Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.

TYTUŁ V

DZIAŁANIA ZEWNĘTRZNE UNII

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA O ZASTOSOWANIU OGÓLNYM

ARTYKUŁ III-292

1. W swych działaniach na arenie międzynarodowej Unia opiera się na zasadach, które leżą

u podstaw jej utworzenia, rozwoju i rozszerzenia oraz które zamierza wspierać na świecie:

demokracji, państwa prawnego, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych

wolności, poszanowania godności ludzkiej, zasad równości i solidarności oraz poszanowania zasad

Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego.

Unia dąży do rozwijania stosunków i budowania partnerstwa z państwami trzecimi, organizacjami

międzynarodowymi, regionalnymi lub światowymi, które również przyjęły zasady, o których mowa

w pierwszym akapicie. Sprzyja ona wielostronnym rozwiązaniom wspólnych problemów,

w szczególności w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych.

2. Unia określa i prowadzi wspólne polityki i działania, działa również na rzecz osiągnięcia

wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, w celu:

a) ochrony swych wspólnych wartości, podstawowych interesów, bezpieczeństwa, niezależności

i integralności,

b) umacniania i wspierania demokracji, państwa prawnego, praw człowieka i zasad prawa

międzynarodowego,

c) utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i umacniania bezpieczeństwa

międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, jak również

z zasadami Aktu końcowego z Helsinek oraz celami Karty Paryskiej, włączając te, które

dotyczą granic zewnętrznych,

d) wspierania trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego oraz w zakresie środowiska

naturalnego państw rozwijających się, przyjąwszy za nadrzędny cel likwidację ubóstwa,

e) zachęcania wszystkich państw do integracji w ramach gospodarki światowej, również drogą

stopniowej eliminacji ograniczeń w handlu międzynarodowym,

f) przyczyniania się do opracowywania międzynarodowych środków służących ochronie

i poprawie stanu środowiska naturalnego oraz trwałego zarządzania światowymi zasobami

naturalnymi, w celu zapewnienia trwałego rozwoju,

g) niesienia pomocy narodom, państwom i regionom w usuwaniu skutków klęsk żywiołowych

lub katastrof spowodowanych przez człowieka;

h) wspierania międzynarodowego systemu opartego na silniejszej współpracy wielostronnej i na

dobrym zarządzaniu na poziomie światowym.

3. Unia szanuje zasady i dąży do osiągnięcia celów, o których mowa w ustępach 1 i 2, przy

opracowywaniu i wprowadzaniu w życie różnych dziedzin jej zewnętrznych działań objętych

niniejszym tytułem oraz aspektów zewnętrznych innych polityk Unii.

Unia zapewnia spójność różnych dziedzin jej działania zewnętrznego oraz ich spójność

z innymi politykami. Rada i Komisja, wspomagane przez ministra spraw zagranicznych Unii,

zapewniają tę spójność oraz współpracują w tym celu.

ARTYKUŁ III-293

1. W oparciu o zasady i cele wymienione w artykule III–292, Rada Europejska określa

strategiczne interesy i cele Unii.

Decyzje europejskie Rady Europejskiej w sprawie strategicznych interesów i celów Unii dotyczą

wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych dziedzin zewnętrznych działań Unii.

Decyzje te mogą dotyczyć stosunków Unii z określonym państwem lub regionem albo danego

tematu. Określają one ich czas trwania oraz środki, które mają zostać udostępnione przez Unię

i Państwa Członkowskie.

Rada Europejska stanowi jednomyślnie na zalecenie Rady, która przyjmuje je na warunkach

przewidzianych dla każdej dziedziny. Decyzje europejskie Rady Europejskiej są wprowadzane

w życie zgodnie z procedurami przewidzianymi w Konstytucji.

2. Minister spraw zagranicznych Unii w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa oraz Komisja w innych dziedzinach działania zewnętrznego, mogą przedkładać

Radzie wspólne wnioski.

ROZDZIAŁ II

WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA

SEKCJA 1

POSTANOWIENIA WSPÓLNE

ARTYKUŁ III-294

1. W ramach zasad i celów jej zewnętrznego działania, Unia określa i realizuje wspólną politykę

zagraniczną i bezpieczeństwa, obejmującą wszystkie dziedziny polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa.

2. Państwa Członkowskie wspierają, aktywnie i bez zastrzeżeń, wspólną politykę zagraniczną

i bezpieczeństwa w duchu lojalności i wzajemnej solidarności.

Państwa Członkowskie działają zgodnie na rzecz umacniania i rozwijania wzajemnej solidarności

politycznej. Powstrzymują się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii

lub mogłyby zaszkodzić jej skuteczności jako spójnej sile w stosunkach międzynarodowych.

Rada i minister spraw zagranicznych Unii czuwają nad poszanowaniem tych zasad.

3. Unia prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa poprzez:

a) określanie ogólnych wytycznych,

b) przyjmowanie decyzji europejskich określających:

i) działania, które powinny być podjęte przez Unię,

ii) stanowiska, które powinny być podjęte przez Unię,

iii) zasady wykonania decyzji europejskich, o których mowa w punktach i) oraz ii),

c) umacnianie systematycznej współpracy między Państwami Członkowskimi

w prowadzeniu ich polityki.

ARTYKUŁ III-295

1. Rada Europejska określa ogólne wytyczne wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

łącznie ze sprawami mającymi wpływ na kwestie obronne.

Jeżeli wymaga tego sytuacja międzynarodowa, przewodniczący Rady Europejskiej zwołuje

nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej w celu określenia strategicznych kierunków polityki

Unii w obliczu takiej sytuacji.

2. Rada przyjmuje decyzje europejskie niezbędne do określenia i realizacji wspólnej polityki

zagranicznej i bezpieczeństwa na podstawie ogólnych wytycznych i strategicznych kierunków

określonych przez Radę Europejską.

ARTYKUŁ III-296

1. Minister spraw zagranicznych Unii, który przewodniczy Radzie do Spraw Zagranicznych,

przyczynia się swoimi propozycjami do wypracowania wspólnej polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa oraz zapewnia wykonanie decyzji europejskich przyjętych przez Radę Europejską

i Radę.

2. Minister spraw zagranicznych Unii reprezentuje Unię w zakresie spraw odnoszących się

do wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Prowadzi dialog ze stronami trzecimi

w imieniu Unii oraz wyraża jej stanowisko w organizacjach międzynarodowych i na konferencjach

międzynarodowych.

3. W wykonywaniu swojego mandatu, minister spraw zagranicznych Unii jest wspomagany

przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Służba ta współpracuje ze służbami

dyplomatycznymi Państw Członkowskich i składa się z urzędników odpowiednich departamentów

Sekretariatu Generalnego Rady i Komisji, jak również z personelu delegowanego przez krajowe

służby dyplomatyczne Państw Członkowskich. Organizacja i zasady funkcjonowania Europejskiej

Służby Działań Zewnętrznych określa decyzja europejska Rady. Rada stanowi na wniosek ministra

spraw zagranicznych Unii po konsultacji z Parlamentem Europejskim i po uzyskaniu zgody

Komisji.

ARTYKUŁ III-297

1. Jeżeli sytuacja międzynarodowa wymaga działania operacyjnego Unii, Rada przyjmuje

niezbędne decyzje europejskie. Decyzje te określają cele, zakres i środki, które mają być oddane

do dyspozycji Unii, a także, w miarę potrzeb, czas trwania i warunki realizacji działania.

Jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności mająca wyraźny wpływ na kwestię stanowiącą przedmiot

takiej decyzji europejskiej, Rada dokonuje przeglądu zasad i celów takiej decyzji oraz przyjmuje

niezbędne decyzje europejskie.

2. Decyzje europejskie, o których mowa w ustępie 1, wiążą Państwa Członkowskie

w odniesieniu do zajmowanych przez nie stanowisk i prowadzonych działań.

3. O wszelkich zamiarach zajęcia krajowego stanowiska lub podjęcia jakiegokolwiek krajowego

działania w zastosowaniu decyzji europejskiej, o której mowa w ustępie 1, dane Państwo

Członkowskie informuje w takim czasie, aby możliwe było, w razie potrzeby, wcześniejsze

przeprowadzenie uzgodnień w Radzie. Obowiązek wcześniejszego poinformowania nie dotyczy

środków stanowiących jedynie transpozycję takiej decyzji na płaszczyźnie krajowej.

4. W przypadku bezwzględnej konieczności wynikającej z rozwoju sytuacji i wobec braku

rewizji decyzji europejskiej, o której mowa w ustępie 1, Państwa Członkowskie mogą podjąć

w trybie pilnym niezbędne środki, uwzględniając ogólne cele takiej decyzji. Państwo

Członkowskie, które podejmuje takie środki, informuje o nich niezwłocznie Radę.

5. W przypadku poważnych trudności w wykonaniu decyzji europejskiej przewidzianej

w niniejszym artykule, Państwo Członkowskie powiadamia o nich Radę, która rozważa je

i poszukuje właściwych rozwiązań. Nie mogą być one sprzeczne z celami działania ani szkodzić

jego skuteczności.

ARTYKUŁ III-298

Rada przyjmuje decyzje europejskie, które określają stanowisko Unii wobec do danego problemu

o charakterze geograficznym lub przedmiotowym. Państwa Członkowskie zapewniają zgodność

swych polityk krajowych ze stanowiskami Unii.

ARTYKUŁ III-299

1. Każde Państwo Członkowskie, minister spraw zagranicznych Unii lub minister spraw

zagranicznych Unii przy wsparciu Komisji, mogą zwracać się do Rady z wszelkimi pytaniami

dotyczącymi wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz przedkładać jej odpowiednio,

inicjatywy lub wnioski.

2. W przypadkach wymagających szybkiej decyzji, minister spraw zagranicznych Unii zwołuje,

z inicjatywy własnej lub na wniosek Państwa Członkowskiego, w ciągu 48 godzin lub

- w razie bezwzględnej potrzeby - w krótszym terminie, nadzwyczajne posiedzenie Rady.

ARTYKUŁ III-300

1. Decyzje europejskie, o których mowa w niniejszym rozdziale, Rada przyjmuje stanowiąc

jednomyślnie.

Każdy członek Rady, który wstrzymuje się od głosu, może jednocześnie złożyć formalne

oświadczenie. W takim przypadku nie jest on zobowiązany do wykonania decyzji europejskiej,

ale akceptuje, że decyzja ta wiąże Unię. W duchu wzajemnej solidarności dane Państwo

Członkowskie powstrzymuje się od wszelkich działań, które mogłyby być sprzeczne lub utrudnić

działania Unii podejmowane na podstawie tej decyzji. Pozostałe Państwa Członkowskie szanują

jego stanowisko. Decyzja nie zostaje przyjęta, jeżeli członkowie Rady, którzy złożyli oświadczenie

w związku ze wstrzymaniem się od głosu, reprezentują co najmniej jedną trzecią Państw

Członkowskich obejmujących co najmniej jedną trzecią ludności Unii.

2. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 1 Rada stanowi większością kwalifikowaną

w sytuacji, gdy:

a) przyjmuje decyzje europejskie określające działania lub stanowiska Unii, na podstawie

decyzji europejskiej Rady Europejskiej dotyczącej strategicznych interesów i celów Unii,

o której mowa w artykule III-293 ustęp 1,

b) przyjmuje decyzję europejską określającą działania lub stanowiska Unii, zgodnie propozycją

ministra spraw zagranicznych Unii, przedłożoną w wyniku specjalnego wniosku, który Rada

Europejska skierowała do niego z własnej inicjatywy lub z inicjatywy ministra,

c) przyjmuje decyzję europejską wykonującą decyzję europejską określającą działanie lub

stanowisko Unii,

d) przyjmuje decyzję europejską dotyczącą mianowania specjalnego przedstawiciela zgodnie

z artykułem III-302.

Głosowanie nie dochodzi do skutku, jeżeli członek Rady oświadcza, że z istotnych względów

polityki krajowej, które musi określić, zamierza się sprzeciwić przyjęciu decyzji przyjmowanej

większością kwalifikowaną. Minister spraw zagranicznych Unii poszukuje, w ścisłej konsultacji

z zainteresowanym Państwem Członkowskim, odpowiedniego dla tego Państwa Członkowskiego

rozwiązania. Jeżeli rozwiązanie nie zostanie znalezione, Rada stanowiąc większością

kwalifikowaną może wnieść o przedłożenie tej sprawy Radzie Europejskiej w celu przyjęcia

jednomyślnie decyzji europejskiej.

3. Zgodnie z artykułem I-40 ustęp 7 Rada Europejska może jednomyślnie przyjąć decyzję

europejską, która przewiduje, że Rada stanowi większością kwalifikowaną w sytuacjach innych niż

te, o których mowa w ustępie 2 niniejszego artykułu.

4. Ustępy 2 i 3 nie stosują się do decyzji mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne.

ARTYKUŁ III-301

1. Jeżeli Rada Europejska lub Rada określiły wspólne podejście Unii w rozumieniu

artykułu I-40 ustęp 5, minister spraw zagranicznych Unii i ministrowie spraw zagranicznych

Państw Członkowskich koordynują swoją działalność w Radzie.

2. Misje dyplomatyczne Państw Członkowskich i delegatury Unii w państwach trzecich

i w organizacjach międzynarodowych współpracują ze sobą, przyczyniając się do formułowania

i wprowadzania w życie wspólnego podejścia, o którym mowa w ustępie 1.

ARTYKUŁ III-302

Rada może mianować, zgodnie z propozycją ministra spraw zagranicznych Unii specjalnego

przedstawiciela, któremu powierza się mandat w odniesieniu do poszczególnych kwestii

politycznych. Specjalny przedstawiciel w sprawowaniu swojego mandatu podlega ministrowi.

ARTYKUŁ III-303

Unia może zawierać umowy z jednym lub z większą liczbą państw lub z organizacjami

międzynarodowymi w dziedzinach objętych niniejszym rozdziałem.

ARTYKUŁ III-304

1. Minister spraw zagranicznych Unii konsultuje się z Parlamentem Europejskim i informuje

Parlament Europejski zgodnie z artykułem I-40 ustęp 8 oraz artykułem I-41 ustęp 8. Czuwa on nad

tym, aby poglądy Parlamentu Europejskiego zostały należycie uwzględnione. Specjalni

przedstawiciele mogą uczestniczyć w informowaniu Parlamentu Europejskiego.

2. Parlament Europejski może kierować do Rady i ministra spraw zagranicznych Unii pytania

lub formułować pod ich adresem zalecenia. Dwa razy w roku przeprowadza on debatę o postępach

w realizacji wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym wspólnej polityki

bezpieczeństwa i obrony.

Artykuł III-305

1. Państwa Członkowskie koordynują swe działania w organizacjach międzynarodowych

i na konferencjach międzynarodowych. podtrzymując na tym forum stanowiska Unii. Koordynację

tę zapewnia minister spraw zagranicznych Unii.

Jeżeli w organizacjach międzynarodowych lub na konferencjach międzynarodowych nie wszystkie

Państwa Członkowskie są reprezentowane, uczestniczące Państwa Członkowskie podtrzymują

stanowiska Unii.

2. Zgodnie z artykułem I-16 ustęp 2, Państwa Członkowskie reprezentowane

w organizacjach międzynarodowych lub na konferencjach międzynarodowych, w których nie

wszystkie Państwa Członkowskie uczestniczą, informują te ostatnie, jak również ministra spraw

zagranicznych Unii, o wszelkich sprawach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania.

Państwa Członkowskie, które są także członkami Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów

Zjednoczonych, uzgadniają i wyczerpująco informują pozostałe Państwa Członkowskie, jak

również ministra spraw zagranicznych Unii. Państwa Członkowskie, które są członkami Rady

Bezpieczeństwa, przy wykonywaniu swoich funkcji będą bronić stanowisk i interesów Unii, bez

uszczerbku dla ich zobowiązań wynikających z Karty Narodów Zjednoczonych.

Jeżeli Unia określiła stanowisko w kwestii wpisanej do porządku obrad Rady Bezpieczeństwa

Organizacji Narodów Zjednoczonych, Państwa Członkowskie, które zasiadają w Radzie

Bezpieczeństwa wnoszą o przedstawienie stanowiska Unii przez ministra spraw zagranicznych

Unii.

Artykuł III-306

Misje dyplomatyczne i konsularne Państw Członkowskich oraz delegatury Unii w państwach

trzecich i na konferencjach międzynarodowych, a także ich przedstawicielstwa w organizacjach

międzynarodowych współpracują ze sobą w celu zapewnienia przestrzegania i wykonania decyzji

europejskich określających stanowiska i działania Unii przyjętych na mocy niniejszego rozdziału.

Umacniają one współpracę, wymieniając informacje i dokonując wspólnych ocen.

Przyczyniają się one do wprowadzania w życie prawa obywateli europejskich do ochrony

na terytorium państw trzecich, o którym mowa w artykule I-10 ustęp 2 lit. c), oraz środków

podjętych zgodnie z artykułem III-127.

Artykuł III-307

1. Bez uszczerbku dla postanowień artykułu III-344, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa

obserwuje sytuację międzynarodową w dziedzinach objętych wspólną polityką zagraniczną

i bezpieczeństwa oraz przyczynia się do określania polityk, wydając opinie dla Rady, na jej

wniosek, na wniosek ministra spraw zagranicznych lub z inicjatywy własnej. Czuwa również nad

realizacją uzgodnionych polityk, bez uszczerbku dla kompetencji ministra spraw zagranicznych

Unii.

2. W zakresie objętym niniejszym rozdziałem, Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa, sprawuje,

pod kierunkiem Rady i ministra spraw zagranicznych Unii, kontrolę polityczną i kierownictwo

strategiczne nad operacjami zarządzania kryzysami, o których mowa w artykule III-309.

Rada może upoważnić Komitet do podjęcia, w celu i na czas trwania operacji zarządzania

kryzysami, określonych przez Radę, odpowiednich środków dotyczących kontroli politycznej

i kierownictwa strategicznego nad operacją.

Artykuł III-308

Realizacja wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa nie narusza stosowania procedur

oraz zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w Konstytucji do wykonywania kompetencji

Unii, o których mowa w artykułach I-13 - I-15 i w artykule I-17.

Wprowadzanie w życie polityk o których mowa w tych artykułach, także nie narusza stosowania

procedur oraz zakresu uprawnień instytucji przewidzianych w Konstytucji do wykonywania

kompetencji Unii na podstawie niniejszego rozdziału.

SEKCJA 2

WSPÓLNA POLITYKA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONY

ARTYKUŁ III-309

1. Misje, o których mowa w artykule I-41 ustęp 1, przy prowadzeniu których Unia może użyć

środków wojskowych i cywilnych, obejmują wspólne działania rozbrojeniowe, misje humanitarne

i ratunkowe, misje wojskowego doradztwa i wsparcia, misje zapobiegania konfliktom

i utrzymywania pokoju oraz misje służące zarządzaniu kryzysami, w tym przywracaniu pokoju

i stabilizacji sytuacji po konfliktach. Misje te mogą przyczyniać się do walki z terroryzmem,

w tym poprzez wspieranie państw trzecich w zwalczaniu terroryzmu na ich terytoriach.

2. Rada przyjmuje decyzje europejskie dotyczące misji w rozumieniu ustępu 1, określające ich

cel i zakres oraz ogólne warunki ich przeprowadzania. Minister spraw zagranicznych Unii,

pod kierunkiem Rady oraz w ścisłym i stałym porozumieniu z Komitetem Politycznym

i Bezpieczeństwa, zapewnia koordynację cywilnych i wojskowych aspektów tych misji.

Artykuł III-310

1. W ramach decyzji europejskich przyjmowanych na podstawie artykułu III-309, Rada może

powierzyć przeprowadzenie misji grupie Państw Członkowskich, które wyrażą taką wolę

i które dysponują potencjałem wymaganym dla tej misji. Te Państwa Członkowskie, wspólnie

z ministrem spraw zagranicznych Unii, uzgadniają między sobą sposób zarządzania misją.

2. Państwa Członkowskie uczestniczące w misji informują regularnie Radę o jej przebiegu

z własnej inicjatywy lub na wniosek innego Państwa Członkowskiego. Jeżeli wykonanie misji

spowoduje powstanie istotnych konsekwencji lub jeżeli wymaga zmiany celu, zakresu i warunków

misji określonych w decyzjach europejskich, o których mowa w ustępie 1 uczestniczące Państwa

Członkowskie niezwłocznie informują o tym Radę. W takich przypadkach Rada przyjmuje

niezbędne decyzje europejskie.

ARTYKUŁ III-311

1. Agencja do spraw Rozwoju Zdolności Obronnych, Badań, Zakupów i Uzbrojenia (Europejska

Agencja Obrony), ustanowiona w artykule I-41 ustęp 3 ma za zadanie, pod kierunkiem Rady:

a) przyczyniać się do określania celów zdolności obronnych Państw Członkowskich i oceny

wykonania zobowiązań podjętych przez Państwa Członkowskie w zakresie zdolności

obronnych,

b) wspierać harmonizację potrzeb operacyjnych i ustanowienie skutecznych i spójnych

sposobów zamówień,

c) zgłaszać wielostronne projekty dla osiągnięcia celów zdolności obronnych oraz zapewniać

koordynację programów realizowanych przez Państwa Członkowskie i zarządzanie

szczególnymi programami współpracy,

d) wspierać badania nad technologiami obronnymi oraz koordynować i planować wspólne

działania badawcze i studia nad rozwiązaniami technicznymi odpowiadającymi przyszłym

wymaganiom operacyjnym,

e) przyczyniać się do określania, a w miarę potrzeby wprowadzania w życie wszelkich

użytecznych środków wzmacniających podstawę przemysłową i technologiczną sektora

obronnego oraz zwiększających efektywność wydatków wojskowych.

2. Europejska Agencja Obrony jest otwarta dla wszystkich Państw Członkowskich

zamierzających uczestniczyć w jej pracach. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjmuje

decyzję europejską określającą statut, siedzibę i zasady funkcjonowania Agencji. Decyzja

ta uwzględnia poziom faktycznego uczestnictwa w działaniach Agencji. W ramach Agencji tworzy

się specjalne grupy skupiające Państwa Członkowskie uczestniczące we wspólnych projektach.

Agencja wykonuje swoje działania, w miarę potrzeby, w powiązaniu z Komisją.

ARTYKUŁ III-312

1. Państwa Członkowskie pragnące wziąć udział w stałej współpracy strukturalnej,

o której mowa w artykule I-41 ustęp 6, które spełniają kryteria i które przyjęły zobowiązania

w zakresie zdolności obronnych wymienione w Protokole w sprawie stałej współpracy

strukturalnej, notyfikują swój zamiar Radzie i ministrowi spraw zagranicznych Unii.

2. W terminie trzech miesięcy od notyfikacji, o której mowa w ustępie 1, Rada przyjmuje

decyzję europejską ustanawiającą stałą współpracę strukturalną i określającą listę uczestniczących

Państw Członkowskich. Rada stanowi większością kwalifikowaną, po konsultacji z ministrem

spraw zagranicznych Unii.

3. Każde Państwo Członkowskie, które na dalszym etapie pragnie wziąć udział w stałej

współpracy strukturalnej, notyfikuje swój zamiar Radzie i ministrowi spraw zagranicznych Unii.

Rada przyjmuje decyzję europejską potwierdzającą udział zainteresowanego Państwa

Członkowskiego, które spełnia kryteria i przyjmuje zobowiązania, o których mowa w artykułach 1

i 2 Protokołu w sprawie stałej współpracy strukturalnej. Rada stanowi większością kwalifikowaną,

po konsultacji z ministrem spraw zagranicznych Unii. W głosowaniu biorą udział tylko członkowie

Rady reprezentujący uczestniczące Państwa Członkowskie.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% członków Rady reprezentujących

uczestniczące Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności tych Państw.

Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę członków Rady reprezentujących

więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden członek,

w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

4. Jeżeli uczestniczące Państwo Członkowskie przestało spełniać kryteria albo nie jest w stanie

wypełniać zobowiązań, o których mowa w artykułach 1 i 2 Protokołu w sprawie stałej współpracy

strukturalnej, Rada może przyjąć decyzję europejską zawieszającą udział zainteresowanego

Państwa Członkowskiego.

Rada stanowi większością kwalifikowaną. W głosowaniu biorą udział tylko członkowie Rady

reprezentujący uczestniczące Państwa Członkowskie, z wyjątkiem zainteresowanego Państwa

Członkowskiego.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55% członków Rady reprezentujących

uczestniczące Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65% ludności tych Państw.

Mniejszość blokująca obejmuje co najmniej minimalną liczbę członków Rady reprezentujących

więcej niż 35% ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden członek,

w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

5. Każde uczestniczące Państwo Członkowskie, które pragnie wycofać się ze stałej współpracy

strukturalnej notyfikuje swoją decyzję Radzie, która przyjmuje do wiadomości, że uczestnictwo

zainteresowanego Państwa Członkowskiego we współpracy zakończyło się.

6. Decyzje europejskie i zalecenia Rady w ramach stałej współpracy strukturalnej, inne niż te

przewidziane w ustępach 2 - 5 są przyjmowane jednomyślnie. Do celów niniejszego ustępu,

jednomyślność stanowiona jest jedynie głosami przedstawicieli uczestniczących Państw

Członkowskich.

SEKCJA 3

POSTANOWIENIA FINANSOWE

ARTYKUŁ III-313

1. Wydatki administracyjne ponoszone przez instytucje w związku z wykonywaniem

niniejszego rozdziału są pokrywane z budżetu Unii.

2. Wydatki operacyjne ponoszone w związku z wykonywaniem niniejszego rozdziału są

również pokrywane z budżetu Unii, z wyjątkiem wydatków przypadających na operacje mające

wpływ na kwestie wojskowe i obronne oraz przypadków, gdy Rada postanowi inaczej.

Jeżeli wydatki nie są pokrywane z budżetu Unii, ponoszą je Państwa Członkowskie według

kryterium produktu narodowego brutto, chyba że Rada postanowi inaczej. Państwa Członkowskie,

których przedstawiciele w Radzie złożyli formalne oświadczenie na podstawie artykułu III-300

ustęp 1 drugi akapit, nie są zobowiązane do wnoszenia wkładu w finansowanie operacji mających

wpływ na kwestie wojskowe lub obronne.

3. Rada przyjmuje decyzję europejską ustanawiającą szczególne procedury w celu zapewnienia

szybkiego dostępu do środków budżetowych Unii przeznaczonych na natychmiastowe

finansowanie inicjatyw w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, zwłaszcza

działań przygotowawczych do misji wymienionych w artykułach I-41 ustęp 1 i III-309. Rada

stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Działania przygotowawcze do misji, o których mowa w artykułach I-41 ustęp 1 i III-309, które nie

obciążają budżetu Unii, są finansowane z funduszu początkowego utworzonego ze składek Państw

Członkowskich.

Rada na wniosek ministra spraw zagranicznych Unii przyjmuje większością kwalifikowaną decyzje

europejskie ustanawiające:

a) warunki tworzenia i finansowania funduszu początkowego, w szczególności wysokość

środków przekazywanych funduszowi,

b) warunki zarządzania funduszem początkowym,

c) warunki kontroli finansowej.

Jeżeli misja zaplanowana zgodnie z artykułem I-41 ustęp 1 i artykułem III-309, nie może być

finansowana z budżetu Unii, Rada upoważnia ministra spraw zagranicznych Unii do wykorzystania

tego funduszu. Minister spraw zagranicznych Unii składa Radzie sprawozdanie z wykonania

tego upoważnienia.

ROZDZIAŁ III

WSPÓLNA POLITYKA HANDLOWA

ARTYKUŁ III-314

Poprzez utworzenie unii celnej zgodnie z artykułem III-151 Unia przyczynia się, we wspólnym

interesie, do harmonijnego rozwoju handlu światowego, stopniowego zniesienia ograniczeń

w handlu międzynarodowym i w bezpośrednich inwestycjach zagranicznych oraz do obniżenia

barier celnych i innych.

ARTYKUŁ III-315

1. Wspólna polityka handlowa jest oparta na jednolitych zasadach, w szczególności

w odniesieniu do zmian stawek celnych, zawierania umów celnych i handlowych dotyczących

handlu towarami i usługami oraz do aspektów handlowych własności intelektualnej, bezpośrednich

inwestycji zagranicznych, ujednolicenia środków liberalizacyjnych, polityki eksportowej

i handlowych środków ochronnych podejmowanych w przypadku dumpingu lub subsydiów.

Wspólna polityka handlowa prowadzona jest zgodnie z zasadami i celami działań zewnętrznych

Unii.

2. Ustawy europejskie ustanawiają środki określające ramy realizacji wspólnej polityki

handlowej.

3. Jeżeli istnieje potrzeba wynegocjowania i zawarcia umów z jednym lub większą liczbą

państw albo organizacji międzynarodowych, stosuje się artykuł III-325, z zastrzeżeniem

szczególnych postanowień niniejszego artykułu.

Komisja przedstawia zalecenia Radzie Ministrów, która upoważnia ją do rozpoczęcia koniecznych

rokowań. Rada i Komisja są odpowiedzialne za zapewnienie zgodności umów będących

przedmiotem rokowań z wewnętrznymi politykami i zasadami Unii.

Komisja prowadzi te rokowania w konsultacji ze specjalnym komitetem wyznaczonym przez Radę

w celu wsparcia jej w tym zadaniu i w ramach dyrektyw, które Rada może do niej kierować.

Komisja regularnie składa specjalnemu komitetowi i Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie

w sprawie postępu w rokowaniach.

4. W odniesieniu do rokowań i zawierania umów, o których mowa w ustępie 3, Rada stanowi

większością kwalifikowaną.

W odniesieniu do rokowań i zawierania umów w dziedzinie handlu usługami i w dziedzinie

handlowych aspektów własności intelektualnej, jak również bezpośrednich inwestycji

zagranicznych Rada stanowi jednomyślnie, jeżeli umowy te zawierają postanowienia wymagające

jednomyślności do przyjęcia przepisów wewnętrznych.

Rada stanowi jednomyślnie także przy rokowaniach i zawieraniu umów:

a) w dziedzinie handlu usługami w zakresie kultury i audiowizualnymi, jeżeli mogłyby one

zagrozić różnorodności kulturowej i językowej Unii,

b) w dziedzinie handlu usługami społecznymi, w zakresie edukacji i zdrowia, jeżeli takie

umowy mogłyby w znacznym stopniu zakłócać działanie krajowego systemu tych usług

i będą mieć negatywny wpływ na odpowiedzialność Państw Członkowskich za ich

zapewnienie.

5. Rokowania i zawieranie umów międzynarodowych w dziedzinie transportu podlegają

postanowieniom sekcji 7 rozdziału III tytułu III oraz artykułu III-325.

6. Wykonywanie uprawnień w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, przyznanych niniejszym

artykułem, nie narusza podziału kompetencji między Unią i Państwami Członkowskimi i nie

prowadzi do harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich, jeżeli

Konstytucja wyklucza taką harmonizację.

ROZDZIAŁ IV

WSPÓŁPRACA Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

I POMOC HUMANITARNA

SEKCJA 1

WSPÓŁPRACA NA RZECZ ROZWOJU

ARTYKUŁ III-316

1. Polityka Unii w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju jest prowadzona zgodnie z zasadami

i celami działań zewnętrznych Unii. Polityka Unii i polityka Państw Członkowskich w dziedzinie

współpracy na rzecz rozwoju uzupełniają się i wzmacniają wzajemnie.

Głównym celem polityki Unii w tej dziedzinie jest zmniejszenie, a docelowo, likwidacja ubóstwa.

Przy wykonywaniu polityk, które mogłyby mieć wpływ na kraje rozwijające się, Unia bierze pod

uwagę cele współpracy na rzecz rozwoju.

2. Unia i Państwa Członkowskie szanują zobowiązania i uwzględniają cele, na które wyraziły

zgodę w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych i innych właściwych organizacji

międzynarodowych.

ARTYKUŁ III-317

1. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki niezbędne w celu

realizacji polityki w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju, które mogą dotyczyć wieloletnich

programów współpracy z krajami rozwijającymi się lub programów tematycznych.

2. Unia może zawierać z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi

umowy, które przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w artykułach III-292 i III-316.

Pierwszy akapit nie narusza kompetencji Państw Członkowskich do negocjowania w organach

międzynarodowych i zawierania umów.

3. Europejski Bank Inwestycyjny przyczynia się, na warunkach przewidzianych w jego statucie,

do realizacji środków, o których mowa w ustępie 1.

ARTYKUŁ III-318

1. Dążąc do zwiększenia komplementarności i skuteczności swoich działań, Unia i Państwa

Członkowskie koordynują swoje polityki w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju i konsultują się

między sobą w sprawie swych programów pomocy, w tym w ramach organizacji

międzynarodowych i podczas konferencji międzynarodowych. Mogą one podejmować wspólne

działania. Państwa Członkowskie przyczyniają się, w razie potrzeby, do wykonania programów

pomocy Unii.

2. Komisja może podjąć każdą użyteczną inicjatywę w celu wsparcia koordynacji, o której

mowa w ustępie 1.

3. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji, Unia i Państwa Członkowskie współpracują

z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi.

SEKCJA 2

WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA, FINANSOWA I TECHNICZNA

Z PAŃSTWAMI TRZECIMI

ARTYKUŁ III-319

1. Bez uszczerbku dla innych postanowień Konstytucji, w szczególności postanowień artykułów

III-316–III-318, Unia prowadzi działania w zakresie współpracy gospodarczej, finansowej

i technicznej, w tym pomocy w szczególności w dziedzinie finansowej, z państwami trzecimi

innymi niż państwa rozwijające się. Działania te są spójne z polityką Unii na rzecz rozwoju i są

prowadzone zgodnie z zasadami i celami jej działań zewnętrznych. Działania Unii i Państw

Członkowskich wzajemnie się wspierają i uzupełniają.

2. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają środki niezbędne do

wprowadzenia w życie ustępu 1.

3. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji, Unia i Państwa Członkowskie współpracują

z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi. Warunki współpracy Unii

mogą stanowić przedmiot umów między Unią i zainteresowanymi stronami trzecimi.

Pierwszy akapit nie narusza kompetencji Państw Członkowskich do negocjowania w organach

międzynarodowych i zawierania umów.

ARTYKUŁ III-320

Jeżeli sytuacja w państwie trzecim wymaga pilnej pomocy finansowej ze strony Unii, Rada

przyjmuje niezbędne decyzje europejskie na wniosek Komisji.

SEKCJA 3

POMOC HUMANITARNA

Artykuł III-321

1. Działania Unii w dziedzinie pomocy humanitarnej są prowadzone zgodnie z zasadami

i celami działań zewnętrznych Unii. Działania te mają na celu zapewnienie doraźnej pomocy,

opieki i ochrony ludności w państwach trzecich, która stała się ofiarą klęsk żywiołowych lub

katastrof spowodowanych przez człowieka, aby sprostać potrzebom humanitarnym wynikającym

z takich różnych sytuacji. Działania Unii i Państw Członkowskich wzajemnie się uzupełniają

i wzmacniają.

2. Pomoc humanitarna jest udzielana zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego

oraz zasadami bezstronności, neutralności i niedyskryminacji.

3. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają niezbędne środki,

określające ramy prowadzenia przez Unię akcji pomocy humanitarnej.

4. Unia może zawierać z państwami trzecimi i właściwymi organizacjami międzynarodowymi

wszelkie rodzaje umów, które przyczyniają się do realizacji celów, o których mowa w ustępie 1

i artykule III-292.

Pierwszy akapit nie narusza kompetencji Państw Członkowskich do negocjowania na forach

międzynarodowych i zawierania umów.

5. W celu ustanowienia ram wspólnego wkładu młodych Europejczyków w akcje pomocy

humanitarnej Unii ustanawia się Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej. Ustawy

europejskie określają status i warunki działania Korpusu.

6. Komisja może podjąć każdą użyteczną inicjatywę na rzecz lepszej koordynacji działań Unii

i Państw Członkowskich, zmierzającą do większej skuteczności i lepszego uzupełniania się

środków pomocy humanitarnej na poziomie Unii i krajowym.

7. Unia zapewnia, że jej akcje pomocy humanitarnej będą skoordynowane i zgodne

z działaniami podjętymi przez organizacje i organy międzynarodowe, w szczególności te,

które wchodzą w skład Systemu Narodów Zjednoczonych.

ROZDZIAŁ V

ŚRODKI OGRANICZAJĄCE

ARTYKUŁ III-322

1. Jeżeli decyzja europejska, przyjęta zgodnie z rozdziałem II, przewiduje zerwanie

lub ograniczenie w całości lub w części stosunków gospodarczych i finansowych z jednym

lub z większą liczbą państw trzecich, Rada przyjmuje niezbędne rozporządzenia europejskie

lub decyzje europejskie, stanowiąc większością kwalifikowaną na wspólny wniosek ministra spraw

zagranicznych Unii oraz Komisji. Rada informuje o tym Parlament Europejski.

1. Unia może zawierać umowy z jednym lub z większą liczbą państw trzecich lub organizacji

międzynarodowych, jeżeli przewiduje to Konstytucja, lub gdy zawarcie umowy jest niezbędne

do osiągnięcia, w ramach polityk Unii, jednego z celów, o których mowa w Konstytucji, lub

gdy zawarcie umowy jest przewidziane w prawnie wiążącym akcie Unii lub może mieć wpływ

na wspólne zasady lub zmienić ich zakres.

2. Umowy zawarte przez Unię wiążą instytucje Unii i Państwa Członkowskie.

2. Jeżeli przewiduje to decyzja europejska przyjęta zgodnie z rozdziałem II, Rada może podjąć

środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych oraz grup lub podmiotów innych niż

państwa, zgodnie z procedurą, o której mowa w ustępie 1.

3. Akty, o których mowa w niniejszym artykule, zawierają niezbędne przepisy w zakresie

gwarancji prawnych.

ROZDZIAŁ 6

UMOWY MIĘDZYNARODOWE

ARTYKUŁ III-323

ARTYKUŁ III-324

Unia może zawierać z jednym lub większą liczbą państw trzecich lub organizacji

międzynarodowych umowy stowarzyszeniowe w celu tworzenia stowarzyszeń charakteryzujących

się wzajemnością praw i obowiązków, wspólnymi działaniami i szczególnymi procedurami.

ARTYKUŁ III-325

1. Bez uszczerbku dla szczególnych postanowień artykułu III-315, umowy pomiędzy Unią

a państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi są negocjowane i zawierane zgodnie

z następującą procedurą.

2. Rada upoważnia do podjęcia rokowań, wydaje dyrektywy negocjacyjne, upoważnia

do podpisywania i zawierania umów.

3. Komisja lub, jeżeli przewidywana umowa dotyczy wyłącznie lub głównie wspólnej polityki

zagranicznej i bezpieczeństwa, minister spraw zagranicznych Unii, przedstawia swe zalecenia

Radzie, która przyjmuje decyzję europejską upoważniającą do podjęcia rokowań oraz, w zależności

od przedmiotu przewidywanej umowy, nominującą negocjatora lub przewodniczącego zespołu

negocjatorów Unii.

4. Rada może kierować dyrektywy do negocjatora Unii oraz wyznaczyć specjalny komitet,

w konsultacji z którym należy prowadzić rokowania.

5. Rada, na wniosek negocjatora przyjmuje decyzję europejską upoważniającą do podpisania

umowy i, w razie potrzeby, do tymczasowego jej stosowania, przed jej wejściem

w życie.

6. Na wniosek negocjatora Rada przyjmuje decyzję europejską w sprawie zawarcia umowy.

Z wyjątkiem przypadków, w których umowy dotyczą wyłącznie wspólnej polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa, Rada przyjmuje decyzję w sprawie zawarcia umowy:

a) po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego w następujących przypadkach:

i) umów ustanawiających stowarzyszenie,

ii) przystąpienia Unii do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności,

iii) umów, które tworzą specyficzne ramy instytucjonalne poprzez organizację procedur

współpracy,

iv) umów mających istotne implikacje budżetowe dla Unii,

v) umów dotyczących dziedzin, do których stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą

albo szczególną procedurę ustawodawczą, w przypadku której potrzebna jest zgoda

Parlamentu Europejskiego.

Parlament Europejski i Rada mogą, w pilnych przypadkach, uzgodnić termin wyrażenia

zgody.

b) po konsultacji z Parlamentem Europejskim w innych przypadkach. Parlament Europejski

wyraża swoją opinię w terminie, jaki Rada może określić stosownie do pilności sprawy.

W przypadku braku opinii w tym terminie Rada może stanowić samodzielnie.

7. Zawierając umowę, Rada może, na zasadzie odstępstwa od ustępów 5, 6 i 9, upoważnić

negocjatora do zatwierdzenia poprawek w imieniu Unii, gdy umowa przewiduje, że poprawki

te powinny być przyjęte według procedury uproszczonej lub przez organ utworzony przez

tę umowę. Rada może dołączyć do takiego upoważnienia warunki specyficzne.

8. Podczas całej procedury Rada stanowi większością kwalifikowaną.

Rada stanowi jednak jednomyślnie, gdy umowa dotyczy dziedziny, w której do przyjęcia aktu Unii

wymagana jest jednomyślność, jak również w przypadku umów ustanawiających stowarzyszenie

oraz umów, o których mowa w artykule III-319 z krajami kandydującymi do przystąpienia.

9. Rada, na wniosek Komisji lub ministra spraw zagranicznych Unii, przyjmuje decyzję

europejską zawieszającą stosowanie umowy i ustalającą stanowiska, które mają być zajęte

w imieniu Unii w organie utworzonym przez umowę, gdy organ ten ma przyjąć akty mające skutki

prawne, z wyjątkiem aktów uzupełniających lub zmieniających ramy instytucjonalne umowy.

10. Parlament Europejski jest natychmiast i w pełni informowany na wszystkich etapach

procedury.

11. Państwo Członkowskie, Parlament Europejski, Rada lub Komisja mogą uzyskać opinię

Trybunału Sprawiedliwości w sprawie zgodności przewidywanej umowy z Konstytucją. Jeżeli

opinia Trybunału Sprawiedliwości jest negatywna, przewidywana umowa może wejść w życie

wyłącznie po jej zmianie lub rewizji Konstytucji.

ARTYKUŁ III-326

1. Na zasadzie odstępstwa od artykułu III-325, Rada, bądź na zalecenie Europejskiego Banku

Centralnego, bądź na zalecenie Komisji i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym,

w celu doprowadzenia do konsensu zgodnego z celem stabilności cen, może zawrzeć umowy

formalne dotyczące systemu kursów wymiany euro w stosunku do walut państw trzecich. Rada

stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zgodnie z procedurą określoną

w ustępie 3.

Rada, bądź na zalecenie Europejskiego Banku Centralnego bądź na zalecenie Komisji

i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym, w celu doprowadzenia do konsensu zgodnego

z celem stabilności cen, może przyjąć, zmienić lub zrezygnować z centralnych kursów euro

w systemie kursów walutowych. Przewodniczący Rady informuje Parlament Europejski

o przyjęciu, zmianie lub rezygnacji z centralnych kursów euro.

2. W przypadku braku systemu kursów walutowych w stosunku do większej liczby walut

państw trzecich w rozumieniu ustępu 1, Rada stanowiąc bądź na zalecenie Europejskiego Banku

Centralnego, bądź na zalecenie Komisji i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym, może

określić ogólne kierunki polityki kursów walutowych w stosunku do tych walut. Te ogólne kierunki

nie naruszają podstawowego celu Europejskiego Systemu Banków Centralnych, a mianowicie

utrzymania stabilności cen.

3. Na zasadzie odstępstwa od artykułu III-325, w przypadku gdy umowy w sprawach

odnoszących się do systemu walutowego lub kursowego powinny stanowić przedmiot rokowań

między Unią a jednym lub większą liczbą państw trzecich albo organizacji międzynarodowych,

Rada, stanowiąc na zalecenie Komisji i po konsultacji z Europejskim Bankiem Centralnym,

decyduje o ustaleniach dotyczących rokowań i zawarcia tych umów. Ustalenia te powinny

zapewnić wyrażanie przez Unię jednolitego stanowiska. Komisja jest w pełni włączana do rokowań.

4. Bez uszczerbku dla kompetencji i umów Unii w dziedzinie unii gospodarczej i walutowej,

Państwa Członkowskie mogą prowadzić rokowania w organach międzynarodowych i zawierać

umowy.

ROZDZIAŁ VII

STOSUNKI UNII Z ORGANIZACJAMI MIĘDZYNARODOWYMI

I PAŃSTWAMI TRZECIMI ORAZ DELEGATURY UNII

ARTYKUŁ III-327

1. Unia ustanawia wszelkie właściwe formy współpracy z organami Organizacji Narodów

Zjednoczonych i ich wyspecjalizowanymi agencjami, Radą Europy, Organizacją Bezpieczeństwa

i Współpracy w Europie oraz Organizacją Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.

Unia utrzymuje także właściwe stosunki z innymi organizacjami międzynarodowymi.

2. Obowiązek wprowadzenia niniejszego artykułu w życie spoczywa na ministrze spraw

zagranicznych Unii i na Komisji.

ARTYKUŁ III-328

1. Delegatury Unii w państwach trzecich i przy organizacjach międzynarodowych zapewniają

reprezentację Unii.

2. Delegatury Unii podlegają ministrowi spraw zagranicznych Unii. Działają w ścisłej

współpracy z misjami dyplomatycznymi i konsularnymi Państw Członkowskich.

ROZDZIAŁ VIII

STOSOWANIE KLAUZULI SOLIDARNOŚCI

ARTYKUŁ III-329

1. Jeżeli Państwo Członkowskie stało się ofiarą ataku terrorystycznego lub klęski żywiołowej

lub katastrofy spowodowanej przez człowieka, na prośbę jego władz politycznych inne Państwa

Członkowskie udzielają mu wsparcia. W tym celu Państwa Członkowskie koordynują swe działania

w Radzie.

2. Stanowiąc na wspólny wniosek Komisji i ministra spraw zagranicznych Unii, Rada przyjmuje

decyzję europejską określającą warunki zastosowania przez Unię klauzuli solidarności,

o której mowa w artykule I-43. Rada stanowi zgodnie z artykułem III-300 ustęp 1, jeżeli decyzja

ta ma wpływ na kwestie obronne. Parlament Europejski jest informowany.

W zakresie niniejszego ustępu i bez uszczerbku dla artykułu III-344, Radę wspomagają Komitet

Polityczny i Bezpieczeństwa, wspierany przez struktury powstałe w ramach wspólnej polityki

bezpieczeństwa i obrony, oraz Komitet, o którym mowa w artykule III-261, które, w razie potrzeby,

przedstawiają wspólne opinie.

3. W celu umożliwienia podjęcia skutecznych działań przez Unię i jej Państwa Członkowskie,

Rada Europejska systematycznie ocenia zagrożenia dla Unii.