Państwa Członkowskie czuwają nad zapewnieniem warunków niezbędnych dla

konkurencyjności przemysłu Unii.

W tym celu, zgodnie z systemem wolnych i konkurencyjnych rynków, ich działania zmierzają do:

a) przyspieszenia dostosowania przemysłu do zmian strukturalnych,

b) wspierania środowiska sprzyjającego inicjatywom i rozwojowi przedsiębiorstw w całej Unii,

a zwłaszcza małych i średnich przedsiębiorstw,



c) wspierania środowiska sprzyjającego współpracy między przedsiębiorstwami,

d) sprzyjania lepszemu wykorzystaniu potencjału przemysłowego polityk innowacyjnych, badań

i rozwoju technologicznego.

2. Państwa Członkowskie, w powiązaniu z Komisją, konsultują się ze sobą oraz, w miarę

potrzeby, koordynują swoje działania. Komisja może podjąć każdą użyteczną inicjatywę

w celu wsparcia tej koordynacji, w szczególności inicjatywy mające na celu określenie kierunków

i wskaźników, organizowanie wymiany najlepszych praktyk i przygotowanie elementów

niezbędnych dla prowadzenia okresowego nadzoru i oceny. Parlament Europejski jest w pełni

informowany.

3. Unia przyczynia się do realizacji celów, o których mowa w ustępie 1 przez polityki

i działania, które prowadzi na podstawie innych postanowień Konstytucji. Ustawy europejskie

lub europejskie ustawy ramowe mogą ustanowić szczególne środki przeznaczone na wsparcie

działań podjętych w Państwach Członkowskich, służących realizacji celów, o których mowa

w ustępie 1, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych

Państw Członkowskich. Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe są przyjmowane

po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym.

Niniejsza sekcja nie stanowi podstawy do wprowadzenia przez Unię jakiegokolwiek środka, który

mógłby prowadzić do zakłócenia konkurencji, bądź który zawiera przepisy podatkowe lub przepisy

odnoszące się do praw i interesów pracowników najemnych.



SEKCJA 3

KULTURA

ARTYKUŁ III-280

1. Unia przyczynia się do rozkwitu kultur Państw Członkowskich, w poszanowaniu

ich różnorodności narodowej i regionalnej, równocześnie podkreślając znaczenie wspólnego

dziedzictwa kulturowego.

2. Działanie Unii zmierza do zachęcenia do współpracy między Państwami Członkowskimi

oraz, jeżeli to niezbędne, do wspierania i uzupełniania ich działań w następujących dziedzinach:

a) pogłębiania wiedzy oraz upowszechniania kultury i historii narodów europejskich,

b) zachowania i ochrony dziedzictwa kulturowego o znaczeniu europejskim,

c) niehandlowej wymiany kulturalnej,

d) twórczości artystycznej i literackiej, włącznie z sektorem audiowizualnym.

3. Unia i Państwa Członkowskie sprzyjają współpracy w dziedzinie kultury z państwami

trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy.

4. Unia uwzględnia aspekty kulturalne w swoim działaniu na podstawie innych postanowień

Konstytucji, zwłaszcza w celu poszanowania i popierania różnorodności jej kultur.



5. Aby przyczynić się do realizacji celów, o których mowa w niniejszym artykule:

a) ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają działania zachęcające,

z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw

Członkowskich. Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe są przyjmowane po

konsultacji z Komitetem Regionów,

b) Rada na wniosek Komisji wydaje zalecenia.

SEKCJA 4

TURYSTYKA

Artykuł III-281

1. Unia uzupełnia działania Państw Członkowskich w sektorze turystycznym, w szczególności

poprzez wspieranie konkurencyjności przedsiębiorstw Unii w tym sektorze.

W tym celu działania Unii skierowane są na:

a) zachęcanie do tworzenia korzystnego środowiska dla rozwoju przedsiębiorstw w tym

sektorze,

b) wspieranie współpracy między Państwami Członkowskimi, w szczególności poprzez

wymianę dobrych praktyk.



2. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają szczególne środki

przeznaczone do uzupełnienia działań podejmowanych w Państwach Członkowskich służących

realizacji celów, o których mowa w niniejszym artykule, z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji

przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.

SEKCJA 5

EDUKACJA, MŁODZIEŻ, SPORT

I KSZTAŁCENIE ZAWODOWE

ARTYKUŁ III-282

1. Unia przyczynia się do rozwoju edukacji o wysokiej jakości, poprzez zachęcanie do

współpracy między Państwami Członkowskimi oraz, jeżeli to niezbędne, poprzez wspieranie

i uzupełnianie ich działań. Unia w pełni szanuje odpowiedzialność Państw Członkowskich za treść

nauczania i organizację systemów edukacyjnych, jak również ich różnorodność kulturową

i językową.

Unia przyczynia się do wspierania europejskich przedsięwzięć w zakresie sportu, uwzględniając

jego szczególny charakter, jego struktury oparte na zasadzie dobrowolności oraz uwzględniając

jego funkcję społeczną i edukacyjną.

Działanie Unii zmierza do:

a) rozwoju wymiaru europejskiego w edukacji, zwłaszcza przez nauczanie i upowszechnianie

języków Państw Członkowskich,



b) sprzyjania mobilności studentów i nauczycieli, między innymi poprzez zachęcanie

do akademickiego uznawania dyplomów i okresów studiów,

c) promowania współpracy między placówkami edukacyjnymi,

d) rozwoju wymiany informacji i doświadczeń w kwestiach wspólnych dla systemów

edukacyjnych Państw Członkowskich,

e) sprzyjania rozwojowi wymiany młodzieży i instruktorów społeczno-edukacyjnych,

a także zachęcania młodzieży do uczestnictwa w demokratycznym życiu Europy,

f) popierania rozwoju kształcenia na odległość,

g) rozwoju europejskiego wymiaru sportu, przez popieranie uczciwości i dostępności

we współzawodnictwie sportowym oraz współpracy między organizacjami odpowiedzialnymi

za sport, jak również przez ochronę integralności fizycznej i psychicznej sportowców,

w szczególności młodych sportowców.

2. Unia i Państwa Członkowskie sprzyjają współpracy w dziedzinie edukacji i sportu

z państwami trzecimi oraz z właściwymi organizacjami międzynarodowymi, zwłaszcza

z Radą Europy.

3. Aby przyczynić się do realizacji celów określonych w niniejszym artykule:

a) ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają działania zachęcające,

z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw

Członkowskich. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe są przyjmowane

po konsultacji z Komitetem Regionów i Komitetem Ekonomiczno–Społecznym.



b) Rada na wniosek Komisji wydaje zalecenia.

ARTYKUŁ III-283

1. Unia realizuje politykę kształcenia zawodowego, która wspiera i uzupełnia działania Państw

Członkowskich, w pełni szanując odpowiedzialność Państw Członkowskich za treść i organizację

kształcenia zawodowego.

Działanie Unii zmierza do:

a) ułatwienia przystosowania się do zmian w przemyśle, zwłaszcza przez kształcenie zawodowe

i przekwalifikowanie,

b) poprawy kształcenia zawodowego wstępnego i ustawicznego w celu ułatwienia integracji

zawodowej i reintegracji z rynkiem pracy,

c) ułatwienia dostępu do kształcenia zawodowego i sprzyjanie mobilności instruktorów

i kształcących się, zwłaszcza młodzieży,

d) pobudzania współpracy edukacyjnej między placówkami edukacyjnymi i kształcenia

zawodowego a przedsiębiorstwami,

e) rozwoju wymiany informacji i doświadczeń w kwestiach wspólnych dla systemów

kształcenia Państw Członkowskich.

2. Unia i Państwa Członkowskie sprzyjają współpracy z państwami trzecimi i właściwymi

organizacjami międzynarodowymi w dziedzinie kształcenia zawodowego.



3. Aby przyczynić się do realizacji celów, o których mowa w niniejszym artykule:

a) ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają niezbędne środki,

z wyłączeniem jakiejkolwiek harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw

Członkowskich. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe są przyjmowane po

konsultacji z Komitetem Regionów i Komitetem Ekonomiczno-Społecznym,

b) Rada na wniosek Komisji wydaje zalecenia.

SEKCJA 6

OBRONA CYWILNA

ARTYKUŁ III-284

1. Unia zachęca do współpracy między Państwami Członkowskimi w celu zwiększenia

skuteczności systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanymi przez

człowieka i ochrony przed nimi.

Działanie Unii zmierza do:

a) wspierania i uzupełniania działań Państw Członkowskich na poziomie krajowym,

regionalnym i lokalnym w zakresie zapobiegania zagrożeniom, przygotowania personelu

obrony cywilnej w Państwach Członkowskich i reagowania na klęski żywiołowe i katastrofy

spowodowane przez człowieka wewnątrz Unii,



b) wspierania szybkiej i skutecznej współpracy operacyjnej krajowych służb obrony cywilnej

wewnątrz Unii,

c) wspierania spójności międzynarodowych działań w zakresie obrony cywilnej.

2. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają niezbędne środki

przyczyniające się do realizacji celów, o których mowa w ustępie 1, z wyłączeniem jakiejkolwiek

harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.

SEKCJA 7

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

ARTYKUŁ III-285

1. Skuteczne wdrażanie prawa Unii przez Państwa Członkowskie mające istotne znaczenie

dla dobrego funkcjonowania Unii jest uznawane za sprawę będącą przedmiotem wspólnego

zainteresowania.

2. Unia może wspierać wysiłki Państw Członkowskich w celu poprawy ich zdolności

administracyjnej do wdrażania prawa Unii. Działanie to może polegać w szczególności na

ułatwianiu wymiany informacji i urzędników służby cywilnej oraz wspieraniu programów

szkolenia. Żadne Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do korzystania z tego wsparcia.

Ustawy europejskie ustanawiają niezbędne w tym celu środki, z wyłączeniem jakiejkolwiek

harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich.



3. Niniejszy artykuł nie narusza zobowiązań Państw Członkowskich do wdrażania prawa Unii

ani prerogatyw i obowiązków Komisji. Nie narusza również pozostałych postanowień Konstytucji

przewidujących współpracę administracyjną między Państwami Członkowskimi oraz między nimi

i Unią.