Konstytucje >> Konstytucja UE, 16 grudnia 2004 r.


CZĘŚĆ I

TYTUŁ I

DEFINICJA I CELE UNII

Artykuł I-1

Ustanowienie Unii

1. Zainspirowana wolą obywateli i państw Europy zbudowania wspólnej przyszłości, niniejsza

Konstytucja ustanawia Unię Europejską, której Państwa Członkowskie przyznają kompetencje do

osiągnięcia ich wspólnych celów. Unia koordynuje polityki Państw Członkowskich, zmierzające do

osiągnięcia tych celów, oraz wykonuje w trybie wspólnotowym kompetencje przyznane jej przez

Państwa Członkowskie.

2. Unia jest otwarta dla wszystkich państw europejskich, które szanują jej wartości i zobowiązują

się je wspólnie wspierać.

Artykuł I-2

Wartości Unii

Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji,

równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób

należących do mniejszości. Wartości te są wspólne Państwom Członkowskim w społeczeństwie

opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości

kobiet i mężczyzn.

Artykuł I-3

Cele Unii

1. Celem Unii jest wspieranie pokoju, jej wartości i dobrobytu jej narodów.

2. Unia zapewnia swym obywatelom przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości bez

granic wewnętrznych oraz rynek wewnętrzny z wolną i niezakłóconą konkurencją.

3. Unia działa na rzecz trwałego rozwoju Europy, którego podstawą jest zrównoważony wzrost

gospodarczy oraz stabilność cen, społeczna gospodarka rynkowa o wysokiej konkurencyjności

zmierzająca do pełnego zatrudnienia i postępu społecznego oraz wysoki poziom ochrony i poprawy

jakości środowiska naturalnego. Unia wspiera postęp naukowo-techniczny.

Zwalcza wyłączenie społeczne i dyskryminację oraz wspiera sprawiedliwość i ochronę socjalną,

równość kobiet i mężczyzn, solidarność między pokoleniami i ochronę praw dziecka.

Wspiera spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną oraz solidarność między Państwami

Członkowskimi.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/11


Szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz zapewnia ochronę i rozwój

dziedzictwa kulturowego Europy.

4. W stosunkach zewnętrznych Unia umacnia i popiera swe wartości i interesy. Przyczynia się do

pokoju, bezpieczeństwa, stałego rozwoju naszej Planety, do solidarności i wzajemnego szacunku

między narodami, do swobodnego i uczciwego handlu, do wyeliminowania ubóstwa oraz do

ochrony praw człowieka, w szczególności praw dziecka, a także do ścisłego przestrzegania i rozwoju

prawa międzynarodowego, w szczególności zasad Karty Narodów Zjednoczonych.

5. Unia dąży do osiągnięcia swych celów właściwymi środkami, w zależności od zakresu

kompetencji przyznanych jej na mocy Konstytucji.

Artykuł I-4

Podstawowe wolności i niedyskryminacja

1. Unia zapewnia w swych granicach swobodny przepływ osób, usług, towarów i kapitału oraz

swobodę przedsiębiorczości, zgodnie z Konstytucją.

2. W zakresie zastosowania Konstytucji i bez uszczerbku dla jej postanowień szczególnych

zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową.

Artykuł I-5

Stosunki między Unią a Państwami Członkowskimi

1. Unia szanuje równość Państw Członkowskich wobec Konstytucji, jak również ich tożsamość

narodową, nierozerwalnie związaną z ich podstawowymi strukturami politycznymi i konstytucyjnymi,

w tym w odniesieniu do samorządu lokalnego i regionalnego. Szanuje także podstawowe

funkcje państwa, w tym mające na celu zapewnienie jego integralności terytorialnej, utrzymanie

porządku publicznego oraz ochronę bezpieczeństwa narodowego.

2. Zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują

i udzielają sobie wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Konstytucji.

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia

wykonania zobowiązań wynikających z Konstytucji lub aktów instytucji Unii.

Państwa Członkowskie ułatwiają wypełniane zadań Unii i powstrzymują się od podejmowania

wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii.

Artykuł I-6

Prawo Unii

Konstytucja i prawo przyjęte przez instytucje Unii w wykonywaniu przyznanych jej kompetencji

mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich.

C 310/12 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Artykuł I-7

Osobowość prawna

Unia ma osobowość prawną.

Artykuł I-8

Symbole Unii

Flaga Unii przedstawia krąg dwunastu złotych gwiazd na niebieskim tle.

Hymn Unii pochodzi z Ody do radościz IX Symfonii Ludwiga van Beethovena.

Dewiza Unii brzmi: „Zjednoczona w różnorodności.

Walutą Unii jest euro.

Dzień Europy obchodzony jest w całej Unii 9 maja.

TYTUŁ II

PRAWA PODSTAWOWE I OBYWATELSTWO UNII

Artykuł I-9

Prawa podstawowe

1. Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie Praw Podstawowych, która stanowi

część II.

2. Unia przystępuje do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności. Przystąpienie do Konwencji nie narusza kompetencji Unii określonych w Konstytucji.

3. Prawa podstawowe, zagwarantowane w europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności oraz wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych Państwom

Członkowskim, stanowią część prawa Unii jako zasady ogólne prawa.

Artykuł I-10

Obywatelstwo Unii

1. Każda osoba mająca przynależność Państwa Członkowskiego jest obywatelem Unii. Obywatelstwo

Unii ma charakter dodatkowy w stosunku do obywatelstwa krajowego i nie zastępuje go.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/13


2. Obywatele Unii korzystają z praw i podlegają obowiązkom przewidzianym w Konstytucji. Mają

prawo do:

a) swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium Państw Członkowskich,

b) głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach

lokalnych w Państwie Członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania, na takich samych

warunkach jak obywatele tego Państwa,

c) korzystania na terytorium państwa trzeciego, w którym Państwo Członkowskie, którego są

obywatelami, nie ma swojego przedstawicielstwa, z ochrony dyplomatycznej i konsularnej

każdego z pozostałych Państw Członkowskich, na takich samych warunkach jak obywatele tego

Państwa,

d) kierowania petycji do Parlamentu Europejskiego, odwoływania się do Europejskiego Rzecznika

Praw Obywatelskich oraz zwracania się do instytucji i organów doradczych Unii w jednym z

języków Konstytucji oraz otrzymywania odpowiedzi w tym samym języku.

Prawa te są wykonywane na warunkach i w granicach określonych przez Konstytucję i środki przyjęte

w jej zastosowaniu.

TYTUŁ III

KOMPETENCJE UNII

Artykuł I-11

Zasady podstawowe

1. Granice kompetencji Unii wyznacza zasada przyznania. Wykonywanie tych kompetencji podlega

zasadom pomocniczości i proporcjonalności.

2. Zgodnie z zasadą przyznania, Unia działa w granicach kompetencji przyznanych jej przez

Państwa Członkowskie w Konstytucji, do osiągnięcia określonych w niej celów. Kompetencje

nieprzyznane Unii w Konstytucji należą do Państw Członkowskich.

3. Zgodnie z zasadą pomocniczości, Unia w dziedzinach, które nie należą do jej wyłącznej

kompetencji, podejmuje działania tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim cele

zamierzonego działania nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez Państwa

Członkowskie, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym oraz lokalnym, i jeśli ze względu

na rozmiary lub skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie

Unii.

Instytucje Unii stosują zasadę pomocniczości zgodnie z Protokołem w sprawie stosowania zasad

pomocniczości i proporcjonalności. Parlamenty narodowe zapewniają przestrzeganie tej zasady

zgodnie z procedurą przewidzianą w tym Protokole.

4. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co

jest konieczne do osiągnięcia celów Konstytucji.

C 310/14 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Instytucje Unii stosują zasadę proporcjonalności zgodnie z Protokołem w sprawie stosowania zasad

pomocniczości i proporcjonalności.

Artykuł I-12

Kategorie kompetencji

1. Jeżeli Konstytucja przyznaje Unii wyłączną kompetencję w określonej dziedzinie, jedynie Unia

może stanowić prawo oraz przyjmować akty prawnie wiążące, natomiast Państwa Członkowskie

mogą to czynić wyłącznie z upoważnienia Unii lub w celu wykonania aktów Unii.

2. Jeżeli Konstytucja przyznaje Unii w określonej dziedzinie kompetencję dzieloną z Państwami

Członkowskimi, Unia i Państwa Członkowskie mogą stanowić prawo i przyjmować akty prawnie

wiążące w tej dziedzinie. Państwa Członkowskie wykonują swoją kompetencję w zakresie, w jakim

Unia nie wykonała lub postanowiła zaprzestać wykonywania swojej kompetencji.

3. Państwa Członkowskie koordynują swoje polityki gospodarcze i zatrudnienia na zasadach

przewidzianych w części III, do których określenia Unia ma kompetencje.

4. Unia ma kompetencję w zakresie określania i realizowania wspólnej polityki zagranicznej i

bezpieczeństwa, w tym stopniowego określania wspólnej polityki obrony.

5. W niektórych dziedzinach i na warunkach określonych w Konstytucji Unia ma kompetencję w

zakresie prowadzenia działań w celu wspierania, koordynowania lub uzupełniania działań Państw

Członkowskich, nie zastępując jednak ich kompetencji w tych dziedzinach.

Prawnie wiążące akty Unii przyjęte na podstawie postanowień części III, odnoszące się do tych

dziedzin, nie mogą prowadzić do harmonizacji przepisów ustawowych i wykonawczych Państw

Członkowskich.

6. Zakres i warunki wykonywania kompetencji Unii są określone w postanowieniach części III,

odnoszących się do każdej dziedziny.

Artykuł I-13

Dziedziny kompetencji wyłącznej

1. Unia ma wyłączną kompetencję w następujących dziedzinach:

a) unia celna,

b) ustanawianie reguł konkurencji niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego,

c) polityka pieniężna w odniesieniu do Państw Członkowskich, których walutą jest euro,

d) zachowanie morskich zasobów biologicznych w ramach wspólnej polityki rybołówstwa,

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/15


e) wspólna polityka handlowa.

2. Unia ma także wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich

zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii lub jest niezbędne do umożliwienia

Unii wykonywania jej wewnętrznych kompetencji lub w zakresie, w jakim ich zawarcie może

wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres.

Artykuł I-14

Dziedziny kompetencji dzielonej

1. Unia dzieli kompetencję z Państwami Członkowskimi, jeżeli Konstytucja przyznaje jej

kompetencję, która nie dotyczy dziedzin określonych w artykułach I-13 i I-17.

2. Kompetencje dzielone między Unią a Państwami Członkowskimi stosują się do następujących

głównych dziedzin:

a) rynek wewnętrzny,

b) polityka społeczna w odniesieniu do aspektów określonych w części III,

c) spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna,

d) rolnictwo i rybołówstwo, z wyłączeniem zachowania morskich zasobów biologicznych,

e) środowisko naturalne,

f) ochrona konsumentów,

g) transport,

h) sieci transeuropejskie,

i) energia,

j) przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości,

k) wspólne problemy bezpieczeństwa w zakresie zdrowia publicznego, w odniesieniu do aspektów

określonych w części III.

3. W dziedzinach badań, rozwoju technologicznego i przestrzeni kosmicznej Unia ma kompetencję

do prowadzenia działań, w szczególności do określania i realizacji programów; jednakże

wykonywanie tej kompetencji nie może doprowadzić do uniemożliwienia Państwom Członkowskim

wykonywania ich kompetencji.

4. W dziedzinach współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej Unia ma kompetencję do

prowadzenia działań i wspólnej polityki; jednakże wykonywanie tej kompetencji nie może

doprowadzić do uniemożliwienia Państwom Członkowskim wykonywania ich kompetencji.

C 310/16 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Artykuł I-15

Koordynacja polityk gospodarczych i zatrudnienia

1. Państwa Członkowskie koordynują swe polityki gospodarcze w ramach Unii. W tym celu Rada

Ministrów przyjmuje środki, w szczególności ogólne wytyczne dotyczące tych polityk.

Do Państw Członkowskich, których walutą jest euro, stosuje się postanowienia szczególne.

2. Unia podejmuje środki w celu zapewnienia koordynacji polityk zatrudnienia Państw

Członkowskich, w szczególności określając wytyczne dla tych polityk.

3. Unia może podejmować inicjatywy w celu zapewnienia koordynacji polityk społecznych Państw

Członkowskich.

Artykuł I-16

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa

1. Kompetencje Unii w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa obejmują wszelkie

dziedziny polityki zagranicznej i wszelkie sprawy dotyczące bezpieczeństwa Unii, w tym stopniowe

określanie wspólnej polityki obrony, która może prowadzić do wspólnej obrony.

2. Państwa Członkowskie popierają, aktywnie i bez zastrzeżeń, politykę zagraniczną i

bezpieczeństwa Unii w duchu lojalności i wzajemnej solidarności, z poszanowaniem działań Unii

w tej dziedzinie. Powstrzymują się od wszelkich działań, które byłyby sprzeczne z interesami Unii lub

mogłyby zaszkodzić jej skuteczności.

Artykuł I-17

Dziedziny działań wspierających, koordynujących i uzupełniających

Unia ma kompetencję do podejmowania działań wspierających, koordynujących i uzupełniających.

Do dziedzin takich działań o wymiarze europejskim należą:

a) ochrona i poprawa zdrowia ludzkiego,

b) przemysł,

c) kultura,

d) turystyka,

e) edukacja, sprawy młodzieży, sport i szkolenie zawodowe,

f) obrona cywilna,

g) współpraca administracyjna.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/17


Artykuł I-18

Klauzula elastyczności

1. Jeżeli działanie Unii okaże się niezbędne do osiągnięcia, w ramach polityk określonych w

części III, jednego z celów, o których mowa w Konstytucji, a Konstytucja nie przewidziała uprawnień

do działania wymaganego w tym celu, Rada Ministrów, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Komisji

Europejskiej i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, przyjmuje właściwe środki.

2. W ramach procedury kontroli stosowania zasady pomocniczości określonej w artykule I-11

ustęp 3 Komisja Europejska zwraca uwagę parlamentów narodowych na wnioski oparte na

niniejszym artykule.

3. Środki, których podstawą jest niniejszy artykuł, nie mogą prowadzić do harmonizacji przepisów

ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich, jeżeli Konstytucja wyklucza taką

harmonizację.

TYTUŁ IV

INSTYTUCJE I ORGANY UNII

ROZDZIAŁ I

RAMY INSTYTUCJONALNE

Artykuł I-19

Instytucje Unii

1. Unia ma jednolite ramy instytucjonalne służące:

wspieraniu jej wartości,

realizacji jej celów,

jej interesom, interesom jej obywateli oraz Państw Członkowskich,

zapewnianiu spójności, skuteczności i ciągłości jej polityk oraz działań.

Ramy instytucjonalne obejmują:

Parlament Europejski,

Radę Europejską,

Radę Ministrów (zwaną dalej Radą),

C 310/18 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Komisję Europejską (zwaną dalej Komisją),

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

2. Każda z tych instytucji działa w granicach uprawnień przyznanych jej na mocy Konstytucji oraz

zgodnie z procedurami i na warunkach w niej określonych. Instytucje lojalnie ze sobą współpracują.

Artykuł I-20

Parlament Europejski

1. Parlament Europejski pełni, wspólnie z Radą, funkcje ustawodawczą i budżetową. Pełni także

funkcje kontroli politycznej i konsultacyjne zgodnie z warunkami przewidzianymi w Konstytucji.

Wybiera przewodniczącego Komisji Europejskiej.

2. W skład Parlamentu Europejskiego wchodzą przedstawiciele obywateli Unii. Ich liczba nie może

przekroczyć siedmiuset pięćdziesięciu. Reprezentacja obywateli ma charakter degresywnie

proporcjonalny, z minimalnym progiem sześciu członków na Państwo Członkowskie. Żadnemu

Państwu Członkowskiemu nie można przyznać więcej niż dziewięćdziesiąt sześć miejsc.

Rada Europejska przyjmuje jednomyślnie, z inicjatywy Parlamentu Europejskiego i po uzyskaniu jego

zgody, decyzję europejską określającą skład Parlamentu Europejskiego, z poszanowaniem zasad, o

których mowa w ustępie pierwszym.

3. Członkowie Parlamentu Europejskiego są wybierani na pięcioletnią kadencję w powszechnych

wyborach bezpośrednich, w głosowaniu wolnym i tajnym.

4. Parlament Europejski wybiera spośród swych członków przewodniczącego i prezydium.

Artykuł I-21

Rada Europejska

1. Rada Europejska nadaje Unii impulsy niezbędne do jej rozwoju i określa ogólne polityczne

kierunki i priorytety. Nie pełni funkcji ustawodawczej.

2. W skład Rady Europejskiej wchodzą szefowie państw lub rządów Państw Członkowskich, jej

przewodniczący oraz przewodniczący Komisji. W jej pracach uczestniczy minister spraw

zagranicznych Unii.

3. Rada Europejska zbiera się co kwartał, zwoływana przez jej przewodniczącego. Jeżeli wymaga

tego porządek obrad, członkowie Rady Europejskiej mogą podjąć decyzję, aby każdemu z nich

towarzyszył minister, a w przypadku przewodniczącego Komisji członek Komisji. Jeżeli sytuacja tego

wymaga, przewodniczący zwołuje nadzwyczajne posiedzenie Rady Europejskiej.

4. Jeżeli Konstytucja nie stanowi inaczej, Rada Europejska podejmuje decyzje w drodze konsensu.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/19


Artykuł I-22

Przewodniczący Rady Europejskiej

1. Rada Europejska wybiera swego przewodniczącego większością kwalifikowaną na okres dwóch i

pół roku; mandat przewodniczącego jest jednokrotnie odnawialny. W przypadku przeszkody lub

poważnego uchybienia Rada Europejska może pozbawić przewodniczącego mandatu, zgodnie z tą

samą procedurą.

2. Przewodniczący Rady Europejskiej:

a) przewodniczy Radzie i kieruje jej pracami,

b) zapewnia odpowiednie przygotowanie i ciągłość prac Rady Europejskiej, we współpracy

z przewodniczącym Komisji i na podstawie prac Rady do Spraw Ogólnych,

c) ułatwia osiąganie spójności i konsensu w Radzie Europejskiej,

d) przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z każdego posiedzenia Rady

Europejskiej.

Przewodniczący Rady Europejskiej zapewnia na swoim poziomie reprezentację Unii na zewnątrz w

sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, bez uszczerbku dla

uprawnień ministra spraw zagranicznych Unii.

3. Przewodniczący Rady Europejskiej nie może sprawować mandatu narodowego.

Artykuł I-23

Rada Ministrów

1. Rada pełni, wspólnie z Parlamentem Europejskim, funkcje ustawodawczą i budżetową. Pełni

funkcje określania polityki i koordynacji zgodnie z warunkami przewidzianymi w Konstytucji.

2. W skład Rady wchodzi jeden przedstawiciel na szczeblu ministerialnym z każdego Państwa

Członkowskiego, upoważniony do zaciągania zobowiązań w imieniu rządu Państwa Członkowskiego,

które reprezentuje, oraz do wykonywania prawa głosu.

3. Jeżeli Konstytucja nie stanowi inaczej, Rada stanowi większością kwalifikowaną.

Artykuł I-24

Składy Rady Ministrów

1. Rada zbiera się na posiedzenia w różnych składach.

2. Rada do Spraw Ogólnych zapewnia spójność prac różnych składów Rady.

C 310/20 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Przygotowuje posiedzenia Rady Europejskiej i zapewnia ich kontynuację, w powiązaniu z

przewodniczącym Rady Europejskiej i Komisją.

3. Rada do Spraw Zagranicznych opracowuje działania zewnętrzne Unii na podstawie

strategicznych wytycznych określonych przez Radę Europejską oraz zapewnia spójność działań Unii.

4. Rada Europejska przyjmuje większością kwalifikowaną decyzję europejską ustanawiającą listę

innych składów Rady.

5. Za przygotowanie prac Rady odpowiada Komitet Stałych Przedstawicieli Rządów Państw

Członkowskich.

6. Posiedzenia Rady są jawne, kiedy Rada obraduje i głosuje nad projektem aktu ustawodawczego.

W tym celu każde posiedzenie Rady składa się dwóch części, z których każda jest poświęcona

odpowiednio obradom nad aktami ustawodawczymi Unii i działaniom o charakterze

nieustawodawczym.

7. Prezydencję składów Rady, z wyjątkiem Rady do Spraw Zagranicznych, sprawują na zasadzie

równej rotacji przedstawiciele Państw Członkowskich w Radzie, zgodnie z warunkami przewidzianymi

w decyzji europejskiej Rady Europejskiej. Rada Europejska stanowi większością

kwalifikowaną.

Artykuł I-25

Definicja większości kwalifikowanej w Radzie Europejskiej oraz Radzie

1. Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55 % członków Rady zawierające co najmniej 15

z nich i reprezentujących Państwa Członkowskie obejmujące co najmniej 65 % ludności Unii.

Mniejszość blokująca musi obejmować co najmniej czterech członków Rady, w przeciwnym razie

uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

2. Na zasadzie odstępstwa od ustępu 1, gdy Rada nie stanowi na wniosek Komisji lub ministra

spraw zagranicznych Unii, wymaganą większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 72 % członków

Rady reprezentujących Państwa Członkowskie obejmujące co najmniej 65 % ludności Unii.

3. Ustępy 1 i 2 mają zastosowanie do Rady Europejskiej, jeżeli stanowi ona większością

kwalifikowaną.

4. W Radzie Europejskiej, jej przewodniczący oraz przewodniczący Komisji nie biorą udziału w

głosowaniu.

Artykuł I-26

Komisja Europejska

1. Komisja wspiera ogólny interes Unii i podejmuje w tym celu odpowiednie inicjatywy. Czuwa ona

nad stosowaniem postanowień Konstytucji i środków przyjmowanych przez instytucje na podstawie

Konstytucji. Nadzoruje stosowanie prawa Unii pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej. Wykonuje budżet i zarządza programami. Pełni funkcje koordynacyjne, wykonawcze i

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/21


zarządzające, zgodnie z warunkami przewidzianymi w Konstytucji. Z wyjątkiem wspólnej polityki

zagranicznej i bezpieczeństwa oraz innych przypadków przewidzianych w Konstytucji, zapewnia

reprezentację Unii na zewnątrz. Podejmuje inicjatywy w zakresie rocznego i wieloletniego

programowania Unii w celu osiągnięcia porozumień międzyinstytucjonalnych.

2. Jeżeli Konstytucja nie stanowi inaczej, akty ustawodawcze Unii mogą zostać przyjęte wyłącznie

na wniosek Komisji. Pozostałe akty są przyjmowane na wniosek Komisji, jeżeli Konstytucja tak

stanowi.

3. Kadencja Komisji wynosi pięć lat.

4. Członkowie Komisji są wybierani ze względu na swe ogólne kwalifikacje i zaangażowanie w

sprawy europejskie spośród osobistości, których niezależność jest niekwestionowana.

5. Pierwsza Komisja mianowana na mocy postanowień Konstytucji składa się z jednego obywatela

każdego Państwa Członkowskiego, w tym jej przewodniczącego i ministra spraw zagranicznych Unii,

który jest jednym z jej wiceprzewodniczących.

6. Od zakończenia kadencji Komisji, o której mowa w ustępie 5, Komisja składa się z takiej liczby

członków, która odpowiada dwóm trzecim liczby Państw Członkowskich, w tym z jej

przewodniczącego i ministra spraw zagranicznych Unii, chyba że Rada Europejska, stanowiąc

jednomyślnie, podejmie decyzję o zmianie tej liczby.

Członkowie Komisji są wybierani spośród obywateli Państw Członkowskich na podstawie systemu

równej rotacji pomiędzy Państwami Członkowskimi. System ten jest ustanawiany na mocy decyzji

europejskiej przyjętej jednomyślnie przez Radę Europejską i na podstawie następujących zasad:

a) Państwa Członkowskie są traktowane na zasadzie ścisłej równości przy ustalaniu kolejności i

długości obecności ich obywateli w Komisji; w związku z tym różnica między całkowitą liczbą

kadencji pełnionych przez obywateli danych dwóch Państw Członkowskich nie może nigdy

przewyższać jednej kadencji,

b) z zastrzeżeniem lit. a), skład każdej kolejnej Komisji odzwierciedla w zadowalający sposób

różnorodność demograficzną i geograficzną wszystkich Państw Członkowskich.

7. Komisja jest całkowicie niezależna w wykonywaniu swoich zadań. Bez uszczerbku dla artykułu

I-28 ustęp 2, członkowie Komisji nie zwracają się o instrukcje ani ich nie przyjmują od żadnego

rządu, instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej. Powstrzymują się oni od podejmowania

wszelkich działań niezgodnych z charakterem ich funkcji lub wykonywaniem ich zadań.

8. Komisja ponosi kolegialnie odpowiedzialność przed Parlamentem Europejskim. Zgodnie z

artykułem III-340, Parlament Europejski może uchwalić wotum nieufności w stosunku do Komisji.

W przypadku uchwalenia wotum nieufności, członkowie Komisji kolegialnie rezygnują ze swych

funkcji, a minister spraw zagranicznych Unii rezygnuje z funkcji pełnionych w ramach Komisji.

C 310/22 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Artykuł I-27

Przewodniczący Komisji Europejskiej

1. Uwzględniając wybory do Parlamentu Europejskiego i po przeprowadzeniu stosownych

konsultacji, Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, przedstawia Parlamentowi

Europejskiemu swojego kandydata na przewodniczącego Komisji. Kandydat ten jest wybierany przez

Parlament Europejski większością członków wchodzących w jego skład. Jeżeli nie uzyska on

wymaganej większości, Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, w terminie miesiąca

przedstawia nowego kandydata, który jest wybierany przez Parlament Europejski zgodnie z tą samą

procedurą.

2. Rada, za wspólnym porozumieniem z wybranym przewodniczącym, przyjmuje listę pozostałych

osób, które proponuje mianować członkami Komisji. Są oni wybierani na podstawie sugestii

zgłaszanych przez Państwa Członkowskie, zgodnie z kryteriami przewidzianymi w artykule I-26

ustęp 4 i ustęp 6 akapit drugi.

Przewodniczący, minister spraw zagranicznych Unii i pozostali członkowie Komisji podlegają

kolegialnie zatwierdzeniu przez Parlament Europejski. Na podstawie takiego zatwierdzenia Rada

Europejska mianuje Komisję, stanowiąc większością kwalifikowaną.

3. Przewodniczący Komisji:

a) określa wytyczne, w ramach których Komisja wykonuje swe zadania,

b) decyduje o wewnętrznej organizacji Komisji, zapewniając spójność, skuteczność i kolegialność jej

działań,

c) mianuje wiceprzewodniczących, innych niż minister spraw zagranicznych Unii, spośród

członków Komisji.

Członek komisji składa rezygnację, jeżeli przewodniczący tego zażąda. Minister spraw zagranicznych

unii składa rezygnację zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule I-28 ustęp 1, jeżeli

przewodniczący tego zażąda.

Artykuł I-28

Minister spraw zagranicznych Unii

1. Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, za zgodą przewodniczącego Komisji

mianuje ministra spraw zagranicznych Unii. Rada Europejska może zakończyć jego kadencję zgodnie

z tą samą procedurą.

2. Minister spraw zagranicznych Unii prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa

Unii. Przyczynia się, poprzez swoje wnioski, do opracowania tej polityki i realizuje ją z upoważnienia

Rady. Dotyczy to także wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.

3. Minister spraw zagranicznych Unii przewodniczy Radzie do Spraw Zagranicznych.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/23


4. Minister spraw zagranicznych Unii jest jednym z wiceprzewodniczących Komisji. Zapewnia

spójność zewnętrznych działań Unii. Odpowiada w ramach Komisji za jej obowiązki w zakresie

stosunków zewnętrznych i koordynację innych aspektów zewnętrznych działań Unii. W

wykonywaniu tych obowiązków w Komisji, i tylko w odniesieniu do tych obowiązków, minister

spraw zagranicznych Unii podlega procedurom Komisji w zakresie, w jakim jest to zgodne z

ustępami 2 i 3.

Artykuł I-29

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

1. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej obejmuje Trybunał Sprawiedliwości, Sąd i sądy

wyspecjalizowane. Trybunał Sprawiedliwości zapewnia poszanowanie prawa w wykładni i

stosowaniu Konstytucji.

Państwa Członkowskie ustanawiają środki zaskarżenia niezbędne do zapewnienia skutecznej

ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii.

2. W skład Trybunału Sprawiedliwości wchodzi jeden sędzia z każdego Państwa Członkowskiego.

Trybunał Sprawiedliwości jest wspomagany przez rzeczników generalnych.

W skład Sądu wchodzi co najmniej jeden sędzia z każdego Państwa Członkowskiego.

Sędziowie i rzecznicy generalni Trybunału Sprawiedliwości oraz sędziowie Sądu są wybierani

spośród osobistości o niekwestionowanej niezależności, spełniających warunki określone w

artykułach III-355 i III-356. Są oni mianowani za wspólnym porozumieniem przez rządy Państw

Członkowskich na okres sześciu lat. Ustępujący sędziowie i rzecznicy generalni mogą być ponownie

mianowani.

3. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zgodnie z częścią III orzeka:

a) w zakresie skarg wniesionych przez Państwa Członkowskie, instytucje oraz osoby fizyczne i

prawne,

b) w trybie prejudycjalnym, na wniosek sądów Państw Członkowskich, o wykładni prawa Unii lub

ważności aktów przyjętych przez instytucje,

c) w innych sprawach przewidzianych w Konstytucji.

C 310/24 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


ROZDZIAŁ II

INNE INSTYTUCJE I ORGANY DORADCZE UNII

Artykuł I-30

Europejski Bank Centralny

1. Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne stanowią Europejski System Banków

Centralnych. Europejski Bank Centralny i krajowe banki centralne Państw Członkowskich, których

walutą jest euro, tworzące Eurosystem, prowadzą politykę pieniężną Unii.

2. Europejski System Banków Centralnych jest kierowany przez organy decyzyjne Europejskiego

Banku Centralnego. Podstawowym celem Europejskiego Systemu Banków Centralnych jest

utrzymywanie stabilności cen. Bez uszczerbku dla tego celu wspiera on ogólne polityki gospodarcze

Unii, tak aby się przyczynić do osiągnięcia jej celów. Wykonuje inne zadania banku centralnego,

zgodnie z częścią III oraz Statutem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego

Banku Centralnego.

3. Europejski Bank Centralny jest instytucją. Ma on osobowość prawną. Ma wyłączne prawo

do upoważniania do emisji euro. Jest niezależny w wykonywaniu swych uprawnień oraz w zakresie

zarządzania swymi finansami. Instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii oraz rządy Państw

Członkowskich szanują tę niezależność.

4. Europejski Bank Centralny przyjmuje środki niezbędne do wykonywania swych zadań zgodnie z

artykułami III-185 III-191 i artykułem III-196 oraz z warunkami ustanowionymi w Statucie

Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego. Zgodnie z tymi

artykułami, Państwa Członkowskie, których walutą nie jest euro, a także ich banki centralne

zachowują swoje kompetencje w kwestiach pieniężnych.

5. W zakresie swych uprawnień Europejski Bank Centralny jest konsultowany w sprawie każdego

projektu aktu Unii i każdego projektu regulacji na poziomie krajowym oraz może wydawać opinie.

6. Organy decyzyjne Europejskiego Banku Centralnego, ich skład i metody działania są określone w

artykułach III-382 i III-383 oraz w Statucie Europejskiego Systemu Banków Centralnych i

Europejskiego Banku Centralnego.

Artykuł I-31

Trybunał Obrachunkowy

1. Trybunał Obrachunkowy jest instytucją. Sprawuje kontrolę rachunków Unii.

2. Trybunał Obrachunkowy kontroluje rachunki wszystkich dochodów i wydatków Unii oraz

zapewnia należyte zarządzanie finansami.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/25


3. W skład Trybunału Obrachunkowego wchodzi jeden obywatel z każdego Państwa Członkowskiego.

Członkowie Trybunału Obrachunkowego są w pełni niezależni w wykonywaniu swych

funkcji, w ogólnym interesie Unii.

Artykuł I-32

Organy doradcze Unii

1. Parlament Europejski, Rada i Komisja są wspomagane przez Komitet Regionów i Komitet

Ekonomiczno-Społeczny, które pełnią funkcje doradcze.

2. W skład Komitetu Regionów wchodzą przedstawiciele wspólnot regionalnych i lokalnych,

posiadający mandat wyborczy społeczności regionalnej lub lokalnej, bądź odpowiedzialni politycznie

przed wybranym zgromadzeniem.

3. W skład Komitetu Ekonomiczno-Społecznego wchodzą przedstawiciele organizacji pracodawców,

pracowników oraz inni przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, w szczególności z

dziedzin społeczno-ekonomicznej, obywatelskiej, zawodowej i kultury.

4. Członków Komitetu Regionów i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego nie wiążą żadne

instrukcje. Są w pełni niezależni w wykonywaniu swych funkcji, w ogólnym interesie Unii.

5. Zasady regulujące skład tych Komitetów, wyznaczanie ich członków, ich uprawnienia i

funkcjonowanie są określone w artykułach III-386 - III-392.

W regularnych odstępach czasu Rada dokonuje przeglądu zasad, o których mowa w ustępach 2 i 3,

odnoszących się do charakteru składu Komitetów, uwzględniając rozwój gospodarczy, społeczny

i demograficzny w Unii. W tym celu Rada na wniosek Komisji przyjmuje decyzje europejskie.

TYTUŁ V

WYKONYWANIE KOMPETENCJI UNII

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA WSPÓLNE

Artykuł I-33

Akty prawne Unii

1. W celu wykonywania kompetencji Unii instytucje wykorzystują jako instrumenty prawne,

zgodnie z częścią III, ustawy europejskie, europejskie ustawy ramowe, rozporządzenia europejskie,

decyzje europejskie, zalecenia i opinie.

C 310/26 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Ustawa europejska jest aktem ustawodawczym o zasięgu ogólnym. Wiąże w całości i jest

bezpośrednio stosowana we wszystkich Państwach Członkowskich.

Europejska ustawa ramowa jest aktem ustawodawczym, który wiąże każde Państwo Członkowskie,

do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma zostać osiągnięty, całkowicie

pozostawiając organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Rozporządzenie europejskie jest aktem o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym,

służącym do wprowadzenia w życie aktów ustawodawczych i niektórych postanowień Konstytucji.

Może ono wiązać w całości i być bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich

albo wiązać Państwa Członkowskie, do których jest kierowane, w odniesieniu do rezultatu, który ma

zostać osiągnięty, całkowicie pozostawiając organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

Decyzja europejska jest aktem o charakterze nieustawodawczym wiążącym w całości. Decyzja, która

wskazuje adresatów, wiąże tylko tych adresatów.

Zalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej.

2. Rozpatrując projekt aktu ustawodawczego, Parlament Europejski i Rada powstrzymują się od

przyjmowania aktów nieprzewidzianych przez procedurę ustawodawczą stosowaną w danej

dziedzinie.

Artykuł I-34

Akty ustawodawcze

1. Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe są przyjmowane, na podstawie wniosków

Komisji, wspólnie przez Parlament Europejski i Radę, zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą

określoną w artykule III-396. Jeżeli obydwie te instytucje nie mogą osiągnąć porozumienia, akt nie

zostaje przyjęty.

2. W szczególnych przypadkach przewidzianych w Konstytucji ustawy europejskie i europejskie

ustawy ramowe są przyjmowane przez Parlament Europejski z udziałem Rady albo przez Radę z

udziałem Parlamentu Europejskiego, zgodnie ze specjalnymi procedurami ustawodawczymi.

3. W szczególnych przypadkach przewidzianych w Konstytucji ustawy europejskie i europejskie

ustawy ramowe mogą zostać przyjęte z inicjatywy grupy Państw Członkowskich lub Parlamentu

Europejskiego, na zalecenie Europejskiego Banku Centralnego, albo na wniosek Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskiego Banku Inwestycyjnego.

Artykuł I-35

Akty o charakterze nieustawodawczym

1. Rada Europejska przyjmuje decyzje europejskie w przypadkach przewidzianych w Konstytucji.

2. Rada i Komisja, w szczególności w przypadkach określonych w artykułach i-36 i i-37, a także

europejski bank centralny w szczególnych przypadkach przewidzianych w konstytucji, przyjmują

rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/27


3. Rada przyjmuje zalecenia. Rada stanowi na wniosek Komisji we wszystkich przypadkach, gdy

Konstytucja przewiduje przyjmowanie aktów przez Radę na wniosek Komisji. Rada stanowi

jednomyślnie w dziedzinach, w których jednomyślność wymagana jest do przyjęcia aktu Unii.

Komisja, jak również Europejski Bank Centralny przyjmują zalecenia w szczególnych przypadkach

przewidzianych w Konstytucji.

Artykuł I-36

Europejskie rozporządzenia delegowane

1. Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe mogą upoważniać Komisję do przyjmowania

europejskich rozporządzeń delegowanych stanowiących uzupełnienie lub zmianę niektórych

nieistotnych elementów ustawy europejskiej lub europejskiej ustawy ramowej.

Cele, treść, zakres upoważnienia oraz czas, na jaki je wydano, są wyraźnie określone w ustawach

europejskich i w europejskich ustawach ramowych. Upoważnienie nie może obejmować istotnych

elementów danej dziedziny, ponieważ są one zastrzeżone dla ustawy europejskiej lub europejskiej

ustawy ramowej.

2. Warunki, którym podlega upoważnienie, są wyraźnie określone w ustawach europejskich lub

europejskich ustawach ramowych i mogą być następujące:

a) Parlament Europejski lub Rada może zadecydować o odwołaniu upoważnienia;

b) europejskie rozporządzenie delegowane może wejść w życie tylko wtedy, gdy Parlament

Europejski lub Rada nie wyrażą sprzeciwu w terminie przewidzianym przez ustawę europejską

lub europejską ustawę ramową.

Do celów postanowień lit. a) i b) Parlament Europejski stanowi większością swoich członków, a Rada

większością kwalifikowaną.

Artykuł I-37

Akty wykonawcze

1. Państwa Członkowskie przyjmują wszelkie środki prawa krajowego niezbędne do wprowadzenia

w życie prawnie wiążących aktów Unii.

2. Jeżeli konieczne są jednolite warunki wykonywania prawnie wiążących aktów Unii, akty te

powierzają uprawnienia wykonawcze Komisji lub, w należycie uzasadnionych przypadkach oraz

w przypadkach określonych w artykule I-40, Radzie.

3. Do celów ustępu 2 ustawy europejskie ustanawiają z wyprzedzeniem przepisy i zasady ogólne

dotyczące trybu kontroli przez Państwa Członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych

przez Komisję.

4. Akty wykonawcze Unii mają formę europejskich rozporządzeń wykonawczych lub europejskich

decyzji wykonawczych.

C 310/28 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Artykuł I-38

Zasady wspólne dla aktów prawnych Unii

1. Jeżeli Konstytucja nie wskazuje rodzaju przyjmowanego aktu, instytucje dokonują wyboru

jakiego rodzaju akt ma w danym przypadku być przyjęty, w poszanowaniu stosowanych procedur

oraz zasady proporcjonalności określonej w artykule I-11.

2. Akty prawne są uzasadniane i odnoszą się do wszelkich wniosków, inicjatyw, zaleceń, wniosków

lub opinii przewidzianych w Konstytucji.

Artykuł I-39

Publikacja i wejście w życie

1. Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe przyjęte zgodnie ze zwykłą procedurą

ustawodawczą są podpisywane przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i przewodniczącego

Rady.

W pozostałych przypadkach podpisuje je przewodniczący instytucji, która je przyjęła.

Ustawy europejskie i europejskie ustawy ramowe są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii

Europejskiej i wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub, w jego braku, dwudziestego dnia po

ich opublikowaniu.

2. Rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie, które nie wskazują adresata, podpisuje

przewodniczący instytucji, która je przyjęła.

Jeżeli rozporządzenia europejskie i decyzje europejskie nie wskazują adresata, są one publikowane w

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub, w jego

braku, dwudziestego dnia po ich opublikowaniu.

3. Decyzje europejskie inne niż te, o których mowa w ustępie 2, są notyfikowane ich adresatom i

stają się skuteczne wraz z tą notyfikacją.

ROZDZIAŁ II

POSTANOWIENIA SZCZEGÓLNE

Artykuł I-40

Postanowienia szczególne dotyczące wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa

1. Unia Europejska prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, opartą na rozwoju

wzajemnej politycznej solidarności między Państwami Członkowskimi, określaniu kwestii

stanowiących przedmiot ogólnego zainteresowania i osiąganiu coraz większego stopnia zbieżności

działań Państw Członkowskich.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/29


2. Rada Europejska określa strategiczne interesy Unii oraz ustala cele jej wspólnej polityki

zagranicznej i bezpieczeństwa. Rada opracowuje tę politykę zgodnie ze strategicznymi wytycznymi

ustanowionymi przez Radę Europejską oraz zgodnie z częścią III.

3. Rada Europejska i Rada przyjmują niezbędne decyzje europejskie.

4. Wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa realizują minister spraw zagranicznych Unii

oraz Państwa Członkowskie, stosując środki krajowe i unijne.

5. W ramach Rady Europejskiej i Rady, Państwa Członkowskie uzgadniają między sobą wszystkie

kwestie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, stanowiące przedmiot ogólnego zainteresowania, w

celu określenia wspólnego podejścia. Przed podjęciem jakichkolwiek działań na arenie międzynarodowej

lub zaciągnięciem zobowiązań, które mogłyby wpłynąć na interesy Unii, każde Państwo

Członkowskie konsultuje się z pozostałymi Państwami Członkowskimi w ramach Rady Europejskiej

lub Rady. Państwa Członkowskie zapewniają, poprzez zbieżne działania, realizację interesów i

wartości Unii na arenie międzynarodowej. Państwa Członkowskie są względem siebie solidarne.

6. W dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa decyzje europejskie są

przyjmowane przez Radę Europejską i Radę jednomyślnie, z wyjątkiem przypadków określonych

w części III. Rada Europejska i Rada stanowią z inicjatywy Państwa Członkowskiego, na wniosek

ministra spraw zagranicznych Unii lub na wniosek tego ministra wspieranego przez Komisję. Ustawy

europejskie i europejskie ustawy ramowe wyłącza się.

7. Rada Europejska może jednomyślnie przyjąć decyzję przewidującą, że Rada stanowi większością

kwalifikowaną w przypadkach innych niż określone w części III.

8. Parlament Europejski jest regularnie konsultowany w zakresie głównych aspektów i

podstawowych wyborów wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Jest informowany o jej

rozwoju.

Artykuł I-41

Postanowienia szczególne dotyczące wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony

1. Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony stanowi integralną część wspólnej polityki

zagranicznej i bezpieczeństwa. Zapewnia Unii zdolność operacyjną, opierając się na środkach

cywilnych i wojskowych. Unia może z nich korzystać w przeprowadzanych poza Unią misjach

utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i wzmacniania międzynarodowego bezpieczeństwa,

zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych. Zadania te są wykonywane z wykorzystaniem

potencjału jaki zapewniają Państwa Członkowskie.

2. Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony obejmuje stopniowe określanie wspólnej polityki

obronnej. Doprowadzi ona do stworzenia wspólnej obrony, jeśli Rada Europejska, stanowiąc

jednomyślnie, tak zadecyduje. W takim przypadku Rada Europejska zaleca Państwom Członkowskim

przyjęcie decyzji w tym kierunku zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

C 310/30 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


Polityka Unii, określona w niniejszym artykule, nie ma wpływu na specyficzny charakter polityki

bezpieczeństwa i obrony niektórych Państw Członkowskich, szanuje ona wynikające z Traktatu

Północnoatlantyckiego zobowiązania niektórych Państw Członkowskich, które uważają, że ich

wspólna obrona jest wykonywana w ramach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego oraz jest

zgodna z przyjętą w tych ramach wspólną polityką bezpieczeństwa i obrony.

3. Państwa Członkowskie, w celu wprowadzenia w życie wspólnej polityki bezpieczeństwa i

obrony, oddają do dyspozycji Unii swój potencjał cywilny i wojskowy, aby przyczynić się

do osiągnięcia celów określonych przez Radę. Państwa Członkowskie wspólnie tworzące siły

wielonarodowe mogą również przekazać je do dyspozycji wspólnej polityki bezpieczeństwa i

obrony.

Państwa Członkowskie zobowiązują się do stopniowej poprawy swych zdolności obronnych.

Ustanawia się Agencję do spraw Rozwoju Zdolności Obronnych, Badań, Zakupów i Uzbrojenia

(Europejska Agencja Obrony) w celu określenia wymogów operacyjnych, wspierania środków do ich

realizacji, przyczyniania się do określania i, w stosownym przypadku, wprowadzania w życie

wszelkich środków służących wzmocnieniu bazy przemysłowej i technologicznej sektora obrony,

udziału w określaniu europejskiej polityki w zakresie zdolności obronnych i zbrojeń oraz

wspomagania Rady w ocenie poprawy zdolności obronnych.

4. Decyzje europejskie dotyczące wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, w tym decyzje w

sprawie podjęcia misji, o której mowa w niniejszym artykule, są przyjmowane przez Radę stanowiącą

jednomyślnie na wniosek ministra spraw zagranicznych Unii lub z inicjatywy Państwa

Członkowskiego. Minister spraw zagranicznych Unii, w stosownym przypadku wspólnie z Komisją,

może zaproponować wykorzystanie zarówno środków krajowych, jak i instrumentów Unii.

5. Rada może powierzyć wykonanie danej misji, w ramach Unii, grupie Państw Członkowskich w

celu ochrony wartości Unii i służenia jej interesom. Do wykonania takiej misji stosuje się artykuł

III-310.

6. Państwa Członkowskie, których zdolności obronne spełniają wyższe kryteria i które zaciągnęły

w tej dziedzinie bardziej wiążące wzajemne zobowiązania z uwagi na najbardziej wymagające misje,

ustanawiają stałą współpracę strukturalną w ramach Unii. Współpraca ta jest regulowana przez

artykuł III-312. Nie narusza ona postanowień artykułu III-309.

7. Jeżeli jakiekolwiek Państwo Członkowskie stanie się ofiarą zbrojnej agresji na jego terytorium,

pozostałe Państwa Członkowskie mają w stosunku do niego obowiązek udzielenia pomocy i

wsparcia przy zastosowaniu wszelkich dostępnych im środków, zgodnie z artykułem 51 Karty

Narodów Zjednoczonych. Nie ma to wpływu na specyficzny charakter polityki bezpieczeństwa i

obrony niektórych Państw Członkowskich.

Zobowiązania i współpraca w tej dziedzinie są zgodne z zobowiązaniami wynikającymi z

uczestnictwa w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, która dla państw będących jej

członkami pozostaje podstawą ich zbiorowej obrony i forum dla jej wykonywania.

8. Parlament Europejski jest regularnie konsultowany co do głównych aspektów i podstawowych

wyborów wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Jest informowany o jej rozwoju.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/31


Artykuł I-42

Postanowienia szczególne dotyczące przestrzeni wolności, bezpieczeństwa

i sprawiedliwości

1. Unia stanowi przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości poprzez:

a) przyjmowanie ustaw europejskich i europejskich ustaw ramowych, mających na celu, w miarę

potrzeby, zbliżenie przepisów ustawowych i wykonawczych Państw Członkowskich w

dziedzinach, o których mowa w części III,

b) wzmacnianie wzajemnego zaufania między właściwymi organami Państw Członkowskich,

w szczególności na podstawie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i decyzji

pozasądowych,

c) współpracę operacyjną między właściwymi organami Państw Członkowskich, w tym służbami

policyjnymi, celnymi i innymi służbami wyspecjalizowanymi w dziedzinie zapobiegania i

wykrywania przestępstw.

2. W ramach przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości parlamenty narodowe mogą

uczestniczyć w mechanizmach oceny przewidzianych w artykule III-260. Włączają się one w

kontrolę polityczną Europolu i ocenę działań Eurojust, zgodnie z artykułami III-276 i III-273.

3. Państwom Członkowskim przysługuje prawo inicjatywy w dziedzinie współpracy policyjnej i

sądowej w sprawach karnych, zgodnie z artykułem III-264.

Artykuł I-43

Klauzula solidarności

1. Unia i jej Państwa Członkowskie działają wspólnie w duchu solidarności, jeżeli jakiekolwiek

Państwo Członkowskie stanie się przedmiotem ataku terrorystycznego lub ofiarą klęski żywiołowej

bądź katastrofy spowodowanej przez człowieka. Unia mobilizuje wszystkie będące w jej dyspozycji

instrumenty, w tym środki wojskowe udostępnione przez Państwa Członkowskie, w celu:

a) zapobiegania zagrożeniu terrorystycznemu na terytorium Państw Członkowskich;

ochrony instytucji demokratycznych i ludności cywilnej w przypadku ataku terrorystycznego,

wspierania Państw Członkowskich na ich terytorium, na wniosek ich władz politycznych, w

przypadku ataku terrorystycznego,

b) niesienia pomocy Państwu Członkowskiemu na jego terytorium, na wniosek jego władz

politycznych, w przypadku klęski żywiołowej lub katastrofy spowodowanej przez człowieka.

2. Szczegółowe warunki stosowania niniejszego artykułu są przewidziane w artykule III-329.

C 310/32 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


ROZDZIAŁ III

WZMOCNIONA WSPÓŁPRACA

Artykuł I-44

Wzmocniona współpraca

1. Państwa Członkowskie, które pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w ramach

kompetencji niewyłącznych Unii, mogą korzystać w tym celu z jej instytucji i wykonywać te

kompetencje, stosując odpowiednie postanowienia Konstytucji, z zastrzeżeniem ograniczeń oraz

zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule i w artykułach III-416 III-423.

Celem wzmocnionej współpracy jest sprzyjanie realizacji celów Unii, ochrona jej interesów oraz

wzmocnienie procesu jej integracji. Taka współpraca jest otwarta dla wszystkich Państw

Członkowskich w dowolnym czasie, zgodnie z artykułem III-418.

2. Decyzję europejską upoważniającą do podjęcia wzmocnionej współpracy przyjmuje ostatecznie

Rada, po ustaleniu, że cele takiej współpracy nie mogą zostać osiągnięte w rozsądnym terminie przez

Unię jako całość, oraz pod warunkiem, że uczestniczy w niej co najmniej jedna trzecia Państw

Członkowskich. Rada stanowi zgodnie z procedurą przewidzianą w artykule III-419.

3. W obradach Rady mogą uczestniczyć wszystkie Państwa Członkowskie, jednak w głosowaniu

biorą udział tylko członkowie Rady reprezentujący Państwa Członkowskie uczestniczące we

wzmocnionej współpracy.

Jednomyślność jest osiągana wyłącznie głosami przedstawicieli uczestniczących Państw

Członkowskich.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55 % członków Rady reprezentujących uczestniczące

Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65 % ludności tych Państw.

Mniejszość blokująca musi obejmować co najmniej minimalną liczbę członków Rady reprezentujących

więcej niż 35 % ludności uczestniczących Państw Członkowskich, plus jeden członek, w

przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana została osiągnięta.

Na zasadzie odstępstwa od akapitów trzeciego i czwartego, gdy Rada nie stanowi na wniosek Komisji

lub ministra spraw zagranicznych Unii, wymaganą większość kwalifikowaną stanowi co najmniej

72 % członków Rady reprezentujących uczestniczące Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej

65 % ludności tych Państw.

4. Akty przyjmowane w ramach wzmocnionej współpracy wiążą wyłącznie uczestniczące Państwa

Członkowskie. Nie są one uważane za dorobek, który musi zostać przyjęty przez państwa

kandydujące do przystąpienia do Unii.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/33


TYTUŁ VI

ŻYCIE DEMOKRATYCZNE UNII

Artykuł I-45

Zasada demokratycznej równości

We wszystkich swych działaniach Unia przestrzega zasady równości swych obywateli, którzy są

traktowani z jednakową uwagą przez jej instytucje, organy i jednostki organizacyjne.

Artykuł I-46

Zasada demokracji przedstawicielskiej

1. Podstawą funkcjonowania Unii jest demokracja przedstawicielska.

2. Obywatele są bezpośrednio reprezentowani, na poziomie Unii, w Parlamencie Europejskim.

Państwa Członkowskie są reprezentowane w Radzie Europejskiej przez szefów państw lub rządów, a

w Radzie przez ich rządy, demokratycznie odpowiedzialnych przed parlamentami narodowymi lub

przed swymi obywatelami.

3. Każdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii. Decyzje są

przyjmowane w sposób jak najbardziej otwarty i zbliżony do obywatela.

4. Partie polityczne na poziomie europejskim przyczyniają się do kształtowania europejskiej

świadomości politycznej i wyrażania woli obywateli Unii.

Artykuł I-47

Zasada demokracji uczestniczącej

1. Za pomocą odpowiednich środków instytucje umożliwiają obywatelom i stowarzyszeniom

przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach

działania Unii.

2. Instytucje utrzymują otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi

i społeczeństwem obywatelskim.

3. Komisja prowadzi szerokie konsultacje z zainteresowanymi stronami w celu zapewnienia

spójności i przejrzystości działań Unii.

C 310/34 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


4. Obywatele Unii, w liczbie nie mniejszej niż milion, mający przynależność państwową znacznej

liczby Państw Członkowskich, mogą podjąć inicjatywę zwrócenia się do Komisji o przedłożenie, w

ramach jej uprawnień, odpowiedniego wniosku w sprawach, w odniesieniu do których, zdaniem

obywateli, wykonanie Konstytucji wymaga aktu prawnego Unii. Ustawa europejska określa przepisy

dotyczące procedur i warunków wymaganych dla takiej inicjatywy obywatelskiej, w tym minimalną

liczbę Państw Członkowskich, z których muszą pochodzić obywatele, którzy występują z taką

inicjatywą.

Artykuł I-48

Partnerzy społeczni i niezależny dialog społeczny

Unia uznaje i wspiera rolę partnerów społecznych na swoim poziomie, uwzględniając różnorodność

systemów krajowych. Ułatwia ona dialog między nimi, szanując ich niezależność.

Trójstronny Szczyt Społeczny ds. Wzrostu i Zatrudnienia przyczynia się do dialogu społecznego.

Artykuł I-49

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wybrany przez Parlament Europejski, przyjmuje skargi

dotyczące niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów lub jednostek

organizacyjnych Unii na warunkach przewidzianych w Konstytucji; Europejski Rzecznik Praw

Obywatelskich bada te skargi i sporządza sprawozdanie na ich temat. Europejski Rzecznik Praw

Obywatelskich jest w pełni niezależny w wykonywaniu swoich funkcji.

Artykuł I-50

Przejrzystość prac instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii

1. W celu wspierania dobrego rządzenia i zapewnienia uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego,

instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii wykonują swoje prace w sposób jak

najbardziej otwarty.

2. Obrady Parlamentu Europejskiego oraz Rady obradującej i głosującej nad projektem aktu

ustawodawczego, są jawne.

3. Każdy obywatel Unii oraz każda osoba fizyczna lub prawna, mająca miejsce zamieszkania lub

siedzibę statutową w Państwie Członkowskim, ma prawo dostępu, na warunkach przewidzianych w

części III, do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich

formy.

Zasady ogólne i ograniczenia, które ze względu na interes publiczny lub prywatny, regulują

korzystanie z prawa dostępu do dokumentów, określa ustawa europejska.

4. Każda instytucja, organ lub jednostka organizacyjna określa w swoim regulaminie wewnętrznym

przepisy szczególne dotyczące dostępu do swych dokumentów, zgodnie z ustawą europejską, o

której mowa w ustępie 3.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/35


Artykuł I-51

Ochrona danych osobowych

1. Każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących.

2. Ustawa europejska lub europejska ustawa ramowa określa zasady dotyczące ochrony osób

fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki

organizacyjne Unii oraz przez Państwa Członkowskie w wykonywaniu działań wchodzących

w zakres zastosowania prawa Unii, a także zasady dotyczące swobodnego przepływu takich danych.

Przestrzeganie tych zasad podlega kontroli niezależnych organów.

Artykuł I-52

Status kościołów i organizacji niewyznaniowych

1. Unia szanuje status przyznany na mocy prawa krajowego kościołom i stowarzyszeniom

lub wspólnotom religijnym w Państwach Członkowskich i nie narusza tego statusu.

2. Unia szanuje na równi status organizacji światopoglądowych i niewyznaniowych przyznany im

na mocy prawa krajowego.

3. Uznając tożsamość i szczególny wkład tych kościołów i organizacji, Unia utrzymuje z nimi

otwarty, przejrzysty i regularny dialog.

TYTUŁ VII

FINANSE UNII

Artykuł I-53

Zasady budżetowe i finansowe

1. Wszystkie dochody i wydatki Unii muszą być ujęte w preliminarzu na każdy rok budżetowy

i wpisane do budżetu Unii, zgodnie z postanowieniami części III.

2. Budżet musi być zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.

3. Wydatki wpisane do budżetu są dozwolone w czasie trwania rocznego okresu budżetowego,

zgodnie z ustawą europejską, o której mowa w artykule III-412.

4. Dokonanie wydatków wpisanych do budżetu wymaga uprzedniego przyjęcia prawnie wiążącego

aktu Unii stanowiącego podstawę prawną jej działania oraz dokonania odpowiednich wydatków

zgodnie z ustawą europejską, o której mowa w artykule III-412, z zastrzeżeniem wyjątków przez nią

określonych.

5. W celu zapewnienia dyscypliny budżetowej Unia nie przyjmuje żadnego aktu, który może mieć

odczuwalny wpływ na budżet, bez zagwarantowania, że wydatki wynikające z takich aktów mogą

C 310/36 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


być finansowane w granicach zasobów własnych Unii i w poszanowaniu wieloletnich ram

finansowych, o których mowa w artykule I-55.

6. Budżet jest wykonywany zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami. Państwa

Członkowskie współpracują z Unią w celu zagwarantowania, że środki wpisane do budżetu będą

wykorzystywane zgodnie z tą zasadą.

7. Unia i Państwa Członkowskie, zgodnie z postanowieniami artykułu III-415, zwalczają nadużycia

finansowe i wszelkie inne działania nielegalne naruszające interesy finansowe Unii.

Artykuł I-54

Zasoby własne Unii

1. Unia pozyskuje środki niezbędne do osiągnięcia swych celów i należytego prowadzenia swych

polityk.

2. Bez uszczerbku dla innych dochodów, budżet Unii jest finansowany w całości z jej zasobów

własnych.

3. Ustawa europejska Rady określa przepisy dotyczące systemu zasobów własnych Unii. W tym

kontekście może ona ustanawiać nowe i uchylać istniejące kategorie zasobów własnych. Rada

stanowi jednomyślnie po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Ustawa europejska wchodzi

w życie po jej zatwierdzeniu przez Państwa Członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami

konstytucyjnymi.

4. Ustawa europejska Rady ustanawia środki wykonawcze w odniesieniu do systemu zasobów

własnych Unii w zakresie, w jakim zostało to przewidziane w ustawie europejskiej przyjętej na

podstawie ustępu 3. Rada stanowi po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

Artykuł I-55

Wieloletnie ramy finansowe

1. Wieloletnie ramy finansowe zmierzają do zapewnienia dokonywania wydatków Unii w sposób

usystematyzowany i w granicach jej własnych zasobów. Ramy te określają kwoty rocznych pułapów

środków przeznaczonych na zobowiązania z podziałem na kategorie wydatków, zgodnie

z artykułem III-402.

2. Ustawa europejska Rady określa wieloletnie ramy finansowe. Rada stanowi jednomyślnie

po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, udzielonej przez większość jego członków.

3. Roczny budżet Unii jest zgodny z wieloletnimi ramami finansowymi.

4. Rada Europejska może jednomyślnie przyjąć decyzję europejską upoważniającą Radę

do stanowienia większością kwalifikowaną przy przyjmowaniu ustawy europejskiej Rady, o której

mowa w ustępie 2.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/37


Artykuł I-56

Budżet Unii

Ustawa europejska ustanawia roczny budżet Unii zgodnie z artykułem III-404.

TYTUŁ VIII

UNIA I JEJ BEZPOŚREDNIE OTOCZENIE

Artykuł I-57

Unia i jej bezpośrednie otoczenie

1. Unia rozwija szczególne stosunki z państwami będącymi jej sąsiadami, dążąc do utworzenia

przestrzeni dobrobytu i dobrego sąsiedztwa, opartej na wartościach Unii i charakteryzującej się

bliskimi, pokojowymi stosunkami opartymi na współpracy.

2. Do celów ustępu 1 Unia może zawierać specjalne umowy z zainteresowanymi państwami.

Umowy te mogą obejmować wzajemne prawa i obowiązki oraz przewidywać możliwość

podejmowania wspólnych działań. Ich wykonanie stanowi przedmiot okresowego uzgadniania.

TYTUŁ IX

CZŁONKOSTWO W UNII

Artykuł I-58

Kryteria kwalifikacji i procedura przystąpienia do Unii

1. Unia jest otwarta dla wszystkich państw europejskich, które szanują wartości określone w

artykule I-2 i zobowiązują się wspólnie je wspierać.

2. Każde państwo europejskie, które pragnie zostać członkiem Unii, kieruje wniosek do Rady.

Wniosek ten jest notyfikowany Parlamentowi Europejskiemu i parlamentom narodowym. Rada

stanowi jednomyślnie po konsultacji z Komisją i po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego,

udzielonej większością głosów członków wchodzących w jego skład. Warunki oraz tryb przyjęcia są

przedmiotem umowy między Państwami Członkowskimi a państwem kandydującym. Umowa ta

podlega ratyfikacji przez wszystkie umawiające się państwa, zgodnie z ich odpowiednimi wymogami

konstytucyjnymi.

Artykuł I-59

Zawieszenie niektórych praw wynikających z członkostwa w Unii

1. Na podstawie uzasadnionej inicjatywy jednej trzeciej Państw Członkowskich lub uzasadnionej

inicjatywy Parlamentu Europejskiego, lub na wniosek Komisji, Rada może przyjąć decyzję europejską

stwierdzającą istnienie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez Państwo Członkowskie

C 310/38 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004


wartości, o których mowa w artykule I-2. Rada stanowi większością czterech piątych swych

członków, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

Przed dokonaniem takiego stwierdzenia Rada wysłuchuje danego Państwa Członkowskiego i,

stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, może skierować do tego Państwa zalecenia.

Rada regularnie bada, czy powody, które doprowadziły do takiego stwierdzenia pozostają ważne.

2. Rada Europejska, z inicjatywy jednej trzeciej Państw Członkowskich lub na wniosek Komisji,

może, po wezwaniu tego Państwa Członkowskiego do przedstawienia swoich uwag w sprawie,

przyjąć decyzję europejską stwierdzającą istnienie poważnego i trwałego naruszania przez Państwo

Członkowskie wartości wymienionych w artykule I-2. Rada Europejska stanowi jednomyślnie po

uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego.

3. Po dokonaniu stwierdzenia na mocy ustępu 2, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną,

może przyjąć decyzję europejską zawieszającą niektóre prawa wynikające ze stosowania Konstytucji

w stosunku do tego Państwa Członkowskiego, łącznie z prawem do głosowania członka Rady

reprezentującego to państwo. Rada uwzględnia możliwe konsekwencje takiego zawieszenia dla praw

i obowiązków osób fizycznych i prawnych.

Obowiązki, które ciążą na tym państwie na mocy Konstytucji, pozostają w każdym przypadku,

wiążące dla tego państwa.

4. Rada może, stanowiąc większością kwalifikowaną, przyjąć decyzję europejską zmieniającą lub

uchylającą środki przyjęte na podstawie ustępu 3, w przypadku zmiany sytuacji, która doprowadziła

do zastosowania tych środków.

5. Do celów niniejszego artykułu członek Rady Europejskiej lub Rady reprezentujący dane Państwo

Członkowskie nie bierze udziału w głosowaniu, a dane Państwo Członkowskie nie jest uwzględniane

przy obliczaniu jednej trzeciej lub czterech piątych Państw Członkowskich przewidzianych w

ustępach 1 i 2. Wstrzymanie się od głosu członków obecnych lub reprezentowanych nie stanowi

przeszkody w przyjęciu decyzji europejskich, o których mowa w ustępie 2.

Do przyjęcia decyzji europejskich, o których mowa w ustępach 3 i 4, większość kwalifikowaną

stanowi co najmniej 72 % członków Rady reprezentujących uczestniczące Państwa Członkowskie,

obejmujące co najmniej 65 % ludności tych państw.

Jeżeli w wyniku podjęcia decyzji o zawieszeniu prawa do głosowania zgodnie z ustępem 3 Rada

stanowi większością kwalifikowaną na podstawie jednego z postanowień Konstytucji, większość

kwalifikowaną określa się tak, jak w akapicie drugim, natomiast jeżeli Rada stanowi na wniosek

Komisji lub ministra spraw zagranicznych Unii, większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 55 %

członków Rady reprezentujących uczestniczące Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej

65 % ludności tych państw. W ostatnim przypadku mniejszość blokująca obejmuje co najmniej

minimalną liczbę członków Rady reprezentujących więcej niż 35 % ludności uczestniczących Państw

Członkowskich, plus jeden członek, w przeciwnym razie uznaje się, że większość kwalifikowana

została osiągnięta.

6. Do celów niniejszego artykułu Parlament Europejski stanowi większością dwóch trzecich

oddanych głosów, reprezentujących większość członków wchodzących w jego skład.

16.12.2004 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 310/39


Artykuł I-60

Dobrowolne wystąpienie z Unii

1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie ze swoimi wymogami konstytucyjnymi, podjąć

decyzję o wystąpieniu z Unii.

2. Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję o wystąpieniu, notyfikuje swój zamiar Radzie

Europejskiej. W świetle wytycznych Rady Europejskiej Unia prowadzi negocjacje i zawiera z tym

państwem umowę określającą warunki jego wystąpienia, uwzględniając ramy jego przyszłych

stosunków z Unią. Umowę tę negocjuje się zgodnie z artykułem III-325 ustęp 3. Jest ona zawierana

w imieniu Unii przez Radę, stanowiącą większością kwalifikowaną po uzyskaniu zgody Parlamentu

Europejskiego.

3. Konstytucja przestaje mieć zastosowanie do tego Państwa Członkowskiego od dnia wejścia

w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, o której mowa

w ustępie 2, chyba że Rada Europejska w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim

podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu.

4. Do celów ustępów 2 i 3 członek Rady Europejskiej lub Rady reprezentujący występujące

Państwo Członkowskie nie bierze udziału w obradach i przyjmowaniu decyzji europejskich Rady

Europejskiej lub Rady dotyczących tego państwa.

Większość kwalifikowaną stanowi co najmniej 72 % członków Rady reprezentujących uczestniczące

Państwa Członkowskie, obejmujące co najmniej 65 % ludności tych państw.

5. Jeżeli Państwo, które wystąpiło z Unii, zwraca się o ponowne przyjęcie, jego wniosek podlega

procedurze, o której mowa w artykule I-58.

C 310/40 PL Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 16.12.2004