Konstytucje >> Konstytucja UE, Bruksela, 29 października 2004 r.



TYTUŁ VI

FUNKCJONOWANIE UNII

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA INSTYTUCJONALNE

SEKCJA 1

INSTYTUCJE

Podsekcja 1

Parlament Europejski

ARTYKUŁ III-330

1. Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa Rady ustanawia niezbędne środki

w celu umożliwienia przeprowadzenia powszechnych wyborów bezpośrednich do Parlamentu

Europejskiego, zgodnie z jednolitą procedurą we wszystkich Państwach Członkowskich

lub zgodnie z zasadami wspólnymi dla wszystkich Państw Członkowskich.



Rada stanowi jednomyślnie z inicjatywy Parlamentu Europejskiego, po uzyskaniu jego zgody

udzielonej większością głosów jego członków. Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa

wchodzi w życie po jej zatwierdzeniu przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi

wymogami konstytucyjnymi.

2. Ustawa europejska Parlamentu Europejskiego określa status i ogólne warunki pełnienia

funkcji przez jego członków. Parlament Europejski stanowi, z inicjatywy własnej, po zasięgnięciu

opinii Komisji i po zatwierdzeniu przez Radę. Rada stanowi jednomyślnie w sprawie wszelkich

przepisów lub warunków dotyczących opodatkowania obecnych lub byłych członków.

ARTYKUŁ III-331

Ustawa europejska określa status partii politycznych na poziomie europejskim, o których mowa

w artykule I-46 ustęp 4, w szczególności zasady dotyczące ich finansowania.

ARTYKUŁ III-332

Parlament Europejski może, stanowiąc większością swoich członków, zażądać od Komisji

przedłożenia wszelkich właściwych wniosków w kwestiach, co do których uważa on, że akt Unii

jest niezbędny w celu wykonania Konstytucji. Jeżeli Komisja nie przedłoży wniosku, zawiadamia

o tym Parlament Europejski, podając uzasadnienie.



ARTYKUŁ III-333

W ramach wykonywania swych zadań Parlament Europejski może, na żądanie jednej czwartej

swoich członków, ustanowić tymczasową komisję śledczą do zbadania, bez uszczerbku

dla uprawnień powierzonych w Konstytucji innym instytucjom lub organom, zarzutów naruszenia

lub niewłaściwego administrowania w stosowaniu prawa Unii, chyba że podnoszone fakty są

rozpatrywane przez sąd i postępowanie sądowe nie jest zakończone.

Tymczasowa komisja śledcza kończy działalność wraz z przedłożeniem swojego sprawozdania.

Ustawa europejska Parlamentu Europejskiego określa szczegóły dotyczące wykonywania

uprawnień śledczych. Parlament Europejski stanowi z własnej inicjatywy, po uzyskaniu zgody

Rady i Komisji.

ARTYKUŁ III-334

Zgodnie z artykułami I-10 ustęp 2 lit. d), wszyscy obywatele Unii, jak również wszystkie osoby

fizyczne lub prawne mające miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w Państwie

Członkowskim, mają prawo kierowania, indywidualnie lub wspólnie z innymi osobami, petycji

do Parlamentu Europejskiego w sprawach objętych zakresem działalności Unii, które dotyczą ich

bezpośrednio.



ARTYKUŁ III-335

1. Parlament Europejski wybiera Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Zgodnie

z artykułami I-10 ustęp 2 lit. d) i I-49, jest on uprawniony do przyjmowania od każdego obywatela

Unii lub każdej osoby fizycznej bądź prawnej mającej miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę

w Państwie Członkowskim skarg, które dotyczą przypadków niewłaściwego administrowania

w działaniach instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, z wyłączeniem Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe.

Zgodnie ze swymi zadaniami, Rzecznik Praw Obywatelskich przeprowadza dochodzenia, które

uważa za uzasadnione, bądź z inicjatywy własnej, bądź na podstawie skarg przedstawionych mu

bezpośrednio lub za pośrednictwem członka Parlamentu Europejskiego, chyba że podnoszone fakty

są lub były przedmiotem postępowania sądowego. Jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdzi

przypadek niewłaściwego administrowania, przekazuje sprawę do danej instytucji, organu, lub

jednostki organizacyjnej, które mają trzy miesiące, aby poinformować go o swoim stanowisku.

Następnie Rzecznik Praw Obywatelskich przesyła sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu

i danej instytucji, organowi lub jednostce organizacyjnej. Osoba, która złożyła skargę, jest

informowana o wyniku dochodzeń.

Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawia Parlamentowi Europejskiemu roczne sprawozdanie

z wyników swoich dochodzeń.

2. Rzecznik Praw Obywatelskich jest wybierany po każdych wyborach do Parlamentu

Europejskiego na okres jego kadencji. Rzecznik Praw Obywatelskich może być mianowany

ponownie.

Rzecznik Praw Obywatelskich może zostać odwołany przez Trybunał Sprawiedliwości na żądanie

Parlamentu Europejskiego, jeżeli nie spełnia już warunków koniecznych do wykonywania swych

funkcji lub jeżeli dopuścił się poważnego uchybienia.



3. Rzecznik Praw Obywatelskich jest w pełni niezależny w wykonywaniu swej funkcji.

W wykonywaniu tej funkcji nie zwraca się o instrukcje ani ich nie przyjmuje od żadnej instytucji,

organu lub jednostki organizacyjnej. Podczas trwania swej kadencji Rzecznik Praw Obywatelskich

nie może wykonywać żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej.

4. Ustawa europejska Parlamentu Europejskiego określa status i ogólne warunki pełnienia

funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich. Parlament Europejski stanowi z własnej inicjatywy,

po zasięgnięciu opinii Komisji i za zgodą Rady.

ARTYKUŁ III-336

Parlament Europejski odbywa sesję roczną. Zbiera się on z mocy prawa w drugi wtorek marca.

Parlament Europejski może zebrać się na sesji nadzwyczajnej na żądanie większości jego członków

lub na żądanie Rady bądź Komisji.

ARTYKUŁ III-337

1. Rada Europejska i Rada są wysłuchiwane przez Parlament Europejski na warunkach

przewidzianych w regulaminie Rady Europejskiej i Rady.

2. Komisja może uczestniczyć we wszystkich posiedzeniach Parlamentu Europejskiego, a na

swój wniosek musi być wysłuchana. Komisja odpowiada ustnie lub pisemnie na pytania skierowane

do niej przez Parlament Europejski lub jego członków.



3. Parlament Europejski na posiedzeniu jawnym rozpatruje ogólne sprawozdanie roczne

przedstawione mu przez Komisję.

ARTYKUŁ III-338

Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień Konstytucji, Parlament Europejski stanowi większością

oddanych głosów. Regulamin Parlamentu Europejskiego określa kworum.

ARTYKUŁ III-339

Parlament Europejski uchwala swój regulamin, stanowiąc większością swoich członków.

Protokoły posiedzeń Parlamentu Europejskiego są publikowane na warunkach określonych

w Konstytucji i w regulaminie Parlamentu Europejskiego.

ARTYKUŁ III-340

Jeżeli do Parlamentu Europejskiego wpłynie wniosek o wotum nieufności dla Komisji ze względu

na jej działalność, może on głosować w sprawie tego wniosku co najmniej trzy dni po jego złożeniu

i wyłącznie w głosowaniu jawnym.



Jeżeli wniosek o wotum nieufności zostanie przyjęty większością dwóch trzecich oddanych głosów,

reprezentującą większość członków Parlamentu Europejskiego, członkowie Komisji kolegialnie

rezygnują ze swych funkcji a minister spraw zagranicznych Unii rezygnuje z pełnienia funkcji

w Komisji. Nadal pełnią oni swoje funkcje i prowadzą sprawy bieżące do czasu zastąpienia ich

zgodnie z artykułami I-26 i I-27. W takim przypadku mandat członków Komisji mianowanych na

ich miejsce wygasa z dniem, w którym wygasłby mandat członków Komisji zobowiązanych

do kolegialnej rezygnacji.

Podsekcja 2

Rada Europejska

ARTYKUŁ III-341

1. W przypadku głosowania każdy członek Rady Europejskiej może otrzymać pełnomocnictwo

tylko od jednego z pozostałych członków.

Wstrzymanie się od głosu przez członków obecnych lub reprezentowanych nie stanowi przeszkody

w przyjęciu uchwały, która wymaga jednomyślności.

2. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego może zostać zaproszony przez Radę Europejską

w celu jego wysłuchania.

3. Rada Europejska stanowi zwykłą większością w kwestiach proceduralnych oraz w sprawie

przyjęcia swojego regulaminu.

4. Radę Europejską wspomaga Sekretariat Generalny Rady.



Podsekcja 3

Rada Ministrów

ARTYKUŁ III-342

Posiedzenia Rady zwołuje jej przewodniczący z inicjatywy własnej, jednego z jej członków lub

Komisji.

ARTYKUŁ III-343

1. W przypadku głosowania każdy członek Rady może otrzymać pełnomocnictwo tylko od

jednego z pozostałych członków.

2. Jeżeli przyjęcie uchwały wymaga większości zwykłej, Rada stanowi większością swoich

członków.

3. Wstrzymanie się od głosu przez członków obecnych lub reprezentowanych nie stanowi

przeszkody w przyjęciu uchwał Rady, które wymagają jednomyślności.

ARTYKUŁ III-344

1. Komitet złożony ze stałych przedstawicieli rządów Państw Członkowskich jest

odpowiedzialny za przygotowywanie prac Rady i wykonywanie zadań powierzonych mu przez

Radę. Komitet może przyjmować decyzje proceduralne w przypadkach przewidzianych

w regulaminie Rady.



2. Radę wspomaga Sekretariat Generalny, działający pod kierunkiem sekretarza generalnego

mianowanego przez Radę.

Rada decyduje o organizacji Sekretariatu Generalnego zwykłą większością.

3. Rada stanowi zwykłą większością w kwestiach proceduralnych oraz dla przyjęcia swego

regulaminu.

ARTYKUŁ III-345

Rada może, stanowiąc zwykłą większością, zażądać od Komisji przeprowadzenia wszelkich analiz,

które uzna za pożądane dla realizacji wspólnych celów i przedłożenia jej wszelkich właściwych

wniosków. Jeżeli Komisja nie przedłoży wniosku, zawiadamia o tym Radę, podając uzasadnienie.

ARTYKUŁ III-346

Rada przyjmuje decyzje europejskie określające status komitetów przewidzianych w Konstytucji.

Rada stanowi zwykłą większością po konsultacji z Komisją.



Podsekcja 4

Komisja Europejska

ARTYKUŁ III-347

Członkowie Komisji powstrzymują się od wszelkich czynności niezgodnych z charakterem ich

funkcji. Państwa Członkowskie szanują ich niezależność i nie dążą do wywierania na nich wpływu

przy wykonywaniu przez nich zadań.

Członkowie Komisji nie mogą, podczas pełnienia ich funkcji, wykonywać żadnej innej zarobkowej

lub niezarobkowej działalności zawodowej. Obejmując swoje stanowiska, uroczyście zobowiązują

się szanować, w trakcie pełnienia funkcji i po ich zakończeniu, zobowiązania z nich wynikające,

w szczególności obowiązki uczciwości i roztropności przy obejmowaniu pewnych stanowisk

lub przyjmowaniu pewnych korzyści po zakończeniu funkcji. W przypadku naruszenia tych

zobowiązań przez członka Komisji Trybunał Sprawiedliwości, na wniosek Rady, stanowiącej

zwykłą większością, lub na wniosek Komisji, może orzec, stosownie do okoliczności, o jego

dymisji, zgodnie z artykułem III-349, lub o pozbawieniu go prawa do emerytury lub innych

podobnych korzyści.

ARTYKUŁ III-348

1. Poza przypadkami normalnej wymiany lub śmierci funkcje członka Komisji kończą się

z chwilą jego rezygnacji lub dymisji.



2. W przypadku wakatu spowodowanego przez rezygnację, dymisję lub śmierć członka Komisji

jest on zastępowany, na czas pozostający do zakończenia kadencji, przez nowego członka

o tym samym obywatelstwie mianowanego przez Radę we wspólnym porozumieniu

z przewodniczącym Komisji po konsultacji z Parlamentem i zgodnie z kryteriami, o których mowa

w artykule I-26 ustęp 4.

Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek przewodniczącego Komisji, może podjąć decyzję, aby

nie zastępować takiego członka, zwłaszcza jeżeli okres pozostający do zakończenia jego kadencji

jest krótki.

3. W przypadku rezygnacji, dymisji lub śmierci, przewodniczący jest zastępowany na okres

pozostający do zakończenia kadencji, zgodnie z artykułem I-27 ustęp 1.

4. W przypadku rezygnacji, dymisji lub śmierci, minister spraw zagranicznych Unii jest

zastępowany na okres pozostający do zakończenia kadencji, zgodnie z artykułem I-28 ustęp 1.

5. W przypadku kolegialnej rezygnacji członków Komisji, pełnią oni swoje funkcje i nadal

prowadzą sprawy bieżące do chwili ich zastąpienia, przez okres pozostający do zakończenia

kadencji, zgodnie z artykułami I-26 i I-27.

ARTYKUŁ III-349

Jeżeli członek Komisji nie spełnia już warunków koniecznych do wykonywania swych funkcji

lub dopuścił się poważnego uchybienia, Trybunał Sprawiedliwości może go zdymisjonować na

wniosek Rady stanowiącej zwykłą większością lub na wniosek Komisji.



ARTYKUŁ III-350

Bez uszczerbku dla artykułu I-28 ustęp 4, przewodniczący ustala zakres obowiązków Komisji

i rozdziela je pomiędzy jej członków, zgodnie z artykułem I-27 ustęp 3 Konstytucji.

Przewodniczący może dokonywać zmian w rozdziale obowiązków w trakcie kadencji Komisji.

Członkowie Komisji wykonują funkcje powierzone im przez przewodniczącego i pod jego

kierownictwem.

ARTYKUŁ III-351

Komisja podejmuje uchwały większością swych członków. Regulamin Komisji określa kworum.

ARTYKUŁ III-352

1. Komisja uchwala swój regulamin w celu zapewnienia funkcjonowania jej oraz jej służb.

Zapewnia ona publikację tego regulaminu.

2. Komisja publikuje co roku, nie później niż na miesiąc przed otwarciem sesji Parlamentu

Europejskiego, ogólne sprawozdanie z działalności Unii.



Podsekcja 5

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

ARTYKUŁ III-353

Trybunał Sprawiedliwości obraduje w izbach, w składzie wielkiej izby lub w pełnym składzie,

zgodnie ze Statutem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

ARTYKUŁ III-354

Trybunał Sprawiedliwości jest wspomagany przez ośmiu rzeczników generalnych. Jeżeli Trybunał

Sprawiedliwości wystąpi z takim wnioskiem, Rada, stanowiąc jednomyślnie, może przyjąć decyzję

europejską w sprawie zwiększenia liczby rzeczników generalnych.

Rolą rzecznika generalnego jest publiczne przedstawianie, przy zachowaniu całkowitej

bezstronności i niezależności, uzasadnionych wniosków w sprawach, które zgodnie ze Statutem

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wymagają jego interwencji.

ARTYKUŁ III-355

Sędziowie i rzecznicy generalni Trybunału Sprawiedliwości są wybierani spośród osób

o niekwestionowanej niezależności i mających kwalifikacje wymagane w ich państwach

do zajmowania najwyższych stanowisk sądowych lub są prawnikami o uznanej kompetencji; są oni

mianowani za wspólnym porozumieniem przez rządy Państw Członkowskich, po konsultacji

z komitetem przewidzianym w artykule III-357.



Co trzy lata następuje częściowe odnowienie składu sędziowskiego i składu rzeczników

generalnych, na warunkach przewidzianych w Statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej.

Sędziowie wybierają spośród siebie na okres trzech lat prezesa Trybunału Sprawiedliwości. Jego

mandat jest odnawialny.

Trybunał Sprawiedliwości przyjmuje swój regulamin. Wymaga on zatwierdzenia przez Radę.

ARTYKUŁ III-356

Liczbę sędziów Sądu określa Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Statut może

przewidywać, że Sąd wspomagany będzie przez rzeczników generalnych.

Członkowie Sądu są wybierani spośród osób o niekwestionowanej niezależności i mogących

zajmować wysokie stanowiska sądowe. Są oni mianowani za wspólnym porozumieniem prze

z rządy Państw Członkowskich, po konsultacji z komitetem przewidzianym w artykule III-357.

Co trzy lata następuje częściowe odnowienie składu Sądu.

Sędziowie wybierają spośród siebie na okres trzech lat prezesa Sądu. Jego mandat jest odnawialny.

Sąd przyjmuje swój regulamin w porozumieniu z Trybunałem Sprawiedliwości. Regulamin ten

wymaga zatwierdzenia przez Radę.

Z zastrzeżeniem odmiennych postanowień Statutu, postanowienia Konstytucji dotyczące Trybunału

Sprawiedliwości stosują się do Sądu.



ARTYKUŁ III-357

Ustanawia się komitet, którego zadaniem jest opiniowanie kandydatów do wykonywania funkcji

sędziego i rzecznika generalnego w Trybunale Sprawiedliwości i Sądzie przed ich mianowaniem

przez rządy Państw Członkowskich zgodnie z artykułami III-355 i III-356.

Komitet składa się z siedmiu osobistości wybranych spośród byłych członków Trybunału

Sprawiedliwości i Sądu, członków krajowych sądów najwyższych i prawników o uznanej

kompetencji, przy czym jedną z kandydatur proponuje Parlament Europejski. Rada przyjmuje

decyzję europejską ustanawiającą reguły funkcjonowania komitetu oraz decyzję europejską

mianująca jego członków. Rada stanowi na wniosek prezesa Trybunału Sprawiedliwości.

ARTYKUŁ III-358

1. Sąd jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji skarg, o których mowa

w artykułach III-365, III-367, III-370, III-372 i III-374, z wyjątkiem skarg przydzielonych sądom

wyspecjalizowanym, utworzonym w zastosowaniu artykułu III-359 lub skarg zastrzeżonych

na mocy Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla Trybunału Sprawiedliwości.

Statut może przyznać Sądowi właściwość w innych kategoriach skarg.

Od orzeczeń wydanych przez Sąd na mocy niniejszego ustępu przysługuje, na warunkach

i w zakresie określonym przez Statut, prawo odwołania się do Trybunału Sprawiedliwości,

ograniczone do kwestii prawnych.

2. Sąd jest właściwy do rozpoznawania skarg wniesionych przeciwko orzeczeniom sądów

wyspecjalizowanych.



Orzeczenia wydane przez Sąd na mocy niniejszego ustępu mogą zostać w drodze wyjątku,

na warunkach i w zakresie określonym przez Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia

jednolitości lub spójności prawa Unii.

3. Sąd jest właściwy do rozpoznawania pytań prejudycjalnych przedkładanych na mocy artykułu

III-369, w szczególnych dziedzinach określonych w Statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej.

Jeżeli Sąd uzna, że sprawa wymaga orzeczenia co do zasady, które może mieć wpływ

na jednolitość lub spójność prawa Unii, może on przekazać tę sprawę do rozpoznania Trybunałowi

Sprawiedliwości.

Orzeczenia wydane przez Sąd w sprawach pytań prejudycjalnych mogą zostać w drodze wyjątku,

na warunkach i w zakresie określonym przez Statut, poddane kontroli Trybunału Sprawiedliwości,

jeżeli zachodzi poważne ryzyko naruszenia jednolitości lub spójności prawa Unii.

Artykuł III-359

1. Ustawy europejskie mogą utworzyć przy Sądzie sądy wyspecjalizowane, do rozpoznawania

w pierwszej instancji niektórych kategorii skarg wniesionych w szczególnych dziedzinach. Ustawy

europejskie są przyjmowane na wniosek Komisji i po konsultacji z Trybunałem Sprawiedliwości

albo na wniosek Trybunału Sprawiedliwości i po konsultacji z Komisją.

2. Ustawa europejska w sprawie utworzenia sądu wyspecjalizowanego określa zasady dotyczące

składu tego sądu i precyzuje zakres przyznanych mu uprawnień.



3. Od orzeczeń wydanych przez sądy wyspecjalizowane przysługuje prawo odwołania się

do Sądu, ograniczone do kwestii prawnych lub – jeżeli jest to przewidziane w ustawie europejskiej

w sprawie utworzenia sądu wyspecjalizowanego – obejmujące również kwestie faktyczne.

4. Członkowie sądów wyspecjalizowanych są wybierani spośród osób o niekwestionowanej

niezależności i mogących zajmować stanowiska sądowe. Są oni mianowani przez Radę, stanowiącą

jednomyślnie.

5. Sądy wyspecjalizowane przyjmują swój regulamin w porozumieniu z Trybunałem

Sprawiedliwości. Regulamin podlega zatwierdzeniu przez Radę.

6. Z zastrzeżeniem odmiennych przepisów ustawy europejskiej w sprawie utworzenia sądu

wyspecjalizowanego, postanowienia Konstytucji dotyczące Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej oraz postanowienia Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, stosują się

do sądów wyspecjalizowanych. Tytuł I Statutu oraz jego artykuł 64 stosują się w każdym

przypadku do sądów wyspecjalizowanych.

Artykuł III-360

Jeżeli Komisja uzna, że Państwo Członkowskie uchybiło jednemu z zobowiązań, które na nim ciążą

na mocy Konstytucji, wydaje ona uzasadnioną opinię w tym przedmiocie, po uprzednim

umożliwieniu temu Państwu przedstawienia swych uwag.

Jeżeli Państwo to nie zastosuje się do opinii w terminie określonym przez Komisję, może ona

wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.



ARTYKUŁ III-361

Każde Państwo Członkowskie może wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej, jeżeli uznaje, że inne Państwo Członkowskie uchybiło jednemu z zobowiązań, które

na nim ciążą na mocy Konstytucji.

Zanim Państwo Członkowskie wniesie przeciwko innemu Państwu Członkowskiemu skargę opartą

na zarzucanym naruszeniu zobowiązania, które na nim ciąży na podstawie Konstytucji, wnosi

sprawę do Komisji.

Komisja wydaje uzasadnioną opinię, po umożliwieniu zainteresowanym Państwom przedstawienia

na zasadzie spornej uwag pisemnych i ustnych.

Jeżeli Komisja nie wyda opinii w terminie trzech miesięcy od wniesienia sprawy, brak opinii nie

stanowi przeszkody we wniesieniu sprawy do Trybunału.

ARTYKUŁ III-362

1. Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdza, że Państwo Członkowskie

uchybiło jednemu z zobowiązań, które na nim ciążą na mocy Konstytucji, Państwo to jest

zobowiązane podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału.

2. Jeżeli Komisja uznaje, że dane Państwo Członkowskie nie podjęło środków zapewniających

wykonanie wyroku, o którym mowa w ustępie 1, może ona wnieść sprawę do Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po umożliwieniu temu Państwu przedstawienia uwag.

Wskazuje ona wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez dane Państwo

Członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności.



Jeżeli Trybunał stwierdza, że dane Państwo Członkowskie nie zastosowało się do jego wyroku,

może na nie nałożyć ryczałt lub okresową karę pieniężną.

Procedura ta nie narusza artykułu III-361.

3. Jeżeli Komisja wniesie skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie

z artykułem III-360 uznając, że dane Państwo Członkowskie uchybiło obowiązkowi

poinformowania o środkach podjętych w celu transpozycji europejskiej ustawy ramowej, Komisja

może, o ile uzna to za właściwe, określić kwotę ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej

do zapłacenia przez dane Państwo, którą uzna za odpowiednią do okoliczności.

Jeżeli Trybunał stwierdza, że nastąpiło naruszenie prawa, może nałożyć na dane Państwo

Członkowskie ryczałt lub okresową karę pieniężną w wysokości nie przekraczającej kwoty

ustalonej przez Komisję. Zobowiązanie do zapłaty staje się skuteczne w terminie określonym

w wyroku Trybunału.

ARTYKUŁ III-363

Ustawy europejskie lub rozporządzenia europejskie Rady mogą przyznać Trybunałowi

Sprawiedliwości Unii Europejskiej nieograniczone prawo orzekania w odniesieniu do kar,

które przewidują.

ARTYKUŁ III-364

Bez uszczerbku dla innych postanowień Konstytucji, ustawa europejska może przyznać

Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w określonym przez nią zakresie, właściwość

do rozstrzygania sporów dotyczących stosowania aktów przyjętych na podstawie Konstytucji,

które tworzą europejskie tytuły prawne w dziedzinie własności intelektualnej.



ARTYKUŁ III-365

1. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej kontroluje legalność ustaw europejskich

i europejskich ustaw ramowych, aktów Rady, Komisji i Europejskiego Banku Centralnego, innych

niż zalecenia i opinie, oraz aktów Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej zmierzających

do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich. Kontroluje również legalność aktów

organów i jednostek organizacyjnych Unii, które zmierzają do wywarcia skutków prawnych wobec

podmiotów trzecich.

2. Do celów określonych w ustępie 1, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest

właściwy do orzekania w zakresie skarg wniesionych przez Państwo Członkowskie, Parlament

Europejski, Radę lub Komisję, podnoszących zarzut braku kompetencji, naruszenia istotnych

wymogów proceduralnych, naruszenia Konstytucji lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej

z jej stosowaniem lub nadużycia władzy.

3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania, na warunkach

przewidzianych w ustępach 1 i 2, w zakresie skarg wniesionych przez Trybunał Obrachunkowy,

przez Europejski Bank Centralny i Komitet Regionów, zmierzających do zapewnienia ochrony ich

prerogatyw.

4. Każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach przewidzianych w ustępach 1

i 2, skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie oraz

na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych.

5. Akty tworzące organy i jednostki organizacyjne Unii mogą przewidywać wymogi i warunki

szczególne dotyczące skarg wniesionych przez osoby fizyczne lub prawne na akty tych organów

lub jednostek organizacyjnych zmierzające do wywarcia skutków prawnych wobec tych osób.



6. Skargi przewidziane w niniejszym artykule powinny być wniesione w terminie dwóch

miesięcy, stosownie do przypadku, od daty publikacji aktu lub jego notyfikowania skarżącemu lub,

w razie ich braku, od daty powzięcia przez niego wiadomości o tym akcie.

ARTYKUŁ III-366

Jeżeli skarga jest zasadna, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeka o nieważności

danego aktu.

Jednakże Trybunał Sprawiedliwości wskazuje, jeśli uzna to za niezbędne, które skutki aktu,

o którego nieważności orzekł, powinny być uważane za ostateczne.

ARTYKUŁ III-367

Jeżeli Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada, Komisja lub Europejski Bank Centralny,

z naruszeniem Konstytucji, zaniechają działania, Państwa Członkowskie i inne instytucje Unii

mogą wnieść skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu stwierdzenia tego

naruszenia. Niniejszy artykuł stosuje się, na tych samych warunkach, do organów i jednostek

organizacyjnych Unii, które zaniechają działania.

Skarga ta jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy dana instytucja, organ lub jednostka organizacyjna

zostały uprzednio wezwane do działania. Jeżeli w terminie dwóch miesięcy od tego wezwania

instytucja, organ lub jednostka organizacyjna nie zajęły stanowiska, skarga może być wniesiona

w ciągu następnych dwóch miesięcy.



Każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść sprawę do Trybunału, na warunkach

przewidzianych w ustępie 1 i 2, stawiając zarzut jednej z instytucji, jednemu z organów lub jednej

z jednostek organizacyjnych Unii, iż zaniechała wydania aktu skierowanego do niej, innego niż

zalecenie lub opinia.

ARTYKUŁ III-368

Instytucja, organ lub jednostka organizacyjna, których akt uznano za nieważny lub którego

zaniechanie zostało uznane za sprzeczne z Konstytucją, ma obowiązek podjąć środki zapewniające

wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Obowiązek ten nie narusza obowiązku, który może wynikać z zastosowania artykułu III–431 akapit

drugi.

ARTYKUŁ III-369

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym:

a) o wykładni Konstytucji,

b) o ważności i wykładni aktów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii.

W przypadku gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw

Członkowskich, sąd ten może, jeżeli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania

wyroku, zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania.



W przypadku gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym,

którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest

zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału.

Jeżeli takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym dotyczącej osoby

zatrzymanej, Trybunał stanowi w jak najkrótszym terminie.

ARTYKUŁ III-370

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w sporach dotyczących

odszkodowań, o których mowa w artykule III-431 akapity drugi i trzeci.

ARTYKUŁ III-371

Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w sprawie legalności aktu przyjętego przez

Radę Europejską lub Radę zgodnie z artykułem I-59 wyłącznie na wniosek Państwa

Członkowskiego, którego dotyczy stwierdzenie Rady Europejskiej lub Rady, oraz wyłącznie

w odniesieniu do przestrzegania postanowień czysto proceduralnych przewidzianych w tym

artykule.

Wniosek musi być złożony w terminie miesiąca od daty tego stwierdzenia. Trybunał orzeka

w terminie miesiąca od daty tego wniosku.



ARTYKUŁ III-372

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w każdym sporze między

Unią a jej pracownikami, w granicach i na warunkach określonych w regulaminie pracowniczym

urzędników Unii lub warunkach zatrudnienia innych pracowników Unii.

ARTYKUŁ III-373

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania, w poniższych granicach,

w sporach dotyczących:

a) wykonywania zobowiązań Państw Członkowskich, wynikających ze Statutu Europejskiego

Banku Inwestycyjnego. W tym zakresie Rada Dyrektorów Banku ma uprawnienia przyznane

Komisji przez artykuł III-360,

b) uchwał przyjętych przez Radę Gubernatorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego. W tym

zakresie każde Państwo Członkowskie, Komisja i Rada Dyrektorów Banku mogą wnieść

skargę na warunkach przewidzianych w artykule III-365,

c) uchwał przyjętych przez Radę Dyrektorów Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Skargi na

te uchwały mogą być wnoszone tylko przez Państwa Członkowskie lub Komisję,

na warunkach przewidzianych w artykule III-365, i wyłącznie w związku z naruszeniem

procedur przewidzianych w artykule 21 ustępy 2, 5, 6 i 7 Statutu Banku,



d) wykonywania przez krajowe banki centralne obowiązków wynikających z Konstytucji

i Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego.

W tym zakresie Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego dysponuje wobec

krajowych banków centralnych uprawnieniami przyznanymi Komisji wobec Państw

Członkowskich przez artykuł III-360. Jeśli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

stwierdza, że krajowy bank centralny uchybił jednemu ze zobowiązań, które na nim ciążą

na mocy Konstytucji, bank ten jest zobowiązany podjąć środki, które zapewnią wykonanie

wyroku Trybunału.

ARTYKUŁ III-374

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania na mocy klauzuli

arbitrażowej umieszczonej w umowie prawa publicznego lub prywatnego, zawartej przez Unię lub

w jej imieniu.

ARTYKUŁ III-375

1. Z zastrzeżeniem właściwości Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej określonej

w Konstytucji, spory, których stroną jest Unia, nie są z tego tytułu wyłączone spod jurysdykcji

sądów krajowych.

2. Państwa Członkowskie zobowiązują się nie poddawać sporów dotyczących wykładni

lub stosowania Konstytucji innym procedurom rozstrzygania niż te przewidziane w Konstytucji.

3. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w każdym sporze między Państwami

Członkowskimi, związanym z przedmiotem Konstytucji, jeżeli spór ten jest mu przedłożony

na mocy porozumienia między stronami.



ARTYKUŁ III-376

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w odniesieniu do artykułów I-40

i I-41, postanowień rozdziału II, tytułu V dotyczących wspólnej polityki zagranicznej

i bezpieczeństwa, oraz w odniesieniu do artykułu III-293 w zakresie, w jakim dotyczy on wspólnej

polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

Jednakże Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do kontrolowania przestrzegania artykułu III-308

oraz orzekania w sprawie skarg wniesionych na warunkach przewidzianych w artykule III-365

ustęp 4, dotyczących kontroli legalności decyzji europejskich przewidujących środki ograniczające

stosowane wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę na podstawie rozdziału II

tytułu V.

ARTYKUŁ III-377

W wykonywaniu swoich uprawnień dotyczących postanowień sekcji 4 i 5 rozdziału IV tytułu III

odnoszących się do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, Trybunał

Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy w zakresie kontroli ważności

lub proporcjonalności działań policji lub innych organów ścigania w Państwie Członkowskim, ani

do orzekania w sprawie wykonywania przez Państwa Członkowskie obowiązków dotyczących

utrzymania porządku publicznego i ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego.

ARTYKUŁ III-378

Bez względu na upływ terminu przewidzianego w artykule III-365 ustęp 6, każda strona może,

w postępowaniu dotyczącym aktu o zasięgu ogólnym przyjętym przez instytucje, organy

lub jednostki organizacyjne Unii, podnieść zarzuty określone w artykule III-365 ustęp 2, w celu

powołania się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niemożność stosowania

tego aktu.



ARTYKUŁ III-379

1. Skargi wniesione do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie mają skutku

zawieszającego. Jednakże Trybunał może, jeśli uzna, że okoliczności tego wymagają, zarządzić

zawieszenie wykonania zaskarżonego aktu.

2. W sprawach, które rozpatruje, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej może zarządzić

niezbędne środki tymczasowe.

ARTYKUŁ III-380

Orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podlegają wykonaniu na warunkach

przewidzianych w artykule III-401.

ARTYKUŁ III-381

Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest określony w Protokole.

Ustawa europejska może zmienić postanowienia Statutu, z wyjątkiem postanowień tytułu I

i jego artykułu 64. Ustawa jest przyjmowana na wniosek Trybunału Sprawiedliwości

i po konsultacji z Komisją albo na wniosek Komisji i po konsultacji z Trybunałem Sprawiedliwości.



Podsekcja 6

Europejski Bank Centralny

ARTYKUŁ III-382

1. Rada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego składa się z członków Zarządu

Europejskiego Banku Centralnego i prezesów krajowych banków centralnych Państw

Członkowskich nie objętych derogacją w rozumieniu artykułu III-197.

2. Zarząd składa się z prezesa, wiceprezesa i czterech innych członków.

Prezes, wiceprezes i pozostali członkowie Zarządu są mianowani przez Radę Europejską,

stanowiącą większością kwalifikowaną na zalecenie Rady i po konsultacji z Parlamentem

Europejskim oraz z Radą Prezesów Europejskiego Banku Centralnego, spośród osób o uznanym

autorytecie i doświadczeniu zawodowym w dziedzinie pieniądza lub bankowości.

Ich mandat trwa osiem lat i nie jest odnawialny.

Członkami Zarządu mogą być tylko obywatele Państw Członkowskich.

ARTYKUŁ III-383

1. Przewodniczący Rady i członek Komisji mogą uczestniczyć, bez prawa głosu,

w posiedzeniach Rady Prezesów Europejskiego Banku Centralnego.



Przewodniczący Rady może przedłożyć wniosek do rozważenia przez Radę Prezesów

Europejskiego Banku Centralnego.

2. Prezes Europejskiego Banku Centralnego jest zapraszany do uczestniczenia w posiedzeniach

Rady, kiedy dyskutuje ona o sprawach dotyczących celów i zadań Europejskiego Systemu Banków

Centralnych.

3. Europejski Bank Centralny kieruje roczne sprawozdanie z działalności Europejskiego

Systemu Banków Centralnych i w sprawie polityki pieniężnej za rok ubiegły i rok bieżący

do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej, Rady i Komisji. Prezes Europejskiego Banku

Centralnego przedstawia to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, który może odbyć debatę

generalną na tej podstawie, oraz Radzie.

Prezes Europejskiego Banku Centralnego i inni członkowie Zarządu mogą, na żądanie Parlamentu

Europejskiego lub z inicjatywy własnej, być przesłuchani przez właściwe komisje Parlamentu

Europejskiego.

Podsekcja 7

Trybunał Obrachunkowy

ARTYKUŁ III-384

1. Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki wszystkich dochodów i wydatków Unii.

Kontroluje również rachunki wszystkich dochodów i wydatków wszystkich organów i jednostek

organizacyjnych utworzonych przez Unię, w zakresie, w jakim akt założycielski tych organów

lub jednostek organizacyjnych nie wyklucza takiej kontroli.



Trybunał Obrachunkowy przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oświadczenie

o wiarygodności rachunków, jak również legalności i prawidłowości operacji leżących u ich

podstaw, które jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Poświadczenie

to może zostać uzupełnione przez szczegółowe oceny każdego z głównych obszarów działania

Unii.

2. Trybunał Obrachunkowy kontroluje legalność i prawidłowość dochodów i wydatków oraz

upewnia się co do należytego zarządzania finansami. Czyniąc to, sygnalizuje w szczególności

wszelkie nieprawidłowości.

Kontrolę dochodów przeprowadza się zarówno na podstawie założeń dochodowych, jak i płatności

przekazanych Unii.

Kontrolę wydatków przeprowadza się zarówno na podstawie podjętych zobowiązań, jak

i dokonanych wypłat.

Kontrole te mogą być przeprowadzane przed zamknięciem rozliczeń w danym roku budżetowym.

3. Kontrola dotyczy dokumentów, a w razie potrzeby przeprowadzana jest na miejscu w innych

instytucjach lub w pomieszczeniach każdego organu lub jednostki organizacyjnej zarządzających

dochodami i wydatkami w imieniu Unii oraz w Państwach Członkowskich, w tym w

pomieszczeniach każdej osoby fizycznej lub prawnej otrzymującej płatności z budżetu. Kontrolę

w Państwach Członkowskich przeprowadza się w powiązaniu z krajowymi instytucjami

kontrolnymi lub, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, z właściwymi służbami krajowymi.

Trybunał Obrachunkowy oraz krajowe instytucje kontrolne Państw Członkowskich współpracują

na zasadzie wzajemnego zaufania, zachowując swoją niezależność. Instytucje te lub służby

zawiadamiają Trybunał Obrachunkowy, czy zamierzają uczestniczyć w kontroli.



Inne instytucje, organy i jednostki organizacyjne zarządzające dochodami i wydatkami w imieniu

Unii, osoby fizyczne lub prawne otrzymujące płatności z budżetu oraz krajowe instytucje kontrolne

albo, jeżeli nie mają one niezbędnych uprawnień, właściwe służby krajowe, przekazują

Trybunałowi Obrachunkowemu, na jego żądanie, wszelkie dokumenty lub informacje niezbędne

do wykonywania jego zadania.

W odniesieniu do działalności Europejskiego Banku Inwestycyjnego związanej z zarządzaniem

dochodami i wydatkami Unii, prawo dostępu Trybunału Obrachunkowego do informacji

posiadanych przez Bank jest regulowane umową zawartą między Trybunałem Obrachunkowym,

Bankiem oraz Komisją. W przypadku braku umowy Trybunał Obrachunkowy ma jednak dostęp

do informacji niezbędnych do przeprowadzania kontroli dochodów i wydatków Unii zarządzanych

przez Bank.

4. Trybunał Obrachunkowy sporządza roczne sprawozdanie po zamknięciu każdego roku

budżetowego. Sprawozdanie to jest przesyłane innym instytucjom i publikowane w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej, wraz z odpowiedziami tych instytucji na uwagi Trybunału

Obrachunkowego.

Ponadto Trybunał Obrachunkowy może przedstawiać w każdej chwili swoje uwagi, zwłaszcza

w formie sprawozdań specjalnych w poszczególnych sprawach oraz wydawać opinie na wniosek

jednej z pozostałych instytucji.

Przyjmuje on swoje sprawozdania roczne, sprawozdania specjalne lub opinie większością członków

wchodzących w jego skład. Jednakże, może on ustanowić wewnętrzne izby, w celu przyjmowania

pewnych kategorii sprawozdań lub opinii, na warunkach określonych w jego regulaminie.

Pomaga on Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w wykonywaniu ich funkcji kontrolnych

w zakresie wykonania budżetu.



Trybunał Obrachunkowy uchwala swój regulamin. Regulamin ten wymaga zatwierdzenia

przez Radę.

ARTYKUŁ III-385

1. Członkowie Trybunału Obrachunkowego są wybierani spośród osobistości, które wchodzą

lub wchodziły w swych państwach w skład organów kontroli zewnętrznej lub mają szczególne

kwalifikacje do zajmowania tego stanowiska. Ich niezależność musi być niekwestionowana.

2. Członkowie Trybunału Obrachunkowego są mianowani na okres sześciu lat. Ich mandat jest

odnawialny. Rada przyjmuje decyzję europejską ustanawiającą listę członków, sporządzoną

zgodnie z propozycjami każdego z Państw Członkowskich. Rada stanowi po konsultacji

z Parlamentem Europejskim.

Członkowie Trybunału Obrachunkowego wybierają spośród siebie, na okres trzech lat, prezesa.

Jego mandat jest odnawialny.

3. W wykonywaniu swych obowiązków członkowie Trybunału Obrachunkowego nie zwracają

się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego rządu lub jakiegokolwiek organu. Powstrzymują

się od wszelkich czynności niezgodnych z charakterem ich funkcji.

4. Członkowie Trybunału Obrachunkowego nie mogą podczas pełnienia swych funkcji

wykonywać żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej. Obejmując swoje

stanowiska, uroczyście zobowiązują się szanować, w trakcie pełnienia funkcji i po ich zakończeniu,

zobowiązania z nich wynikające, zwłaszcza obowiązki uczciwości i roztropności przy obejmowaniu

pewnych stanowisk lub przyjmowaniu pewnych korzyści po zakończeniu funkcji.



5. Poza przypadkami normalnej wymiany lub śmierci, funkcje członka Trybunału

Obrachunkowego kończą się z chwilą jego rezygnacji lub dymisji, orzeczonej przez Trybunał

Sprawiedliwości zgodnie z ustępem 6.

Osoba ta jest zastępowana na okres pozostający do zakończenia mandatu.

Z wyjątkiem przypadku dymisji, członkowie Trybunału Obrachunkowego pełnią swoje funkcje

do chwili ich zastąpienia.

6. Członkowie Trybunału Obrachunkowego mogą zostać zwolnieni z funkcji lub pozbawieni

prawa do emerytury bądź innych podobnych korzyści tylko wówczas, gdy Trybunał

Sprawiedliwości stwierdzi, na wniosek Trybunału Obrachunkowego, że przestali odpowiadać

wymaganym warunkom lub czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z ich urzędu.

SEKCJA 2

ORGANY DORADCZE UNII

Podsekcja 1

Komitet Regionów

ARTYKUŁ III-386

Liczba członków Komitetu Regionów nie przekracza 350. Rada, stanowiąc jednomyślnie

na wniosek Komisji przyjmuje decyzję europejską określającą skład Komitetu.



Członkowie Komitetu oraz w równej liczbie zastępcy członków są mianowani na okres pięciu lat.

Ich mandat jest odnawialny. Członkowie Komitetu nie mogą być równocześnie członkami

Parlamentu Europejskiego.

Rada przyjmuje decyzję europejską ustalającą listę członków oraz zastępców członków,

sporządzoną zgodnie z propozycjami każdego z Państw Członkowskich.

Kadencja członków Komitetu kończy się automatycznie, w raz z upływem mandatu ,

o którym mowa w artykule I-32 ustęp 2, na podstawie którego zostali zaproponowani, i są wówczas

zastępowani, według tej samej procedury, na czas pozostający do zakończenia kadencji.

ARTYKUŁ III-387

Komitet Regionów wybiera spośród swoich członków przewodniczącego i prezydium na okres

dwóch i pół roku.

Komitet jest zwoływany przez przewodniczącego na wniosek Parlamentu Europejskiego, Rady

lub Komisji. Może również zbierać się z własnej inicjatywy.

Uchwala on swój regulamin.

ARTYKUŁ III-388

Komitet Regionów jest konsultowany przez Parlament Europejski, Radę lub Komisję

w przypadkach przewidzianych w Konstytucji oraz we wszelkich innych przypadkach,

w których jedna z tych instytucji uzna to za stosowne, w szczególności jeżeli mają związek

ze współpracą transgraniczną.



Parlament Europejski, Rada lub Komisja wyznaczają Komitetowi, jeśli uznają to za niezbędne,

termin na dostarczenie opinii, który nie może być krótszy niż miesiąc od daty skierowania do

przewodniczącego zawiadomienia w tej sprawie. Po upływie wyznaczonego terminu brak opinii nie

stanowi przeszkody w podjęciu dalszych działań.

W przypadku gdy Komitet Ekonomiczno-Społeczny jest konsultowany, Komitet Regionów jest

informowany przez Parlament Europejski, Radę lub Komisję o wniosku o wydanie opinii. Komitet

Regionów może, jeśli uzna, że wchodzą w grę specyficzne interesy regionalne, wydać opinię w tym

przedmiocie. Może on także wydawać opinie z własnej inicjatywy.

Opinia Komitetu, jak również protokół z jego obrad są przesyłane Parlamentowi Europejskiemu,

Radzie i Komisji.

Podsekcja 2

Komitet Ekonomiczno-Społeczny

ARTYKUŁ III-389

Liczba członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego nie przekracza 350. Rada, stanowiąc

jednomyślnie na wniosek Komisji przyjmuje decyzję europejską określającą skład Komitetu.



ARTYKUŁ III-390

Członkowie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego są mianowani na okres pięciu lat. Ich mandat jest

odnawialny. Rada przyjmuje decyzję europejską ustalającą listę członków, sporządzoną zgodnie

z propozycjami każdego z Państw Członkowskich.

Rada stanowi po konsultacji z Komisją. Może ona zasięgnąć opinii organizacji europejskich

reprezentujących różne sektory gospodarcze i społeczne oraz społeczeństwo obywatelskie, których

dotyczy działalność Unii.

ARTYKUŁ III-391

Komitet Ekonomiczno-Społeczny wybiera spośród swoich członków przewodniczącego

i prezydium na okres dwóch i pół roku.

Komitet Ekonomiczno-Społeczny jest zwoływany przez przewodniczącego na żądanie Parlamentu

Europejskiego, Rady lub Komisji. Może również zbierać się z własnej inicjatywy.

Uchwala on swój regulamin.



ARTYKUŁ III-392

Komitet Ekonomiczno-Społeczny jest konsultowany przez Parlament Europejski, Radę lub Komisję

w przypadkach przewidzianych w Konstytucji. Może być konsultowany przez te instytucje

we wszystkich przypadkach, gdy uznają to za stosowne. Może on także wydawać opinie z własnej

inicjatywy.

Parlament Europejski, Rada lub Komisja wyznaczają Komitetowi, jeśli uznają to za niezbędne,

termin na dostarczenie opinii, który nie może być krótszy niż miesiąc od daty skierowania

do przewodniczącego zawiadomienia w tej sprawie. Po upływie wyznaczonego terminu brak opinii

nie stanowi przeszkody w podjęciu dalszych działań.

Opinia Komitetu, jak również protokół z jego obrad, są przesyłane Parlamentowi Europejskiemu,

Radzie i Komisji.

SEKCJA 3

EUROPEJSKI BANK INWESTYCYJNY

ARTYKUŁ III-393

Europejski Bank Inwestycyjny ma osobowość prawną.

Jego członkami są Państwa Członkowskie.

Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego stanowi przedmiot protokołu.



Ustawa europejska Rady może zmieniać Statut Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Rada

stanowi jednomyślnie na wniosek Banku i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Komisją,

bądź na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i Europejskim Bankiem

Inwestycyjnym.

ARTYKUŁ III-394

Zadaniem Europejskiego Banku Inwestycyjnego jest przyczynianie się, poprzez odwołanie się

do rynku kapitałowego i zasobów własnych, do zrównoważonego i stałego rozwoju rynku

wewnętrznego w interesie Unii. W tym celu ułatwia, w szczególności poprzez udzielanie pożyczek

i gwarancji w celu niezarobkowym, finansowanie poniższych projektów we wszystkich sektorach

gospodarki:

a) projektów zmierzających do rozwoju regionów mniej rozwiniętych,

b) projektów modernizacji lub przekształcania przedsiębiorstw lub tworzenia nowych dziedzin

działalności, wynikających z ustanawiania lub funkcjonowania rynku wewnętrznego,

które z uwagi na swoje rozmiary lub charakter nie mogą być całkowicie sfinansowane

z różnych środków dostępnych w poszczególnych Państwach Członkowskich,

c) projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania kilku Państw Członkowskich,

które z uwagi na swoje rozmiary lub charakter nie mogą być całkowicie sfinansowane

z różnych środków dostępnych w poszczególnych Państwach Członkowskich.

Wykonując swoje zadania Europejski Bank Inwestycyjne ułatwia finansowanie programów

inwestycyjnych w powiązaniu z pomocą funduszy o przeznaczeniu strukturalnym i innych

instrumentów finansowych Unii.



SEKCJA 4

POSTANOWIENIA WSPÓLNE DLA INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK

ORGANIZACYJNYCH UNII

ARTYKUŁ III-395

1. Jeśli, na mocy Konstytucji, Rada stanowi na wniosek Komisji, może ona zmienić ten wniosek

tylko jednomyślnie, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w artykułach I-55, I-56, w artykule

III-396 ustępy 10 i 13, artykułach III-404 oraz III-405 ustęp 2.

2. Dopóki Rada nie podjęła działań, Komisja może zmienić swój wniosek w każdej chwili

w toku procedur prowadzących do przyjęcia aktu Unii.

ARTYKUŁ III-396

1. W przypadku gdy na mocy Konstytucji, ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe

są przyjmowane zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą, stosowane są następujące

postanowienia.

2. Komisja przedstawia projekt Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

Pierwsze czytanie

3. Parlament Europejski uchwala stanowisko w pierwszym czytaniu i przekazuje je Radzie.

4. Jeżeli Rada zatwierdzi stanowisko Parlamentu Europejskiego, projektowany akt zostaje

przyjęty w brzmieniu, które odpowiada stanowisku Parlamentu Europejskiego.



5. Jeżeli Rada nie zatwierdzi stanowiska Parlamentu Europejskiego, przyjmuje własne

stanowisko w pierwszym czytaniu i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu.

6. Rada informuje w pełni Parlament Europejski o powodach, które doprowadziły ją

do przyjęcia jej stanowiska w pierwszym czytaniu. Komisja informuje w pełni Parlament

Europejski o swoim stanowisku.

Drugie czytanie

7. Jeżeli w terminie trzech miesięcy od tego przekazania Parlament Europejski:

a) zatwierdzi stanowisko Rady w pierwszym czytaniu lub nie wypowie się, dany akt uważa się

za przyjęty w brzmieniu, które odpowiada stanowisku Rady,

b) odrzuci, większością głosów swych członków, stanowisko Rady w pierwszym czytaniu,

wnioskowany akt uważa się za nieprzyjęty,

c) zaproponuje większością głosów swych członków poprawki do stanowiska Rady

w pierwszym czytaniu, zmieniony w ten sposób tekst jest przekazywany Radzie i Komisji,

która wydaje opinię w przedmiocie tych poprawek.

8. Jeżeli w terminie trzech miesięcy od otrzymania poprawek Parlamentu Europejskiego, Rada,

stanowiąc większością kwalifikowaną:

a) przyjmie wszystkie te poprawki, dany akt uważa się za przyjęty,

b) nie przyjmie wszystkich poprawek, przewodniczący Rady w porozumieniu

z przewodniczącym Parlamentu Europejskiego, zwołuje komitet pojednawczy w terminie

sześciu tygodni.



9. Rada stanowi jednomyślnie w sprawie poprawek, które stały się przedmiotem negatywnej

opinii Komisji.

Procedura pojednawcza

10. Komitet pojednawczy, w którego skład wchodzą członkowie Rady lub ich przedstawiciele

oraz taka sama liczba członków reprezentujących Parlament Europejski, ma za zadanie

doprowadzić do porozumienia w sprawie wspólnego projektu większością kwalifikowaną członków

Rady lub ich przedstawicieli oraz większością głosów członków reprezentujących Parlament

Europejski, w terminie sześciu tygodni od jego zwołania, na podstawie stanowisk Parlamentu

Europejskiego i Rady w drugim czytaniu.

11. Komisja uczestniczy w pracach komitetu pojednawczego i podejmuje wszelkie niezbędne

inicjatywy na rzecz zbliżenia stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady.

12. Jeżeli w terminie sześciu tygodni od jego zwołania komitet pojednawczy nie zatwierdzi

wspólnego projektu, proponowany akt uważa się za nieprzyjęty.

Trzecie czytanie

13. Jeżeli w tym terminie komitet pojednawczy zatwierdzi wspólny projekt, Parlament Europejski

i Rada mają termin sześciu tygodni od tego zatwierdzenia na przyjęcie danego aktu zgodnie z tym

projektem, jeśli chodzi o Parlament Europejski – większością oddanych głosów, a jeśli chodzi

o Radę – większością kwalifikowaną. Jeżeli nie uczynią tego, wnioskowany akt uważa się za

nieprzyjęty.

14. Terminy trzech miesięcy i sześciu tygodni, o których mowa w niniejszym artykule, są

przedłużone najwyżej, odpowiednio, o miesiąc i o dwa tygodnie, z inicjatywy Parlamentu

Europejskiego lub Rady.



Przepisy szczególne

15. Jeżeli, w przypadkach przewidzianych w Konstytucji, ustawa lub ustawa ramowa jest

poddana zwykłej procedurze ustawodawczej z inicjatywy grupy Państw Członkowskich, na

zalecenie Europejskiego Banku Centralnego, albo na wniosek Trybunału Sprawiedliwości, ustęp 2,

drugie zdanie ustępu 6 oraz ustęp 9 nie mają zastosowania.

W takich przypadkach Parlament Europejski i Rada przekazują Komisji projekt aktu oraz swoje

stanowiska w pierwszym i drugim czytaniu. Parlament Europejski lub Rada mogą żądać opinii

Komisji w toku całej procedury, którą Komisja może wydać również z własnej inicjatywy. Może

ona również, jeżeli uzna to za niezbędne, uczestniczyć w obradach komitetu pojednawczego

zgodnie z ustępem 11.

ARTYKUŁ III-397

Parlament Europejski, Rada i Komisja konsultują się wzajemnie oraz za wspólnym porozumieniem

ustalają warunki współpracy. W tym celu mogą one, w poszanowaniu Konstytucji, zawierać

porozumienia międzyinstytucjonalne, które mogą mieć charakter wiążący.

ARTYKUŁ III-398

1. Wykonując swoje funkcje, instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii korzystają

ze wsparcia otwartej, efektywnej i niezależnej administracji europejskiej.



2. Przy poszanowaniu praw i obowiązków urzędników oraz uregulowań przyjętych na

podstawie artykułu III-427, ustawa europejska określa w tym celu przepisy szczególne.

Artykuł III-399

1. Instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii zapewniają przejrzystość ich prac i,

w zastosowaniu artykułu I-50, określają w swoich regulaminach przepisy dotyczące publicznego

dostępu do ich dokumentów. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejski Bank

Centralny i Europejski Bank Inwestycyjny podlegają artykułowi I-50 ustęp 3 oraz niniejszemu

artykułowi jedynie w wykonywaniu swoich funkcji administracyjnych.

2. Parlament Europejski i Rada zapewniają publikację dokumentów dotyczących procedur

ustawodawczych na warunkach określonych ustawą europejską, o której mowa w artykule I-50

ustęp 3.

Artykuł III-400

1. Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie ustalające:

a) uposażenia, dodatki i emerytury przewodniczącego Rady Europejskiej, przewodniczącego

Komisji, ministra spraw zagranicznych Unii, członków Komisji, prezesów, członków

i sekretarzy Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz sekretarza generalnego Rady,

b) warunki zatrudnienia, w szczególności uposażenia, dodatki i emerytury przewodniczącego

i członków Trybunału Obrachunkowego,



c) wszelkie należności płatne zamiast wynagrodzenia wypłacane osobom, o których mowa

w lit. a) i b).

2. Rada przyjmuje rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie określające dodatki

członków Komitetu Ekonomiczno-Społecznego.

ARTYKUŁ III-401

Akty Rady, Komisji lub Europejskiego Banku Centralnego, które nakładają zobowiązanie pieniężne

na podmioty inne niż Państwa Członkowskie stanowią tytuł wykonawczy.

Postępowanie egzekucyjne jest regulowane przez przepisy procedury cywilnej obowiązujące

w Państwie Członkowskim, na terytorium którego ma ono miejsce. Klauzula wykonalności jest

nadawana, bez jakiejkolwiek kontroli innej niż weryfikacja autentyczności tytułu, przez

wyznaczony w tym celu przez rząd Państwa Członkowskiego organ krajowy, o którym zostanie

powiadomiona Komisja i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanego, może on przystąpić do egzekucji,

wnosząc sprawę bezpośrednio do właściwego organu zgodnie z ustawodawstwem krajowym.

Postępowanie egzekucyjne może być zawieszone wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jednakże kontrola prawidłowości przeprowadzenia egzekucji

podlega właściwości sądów krajowych.



ROZDZIAŁ II

POSTANOWIENIA FINANSOWE

SEKCJA 1

WIELOLETNIE RAMY FINANSOWE

ARTYKUŁ III-402

1. Wieloletnie ramy finansowe ustanawia się na okres co najmniej pięciu lat zgodnie

z artykułem I-55.

2. Wieloletnie ramy finansowe ustalają kwoty rocznych pułapów środków przeznaczonych

na zobowiązania z podziałem na kategorie wydatków oraz roczne pułapy środków przeznaczonych

na płatności. Kategorie wydatków, których liczba jest ograniczona, odpowiadają głównym

sektorom działalności Unii.

3. Wieloletnie ramy finansowe zawierają inne postanowienia wymagane dla prawidłowego

prowadzenia rocznej procedury budżetowej.

4. Jeżeli ustawa europejska Rady ustanawiająca nowe ramy finansowe nie została przyjęta przed

wygaśnięciem poprzednich ram finansowych, pułapy i inne postanowienia dotyczące ostatniego

roku obowiązywania tych ram przedłuża się do czasu przyjęcia tej ustawy.

5. W toku całej procedury prowadzącej do przyjęcia ram finansowych Parlament Europejski,

Rada i Komisja podejmują wszelkie środki niezbędne do pomyślnego zakończenia procedury.



SEKCJA 2

BUDŻET ROCZNY UNII

ARTYKUŁ III-403

Rok budżetowy rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia.

ARTYKUŁ III-404

Ustawy europejskie ustanawiają budżet roczny Unii zgodnie z następującymi postanowieniami:

1. Każda instytucja Unii sporządza przed 1 lipca swój preliminarz wydatków na następny rok

finansowy. Komisja łączy te preliminarze w projekt budżetu, który może zawierać różne warianty

preliminarzy.

Projekt budżetu obejmuje prognozę dochodów i wydatków.

2. Komisja przedkłada wniosek zawierający projekt budżetu Parlamentowi Europejskiemu

i Radzie najpóźniej 1 września roku poprzedzającego rok, w którym budżet ma być wykonywany.

Komisja może zmieniać projekt budżetu w toku procedury do czasu powołania komitetu

pojednawczego, o którym mowa w ustępie 5 poniżej.

3. Rada przyjmuje stanowisko w sprawie projektu budżetu i przekazuje je Parlamentowi

Europejskiemu najpóźniej 1 października roku poprzedzającego rok, w którym budżet ma być

wykonywany. Rada w pełni informuje Parlament Europejski o powodach, które doprowadziły ją

do przyjęcia jej stanowiska.



4. Jeżeli w terminie czterdziestu dwóch dni od tego przekazania Parlament Europejski:

a) zatwierdzi stanowisko Rady, ustawa europejska ustanawiająca budżet zostaje przyjęta,

b) nie podejmie decyzji, ustawę europejską ustanawiającą budżet uważa się za przyjętą,

c) przyjmie większością swoich członków poprawki, zmieniony projekt jest przekazywany

Radzie i Komisji. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego w porozumieniu

z przewodniczącym Rady niezwłocznie zwołuje komitet pojednawczy. Jednak komitet

pojednawczy nie zbiera się, jeżeli w terminie dziesięciu dni od przekazania projektu, Rada

poinformuje Parlament Europejski o przyjęciu wszystkich jego poprawek.

5. Komitet pojednawczy, w którego skład wchodzą członkowie Rady lub ich przedstawiciele

oraz taka sama liczba członków reprezentujących Parlament Europejski, ma za zadanie

na podstawie stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady osiągnąć porozumienie w sprawie

wspólnego projektu większością kwalifikowaną członków Rady lub ich przedstawicieli

oraz większością głosów członków reprezentujących Parlament Europejski, w terminie dwudziestu

jeden dni od jego zwołania.

Komisja uczestniczy w pracach komitetu pojednawczego i podejmuje wszelkie niezbędne

inicjatywy na rzecz zbliżenia stanowisk Parlamentu Europejskiego i Rady.

6. Jeżeli w terminie dwudziestu jeden dni, o którym mowa w ustępie 5, komitet pojednawczy

doprowadzi do porozumienia w sprawie wspólnego projektu, zarówno Parlament Europejski jak

i Rada dysponują terminem czternastu dni licząc od tej daty, aby przyjąć wspólny projekt.

7. Jeżeli w terminie czternastu dni, o którym mowa w ustępie 6:



a) Parlament Europejski Rada zatwierdzą wspólny projekt lub nie podejmą decyzji, lub jeżeli

jedna z tych instytucji zatwierdzi wspólny projekt, podczas gdy druga nie podejmie decyzji,

ustawa europejska ustanawiająca budżet jest uznana za ostatecznie przyjętą zgodnie

ze wspólnym projektem, lub

b) Parlament Europejski, stanowiąc większością głosów swych członków i Rada odrzucą

wspólny projekt, lub jedna z tych instytucji odrzuci wspólny projekt podczas gdy druga nie

podejmie decyzji, Komisja przedkłada nowy projekt budżetu, lub

c) Parlament Europejski, stanowiąc większością swych członków, odrzuci wspólny tekst

podczas gdy Rada go zatwierdzi, Komisja przedkłada nowy projekt budżetu, lub

d) Parlament Europejski zatwierdzi wspólny projekt, podczas gdy Rada go odrzuci, Parlament

Europejski może, w terminie czternastu dni od dnia odrzucenia projektu przez Radę i

stanowiąc większością swych członków i trzech piątych głosów oddanych, zdecydować

o potwierdzeniu wszystkich lub niektórych poprawek, o których mowa w ustępie 4 lit. c).

Jeżeli którakolwiek z poprawek Parlamentu Europejskiego nie zostanie potwierdzona,

stanowisko uzgodnione w ramach komitetu pojednawczego w sprawie pozycji budżetowej,

która jest przedmiotem tej zmiany zostaje utrzymane. Na tej podstawie ustawa europejska

ustanawiająca budżet zostaje uznana za ostatecznie przyjętą.

8. Jeżeli w terminie dwudziestu jeden dni, o którym mowa w ustępie 5, komitet pojednawczy nie

doprowadzi do porozumienia w sprawie wspólnego projektu, Komisja przedkłada nowy projekt

budżetu.



9. Po zakończeniu procedury przewidzianej w niniejszym artykule, przewodniczący Parlamentu

Europejskiego stwierdza, że ustawa europejska ustanawiająca budżet została ostatecznie przyjęta.

10. Każda instytucja korzysta z uprawnień przyznanych jej w niniejszym artykule zgodnie

z Konstytucją oraz aktami przyjętymi na jej mocy, w szczególności w dziedzinie zasobów własnych

Unii oraz równowagi między dochodami i wydatkami.

ARTYKUŁ III-405

1. Jeśli na początku roku budżetowego ustawa europejska ustanawiająca budżet nie została

jeszcze ostatecznie przyjęta, wydatki mogą być dokonywane miesięcznie na rozdział, zgodnie

z ustawą europejską, o której mowa w artykule III-412, w granicach jednej dwunastej środków

przyznanych na dany rozdział budżetu na poprzedni rok finansowy; suma ta nie może jednak

przekraczać jednej dwunastej środków przyznanych dla danego rozdziału w projekcie budżetu.

2. Rada, na wniosek Komisji i przestrzegając warunków przewidzianych w ustępie 1, może

przyjąć decyzję europejską upoważniającą do dokonywania wydatków przekraczających jedną

dwunastą, zgodnie z ustawą europejską, o której mowa w artykule III-412. Rada niezwłocznie

przekazuje decyzję Parlamentowi Europejskiemu.

Decyzja europejska przewiduje niezbędne środki w zakresie zasobów dla stosowania niniejszego

artykułu, w poszanowaniu ustaw europejskich, o których mowa w artykule I-54 ustępy 3 i 4.

Wchodzi ona w życie trzydziestego dnia od jej przyjęcia, jeżeli w tym terminie Parlament

Europejski, stanowiąc większością głosów swych członków nie zdecydował o ograniczeniu tych

wydatków.



ARTYKUŁ III-406

Zgodnie z warunkami przewidzianymi przez ustawę europejską, o której mowa w artykule III-412,

środki inne niż dotyczące wydatków personalnych, które nie zostaną wykorzystane na koniec roku

budżetowego, mogą być przeniesione wyłącznie na następny rok budżetowy.

Wydatki klasyfikowane są w rozdziały grupujące wydatki według ich charakteru lub przeznaczenia,

oraz dzielone dalej zgodnie z ustawą europejską, o której mowa w artykule III-412.

Wydatki

- Parlamentu Europejskiego,

- Rady Europejskiej i Rady,

- Komisji oraz

- Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

są przedmiotem odrębnych części budżetu, bez uszczerbku dla szczególnych zasad odnoszących się

do niektórych wydatków wspólnych.



SEKCJA 3

WYKONANIE BUDŻETU I ABSOLUTORIUM

ARTYKUŁ III-407

Komisja wykonuje budżet we współpracy z Państwami Członkowskimi, zgodnie z ustawą

europejską, o której mowa w artykule III-412, na własną odpowiedzialność i w granicach

przyznanych środków, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami. Państwa Członkowskie

współpracują z Komisją w celu zapewnienia, aby środki były wykorzystywane zgodnie z tą zasada.

Ustawa europejska, o której mowa w artykule III-412, ustanawia obowiązki kontroli i audytu

Państw Członkowskich w zakresie wykonania budżetu oraz wynikającą z nich odpowiedzialność.

Ustanawia ona obowiązki i szczegółowe sposoby, według których każda instytucja uczestniczy

w wykonywaniu swych własnych wydatków.

Komisja może, w granicach i na warunkach określonych w ustawie europejskiej, o której mowa

w artykule III-412, przenosić w ramach budżetu środki z rozdziału do rozdziału bądź

z podrozdziału do podrozdziału.

ARTYKUŁ III-408

Komisja przedkłada corocznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie rozliczenia za poprzedni rok

budżetowy odnoszące się do operacji budżetowych. Komisja przekazuje im także bilans finansowy

przedstawiający aktywa i pasywa Unii.



Komisja przekazuje także Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające finanse

Unii oparte na uzyskanych wynikach, w szczególności w odniesieniu do wskazań udzielonych

przez Parlament Europejski i Radę na podstawie artykułu III-409.

ARTYKUŁ III-409

1. Parlament Europejski, na zalecenie Rady, udziela Komisji absolutorium z wykonania budżetu.

W tym celu Rada i Parlament kolejno badają rachunki, bilans finansowy i sprawozdanie oceniające,

o których mowa w artykule III-408, roczne sprawozdanie Trybunału Obrachunkowego, wraz

z odpowiedziami kontrolowanych instytucji na uwagi Trybunału Obrachunkowego, oświadczenie

o wiarygodności, o którym mowa w artykule III-384 ustęp 1 drugi akapit, jak również odpowiednie

sprawozdania specjalne Trybunału Obrachunkowego.

2. Przed udzieleniem Komisji absolutorium lub w jakichkolwiek innych celach pozostających

w związku z wykonywaniem jego uprawnień w dziedzinie realizacji budżetu, Parlament Europejski

może żądać przesłuchania Komisji w sprawie wykonywania wydatków lub funkcjonowania

systemów kontroli finansowej. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, na jego wniosek,

wszelkie niezbędne informacje.

3. Komisja podejmuje wszelkie działania w celu uwzględnienia uwag towarzyszących decyzjom

o absolutorium i innych uwag Parlamentu Europejskiego dotyczących wykonywania wydatków,

jak również komentarzy towarzyszących zaleceniom odnoszącym się do absolutorium przyjętym

przez Radę.

4. Na żądanie Parlamentu Europejskiego lub Rady Komisja składa sprawozdanie co do środków

podjętych w kontekście tych uwag i komentarzy, w szczególności co do instrukcji udzielonych

służbom odpowiedzialnym za wykonanie budżetu. Sprawozdania te są również przesyłane

do Trybunału Obrachunkowego.



SEKCJA 4

POSTANOWIENIA WSPÓLNE

ARTYKUŁ III-410

Wieloletnie ramy finansowe i budżet roczny są ustanawiane w euro.

Artykuł III-411

Komisja może, z zastrzeżeniem, iż poinformuje o tym właściwe władze zainteresowanych Państw

Członkowskich, przelewać w walucie jednego z Państw Członkowskich aktywa, które posiada

w walucie innego Państwa Członkowskiego, w zakresie koniecznym do ich wykorzystania w celach

przewidzianych w Konstytucji. Komisja unika w miarę możliwości dokonywania takich przelewów,

jeśli ma dostępne lub dające się zgromadzić aktywa w walutach, których potrzebuje.

Komisja komunikuje się z każdym z zainteresowanych Państw Członkowskich za pośrednictwem

organu, który one wyznaczą. W wykonywaniu operacji finansowych korzysta ona z usług banku

emisyjnego zainteresowanego Państwa Członkowskiego lub innej instytucji finansowej przez niego

uznanej.

Artykuł III-412

1. Ustawy europejskie określają:

a) zasady finansowe ustalające w szczególności procedurę ustanawiania i wykonywania budżetu

oraz przedstawiania i kontrolowania rachunków,



b) zasady ustalające kontrolę odpowiedzialności kontrolerów finansowych, w szczególności

intendentów i księgowych.

Ustawy europejskie są przyjmowane po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym.

2. Rada na wniosek Komisji przyjmuje rozporządzenie europejskie ustanawiające metody

i procedurę, według których dochody budżetowe przewidziane w ramach systemu zasobów

własnych Unii są oddane do dyspozycji Komisji oraz środki stosowane, w razie potrzeby, w celu

zaspokojenia potrzeb gotówkowych. Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem Europejskim

i Trybunałem Obrachunkowym.

3. Do 31 grudnia 2006 roku Rada stanowi jednomyślnie we wszystkich przypadkach, o których

mowa w niniejszym artykule.

ARTYKUŁ III-413

Parlament Europejski, Rada i Komisja zapewniają dostępność środków finansowych

umożliwiających Unii wykonywanie jej zobowiązań prawnych wobec stron trzecich.

ARTYKUŁ III-414

Regularne spotkania przewodniczących Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji są zwoływane z

inicjatywy Komisji w ramach procedur budżetowych, o których mowa w niniejszym rozdziale.

Przewodniczący podejmują wszelkie środki niezbędne do popierania uzgodnień

i zbliżania stanowisk instytucji, którymi kierują w celu ułatwienia wykonania niniejszego rozdziału.



SEKCJA 5

ZWALCZANIE NADUŻYĆ FINANSOWYCH

ARTYKUŁ III-415

1. Unia i Państwa Członkowskie zwalczają nadużycia finansowe i wszelkie inne działania

nielegalne naruszające interesy finansowe Unii za pomocą środków podejmowanych zgodnie

z niniejszym artykułem. Środki te mają skutek odstraszający i zapewniają skuteczną ochronę

w Państwach Członkowskich oraz we wszystkich instytucjach, organach i jednostkach

organizacyjnych Unii.

2. W celu zwalczania nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii, Państwa

Członkowskie podejmują takie same środki jakie podejmują do zwalczania nadużyć finansowych

naruszających ich własne interesy finansowe.

3. Z zastrzeżeniem innych postanowień Konstytucji, Państwa Członkowskie koordynują swe

działania zapewniające ochronę interesów finansowych Unii przed nadużyciami finansowymi.

W tym celu organizują z Komisją ścisłą i regularną współpracę między właściwymi władzami.

4. Ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe ustanawiają niezbędne środki

w dziedzinach zapobiegania nadużyciom finansowym naruszającym interesy finansowe Unii

i zwalczania tych nadużyć w celu zapewnienia skutecznej i równoważnej ochrony w Państwach

Członkowskich oraz we wszystkich instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii.

Ustawy te są przyjmowane po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym.

5. Komisja, we współpracy z Państwami Członkowskimi kieruje corocznie do Parlamentu

Europejskiego i Rady sprawozdanie w sprawie środków podjętych w celu wykonania niniejszego

artykułu.



ROZDZIAŁ III

WZMOCNIONA WSPÓŁPRACA

ARTYKUŁ III-416

Wzmocniona współpraca jest podejmowana w poszanowaniu Konstytucji i prawa Unii.

Współpraca ta nie może naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej

i terytorialnej. Nie może ona stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między Państwami

Członkowskimi, ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.

ARTYKUŁ III-417

Wzmocniona współpraca nie narusza kompetencji, praw i obowiązków Państw Członkowskich,

które w niej nie uczestniczą. Państwa te nie utrudniają wprowadzania jej w życie przez

uczestniczące Państwa Członkowskie.

ARTYKUŁ III-418

1. Jeżeli wzmocniona współpraca jest ustanawiana, pozostaje ona otwarta dla wszystkich Państw

Członkowskich, pod warunkiem spełnienia warunków uczestnictwa określonych w upoważniającej

decyzji europejskiej. Pozostaje również otwarta dla nich w każdej chwili, jeśli zastosują się,

z zastrzeżeniem spełnienia powyższych warunków, do aktów już przyjętych w ramach tej

współpracy.

Komisja i Państwa Członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy zapewniają wsparcie

dla uczestnictwa w niej możliwie największej liczby Państw Członkowskich.



2. Komisja oraz, w stosownym przypadku, minister spraw zagranicznych Unii informują

regularnie Parlament Europejski i Radę o rozwoju wzmocnionej współpracy.

ARTYKUŁ III-419

1. Państwa Członkowskie, które pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w

jednej z dziedzin, o których mowa w Konstytucji, z wyjątkiem dziedzin kompetencji wyłącznej

oraz wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, kierują wniosek do Komisji, określając

zakres zastosowania i cele przewidywanej wzmocnionej współpracy. Komisja może przedłożyć

Radzie odpowiedni wniosek. Jeżeli Komisja nie przedłoży takiego wniosku, zawiadamia o tym

zainteresowane Państwa Członkowskie, podając uzasadnienie.

Upoważnienie do podjęcia wzmocnionej współpracy jest udzielane na mocy decyzji europejskiej

Rady stanowiącej na wniosek Komisji i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

2. Wniosek Państw Członkowskich, które chcą ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę

w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, jest kierowany do Rady. Jest on

przekazywany ministrowi spraw zagranicznych Unii, który wydaje opinię o spójności zamierzonej

wzmocnionej współpracy ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa Unii, oraz do Komisji,

która wydaje opinię dotyczącą w szczególności spójności zamierzonej wzmocnionej współpracy

z innymi politykami Unii. Wniosek przekazywany jest również do wiadomości Parlamentu

Europejskiego.

Upoważnienie do podjęcia wzmocnionej współpracy jest udzielane na mocy decyzji europejskiej

Rady, stanowiącej jednomyślnie.



ARTYKUŁ III-420

1. Każde Państwo Członkowskie, które pragnie uczestniczyć w już realizowanej wzmocnionej

współpracy w jednej z dziedzin, o których mowa w artykule III-419 ustęp 1, notyfikuje swój zamiar

Radzie i Komisji.

Komisja potwierdza, w terminie czterech miesięcy od otrzymania tej notyfikacji, uczestnictwo

danego Państwa Członkowskiego. Stwierdza ona, w razie potrzeby, że warunki uczestnictwa

zostały spełnione i przyjmuje niezbędne środki przejściowe dotyczące stosowania aktów już

przyjętych w ramach wzmocnionej współpracy.

Jeżeli jednak Komisja uważa, że warunki uczestnictwa nie zostały spełnione, wskazuje środki, które

należy podjąć w celu spełnienia tych warunków i określa termin ponownego rozpatrzenia wniosku.

Po upływie terminu, rozpatruje ona ponownie wniosek zgodnie z procedurą przewidzianą w

akapicie drugim. Jeżeli Komisja uważa, że warunki uczestnictwa nadal pozostają niespełnione,

zainteresowane Państwo Członkowskie może przekazać sprawę Radzie, która podejmuje decyzję

w sprawie wniosku. Rada stanowi zgodnie z artykułem I-44 ustęp 3. Rada może również

na wniosek Komisji przyjąć środki przejściowe, o których mowa w drugim akapicie.

2. Każde Państwo Członkowskie, które pragnie uczestniczyć w realizowanej już wzmocnionej

współpracy w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, notyfikuje swój zamiar

Radzie, ministrowi spraw zagranicznych Unii oraz Komisji.

Rada potwierdza uczestnictwo danego Państwa Członkowskiego po konsultacji z ministrem spraw

zagranicznych Unii i po stwierdzeniu, w razie potrzeby, że warunki uczestnictwa zostały spełnione.

Rada, na wniosek ministra spraw zagranicznych Unii, może także przyjąć wszelkie niezbędne

środki przejściowe dotyczące stosowania aktów już przyjętych w ramach wzmocnionej współpracy.

Jeżeli jednak Rada uważa, że warunki uczestnictwa nie zostały spełnione, wskazuje środki, które

należy podjąć w celu spełnienia tych warunków i określa termin ponownego rozpatrzenia wniosku

w sprawie uczestnictwa.



Do celów niniejszego ustępu Rada stanowi jednomyślnie zgodnie z artykułem I-44 ustęp 3.

ARTYKUŁ III-421

Wydatki wynikające z wprowadzania w życie wzmocnionej współpracy, inne niż koszty

administracyjne ponoszone przez instytucje, obciążają uczestniczące we współpracy Państwa

Członkowskie, chyba że Rada, stanowiąc jednomyślną decyzją wszystkich swoich członków

po konsultacji z Parlamentem Europejskim, zadecyduje inaczej.

ARTYKUŁ III-422

1. Jeżeli postanowienie Konstytucji, które może być zastosowane w ramach wzmocnionej

współpracy przewiduje, że Rada stanowi jednomyślnie, Rada, stanowiąc jednomyślnie zgodnie

z ustaleniami zawartymi w artykule I-44 ustęp 3, może podjąć decyzję europejską o stanowieniu

większością kwalifikowaną.

2. Jeżeli postanowienie Konstytucji, które może być zastosowane w ramach wzmocnionej

współpracy przewiduje, że Rada przyjmuje ustawy europejskie lub europejskie ustawy ramowe

zgodnie ze szczególną procedurą ustawodawczą, Rada, stanowiąc jednomyślnie zgodnie

z ustaleniami zawartymi w artykule I-44 ustęp 3, może przyjąć decyzję europejską o stanowieniu

zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Rada stanowi po konsultacji z Parlamentem

Europejskim.

3. Ustępy 1 i 2 nie stosują się do decyzji mających wpływ na kwestie wojskowe lub obronne.



ARTYKUŁ III-423

Rada i Komisja zapewniają spójność działań podejmowanych w ramach wzmocnionej współpracy

oraz ich zgodność z politykami Unii, współpracując w tym celu ze sobą.